×
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۱
خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا
خاکساری در حصار عافیت دارد مرا
تا چه بدمستی ز من سرزد که دوُرِ روزگار
در کشاکش از خمار عافیت دارد مرا
آسمان گر از خزانِ درد پامالم کند
[...]
۷ بیت