رو از این خودبینی استغفار کن

در بَرش خود را حقیر و خوار کن

توبه کن از این وجود ناسپاس

اِنّهُ ذَنبُ بِذنب لایَقاس

همچو مردان در طریق حق بکوش

[...]

لب ببند و گوشۀ خلوت گزین

زین خلایق یک سره عُزلت گزین

رو طریقِ مردِ عُزلت جوی گیر

مرد اگر هستی، به عُزلت خوی گیر

مر تو را مردان دنیا رهزنند

[...]

مَر تکلّم راست اقسام چهار

نیک، آنها را بیاب ای هوشیار

یا همین گوینده را بس نافع است

یا که بس نفعش به سامع راجع است

یا که هر دو زین تکلّم برخورند

[...]

چون بنای عمر نبود پایدار

پس دمی را هم غنیمت می‌شمار

بگذر از آمال و تسویفات نفس

واَغتَنِم خَمساً حَبیبی قَبلَ خَمس

صِحَّت خود غَنِم دان قبل از سُقم

[...]

این بخاطر دارم از عهد صِغر

که شبی بدخوابیَم آمد بِسر

دایگان بر دور من گرد آمدند

بهر آرامم نواها می‌زدند

دایۀ خاصم نوایی ساز کرد

[...]

حق تعالی را نبیی این ‌سؤال

کرد که ای حَیِّ قدیمِ ذوالجَلال

از میان خلق غفلت دور کن

قلبشان را از کَرم پر نور کن

تا به چشم دل نمایندی نظر

[...]

بشنو از من این حدیث معتبر

کامده در شرحِ حال ‌مُحتضَر

مال و اولاد و عمل از خیر و شَر

جلوه‌گر آیند پیش مُحتضر

شکل دیگر هر یک آن دَم می‌شود

[...]

دید شخصی روزی آن‌ بُهلول را

که همی کوبد لَگد بر قبرها

گویدای کذّابهای مُفتری

خوب رسوا کردتان حق، بیمَری

ظاهر آمد گفته‌های بی‌فروغ

[...]

چونکه مأیوس او ز مال خود شود

رو سوی اولاد خود می‌آورد

گوید ایشان را که ای جانان من

شد زمان حُزن بی‌پایان من

لشگر مرگ و غم و درد و هُموم

[...]

اَلغَرَض آن مرد، چون این حال دید

حال هر یک را به این مِنوال دید

پس بسوی آن پیَمبر بازگشت

گفت با او هر چه دید از سرگذشت

باز روز دیگرش گفتا که رو

[...]

گفت‌ بعد از روزگاری بس‌ دراز

نزدِ آن مرد آمد،عِزرائیل باز

گفتش آن مرد ای رفیق باوفا

از برای چه شُدَستی سوی ما؟

گفت وقت رفتن است ای بُوالفُتوح

[...]

دل براین دنیای بی‌حاصل مَبند

همتّی کن بُگسل از این پای، بند

چیست دنیا، غیر الوان و نقوش

مشت خاکِ تیره‌ای را روی پوش

گه به رنگ سیم و گاهی زر شود

[...]

همچنانکه چند تخمی سرخ و زرد

بهر اطفال خود آن اُستاد کرد

تا به این بازیچه‌ها دل خوش شوند

از پی کاری که می‌گوید روند

آن یکی بالد به سرخ و این به زرد

[...]

این شنیدستم که روزی بایزید

خوش بگفت این نکته در جوق مرید

کز ریاضت از پی هر خصلتی

بهره بردم تا زدودم علتی

جز برای زُهد و ترک این جهان

[...]

این رضا باشد سوی حق شاهراه

هم بود آن اَعظم باب اِله

نام رضوان خازن جَنّات راست

اَعظَم اَبواب آن باب الرضا است

نزد دانا معنی لفظ رضا

[...]

مُلکِ تسلیم است، مُلکِ ایمنی

خالی است از علّتِ ما و مَنی

اندر اینجا هر که را راهیش نیست

بیشکی می‌دان که او درویش نیست

معنیِ تسلیم تو ای راه جو

[...]

من یَتَوَکَّل عَلی الله را کَفیل

فَهُوَ حَسْبُه شد فَیا نِعمَ الوَکیل

مَن عَلَیهِ یَتَکّل فَرَّ بهّ

کانَ فی کُلِّ الاُمورِ حَسبُه

این توکّل توشۀ راه فناست

[...]

چون نداند کس در آخر حال خویش

چون نماید تکیه بر اعمال خویش؟

زاهدی گر سالها طاعت کند

خرمنش را خَطرۀ آتش زند

فاسق هفتاد ساله می‌شود

[...]

گفت اگر خواهان دیدار منی

باید اول تَل را ویران کنی

زان به جان و دل شُدَستم مُستعد

می‌کشم این خاک را زین تَل بِجّد

او چو شیرین و منم فرهاد او

[...]

واردات قلبی از خِیر و شُرور

می‌نماید بر دلت دائم عبور

نیست خالی خانه‌ی دل از خیال

اختیاری نیستَت در هیچ حال

این خواطِر راکه نتوان دور کرد

[...]