بیهوده چرا به نُه فلک حیرانی

یک عشق بود باقی و باقی فانی

دانش بگزین ولی بدان کاندر قدر

گر چرخ شوی هنوز سرگردانی

آن جام مئی که غم ز جانم می‌برد

بر سنگ زدم که بی‌تو می‌نتوان خورد

گر نتوان زیست بی‌تو، غم نیست، ولی

این غم کُشدم که بی رُخت نتوان مرد

دیشب من و دلدار ز می مست و خراب

کردیم هوس آب‌تنی در مهتاب

از آب برون آمد و بر سبزه بخفت

دیگر چه بگویم چه درآمد از آب

غم چیست که خانه در دل من سازد

یا اشک که از دیده به رویم تازد

غم بود یکی کهنه حریفی که ز ما

یک عمر ببرده، این زمان می‌بازد

تا بر تن من است سری در هوای توست

تا در درون سینه دلی هست جای توست

از دیدن تو سیر نگردد دو چشم من

این هردو پادشاه وجودم گدای تست

عصارهٔ همه ادیان چکیده چه و چند

از آنچه خواندم و دانستم از نصیحت و پند

سخن نکوتر از این کم شنیده‌ام به جهان

که: هرچه خود نپسندی به دیگران مپسند