×
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۷۰
چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است
بقای خرده جان و شرار هر دو یکی است
ز لطف و قهر نمی بالم و نمی نالم
به خار خشک، خزان و بهار هر دو یکی است
چنان ربوده این باغ و بوستان شده ام
[...]
۹ بیت