×
جویای تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۱۲
آه اگر از پیش چشم آن سرو قامت بگذرد
چون ز پیشم بگذرد بر من قیامت بگذرد
چون نیاید از زبان هرگز ادای حق شکر
وقت آنکس خوش که عمرش در ندامت بگذرد
۲ بیت