×
جویای تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۱
کم دیدن این چشم سیاهم بگداخت
آزرم تو ترک کج کلاهم بگداخت
چون پرتو شمع بر زمین پهن شده است
از شرم رخ تو تا نگاهم بگداخت
۲ بیت