عافیت جوید دلم اندیشهٔ کارش کنید

زعفران بر چهره‌اش مالیده بیمارش کنید

هر کرا بینید کام آرزو شیرین ز عیش

تلخ گوئید آنقدر کز عمر بیزارش کنید

پیر شد بختم دریغ از بس بیک پهلو بخفت

[...]

خویش را اول سزاوارش کنید

آنگهی جان در سر کارش کنید

غمزهٔ از چشم شوخش وا کشید

فتنه در خوابست بیدارش کنید

گر ندارد از غم عاشق خبر

[...]

یکی گفت تیغی به کارش کنید

همین دم سزا در کنارش کنید