×
صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۳۲
این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟!
هر کجا وقت خوشی رو دهد، آنجاست بهشت
باده هرجا که بُوَد چشمهٔ کوثر نقدست
هرکجا سروقدی هست، دوبالاست بهشت
دل رمکرده ندارد گله از تنهایی
[...]
۸ بیت
