صالح دل اگر به جای جامه بدرم

شاید که همی خون شود از غم جگرم

در دیده من از مرگ تو خونها دارم

بر مرگ تو تا به مرگ خونها بخورم

بر روی تو مهربان و دلسوز منم

پیش تو به مهرگان و نوروز منم

بر لشگر هجران تو پیروز منم

سر دفتر عاشقان امروز منم

گنجی که ز پیش آن بجستند منم

کوهی که به غم فرو شکستند منم

پیلی که به زخمیش بخستند منم

شیری که به بازیش ببستند منم

نه از همه خلق حق گزاری دارم

نه نیز به حبس غمگساری دارم

از آهن بر دو پای ماری دارم

ناخوش عمری و روزگاری دارم

گر حور بود بدان که نازش نکشم

کوته کنم این قصه درازش نکشم

آن کز من باز شد فرازش نکشم

وآن کو ماند فراز بازش نکشم

از آتش دل همیشه اندر تابم

وز اشک دو دیده غرقه اندر آبم

در آتش و آب خواب شب کی یابم

ترسم چو چراغ مرگ باشد خوابم

ای دشمن و دوست مر تو را یک عالم

خاری و گلی با من و با یک عالم

در بسته به تو مهر و وفا یک عالم

مانده ز تو در خوف و رجا یک عالم

هرگه که به پیراهن تو درنگرم

از رشک و حسد پیرهن خود بدرم

از جامه بهرمان تو رشک برم

کو بربر تست و بر برت نیست برم

دلخسته چشم ناوک انداز توام

جان بسته چنگ بلبل آواز توام

مولا و غلام کشی و ناز توام

من رنجه ز موی بند غماز توام

در خواب گه از دل به شب آتش بیزم

چون خاکستر هر روز ز آتش خیزم

هر گه که کند عشق تو آتش تیزم

چون شمع ز درد بر سر آتش ریزم

شب ز انده تو همی نیاید خوابم

بر جامه ز غم چو گوی در طبطابم

من گاه در آتش و گه اندر آبم

سنگم که به من هر چه رسد در یابم

دانم که ز چرخ بخش بیرون نکنم

پس شاید اگر ز رنج دل خون نکنم

در خوش دارم طمع دگرگون نکنم

چون صبر ضرورتست پس چون نکنم

من دوش که از هجر تو در تاب شدم

جان تو که گر چو شمع در خواب شدم

از دیده و دل در آتش و آب شدم

بر جام چو بر آینه سیماب شدم

از بند رحم ببند مهد افتادم

پس برد به زندان ادب استادم

اکنون شه شرق بند و زندان دادم

گویی ز برای بند و زندان زادم

شه پندارد که ما خردمندانیم

یا قلعه گشایان و عدو بندانیم

نه نه شاها که ما همه زندانیم

نرد فلک و آبکش زندانیم

در آرزوی بوی گل نوروزم

در حسرت آن نگار عالم سوزم

از شمع سه گونه کار می آموزم

می گریم و می گدازم و می سوزم

لرزان ز بلا چو برگ داند یارم

وآنگاه همی به برگ خواند کارم

اشگی که همه تگرگ راند بارم

عمری که همی به مرگ ماند دارم

تا روز همه شب از هوس بیدارم

تا شب همه روز در غم و تیمارم

یارب تو نکو کن که تبه شد کارم

دانم که کنی اگر چه بد کردارم

بر دیده خیال دوست بنگاشته‌ام

دیدار بر آن خیال بگماشته‌ام

هر مرحله‌ای که رخت برداشته‌ام

صد حوض ز آب دیده بگذاشته‌ام

امروز در این حبس من آن ممتحنم

کز خواری کس گوش ندارد سخنم

در چندین سنگها در این که که منم

از بی سنگی گوز به دندان شکنم