×
عماد خراسانی » غزلیات » دام و دانه
پاکیِ دامان دل را همّت از میخانه گیرم
خنده بر هستی زنم با عاشقان پیمانه گیرم
دام و دانه است این جهان، من مرغ بام آسمانم
نی عجب باشد اگر من دل ز دام و دانه گیرم
آتش اندر خود زدن را عاقلان رخصت ندادند
[...]
۷ بیت
