×
امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۵۷
من به یار خود و اغیار به خود میپیچد
مست در عشرت و هشیار به خود میپیچد
موی پیچیده بود گرد میانش دائم
عجبی نیست، بلی، مار به خود میپیچد
سر ز تاب رخت از زلف تو پیچیده، عجب
[...]
۷ بیت