دستی که بکند زلف چون شبش را

تر کرد به گریه نرگس مستش را

امید من آن است که بس زود نه دیر

چشم تر من خشک کند دستش را

ای دوست به خواب دیده‌ام دوش تو را

وآنگاه گرفته‌ام در آغوش تو را

در بیداری نمی‌کنی از من یاد

در خواب نمی‌‌کنم فراموش تو را

ای سرو رهی قد به اندام تو را

وای ماه غلام روی گلفام تو را

تا در دو جهان وز تو نباشم فارغ

برگوشه جان نقش کنم نام تو را

گشتم همه عالم به کمال کویت

جستم ز همه جهان نشان کویت

گفتم مگر از کسان کویت باشم

خود در نرسیدم به ساکنان کویت

چون نیست مرا مهر و وفا در رگ و پوست

واندر نظرت هر آنچه زشت است و نکوست

من دشمن جان این دل پرهوسم

تا خود به چه خوشدلی تو را دارد دوست

هر روز مرا روز سیه باید کرد

خون را ز جگر به دیده ره باید کرد

واندام که به ظاهر می‌بنمایم

در باران من یکی نگه باید کرد

جانا ز نیاز من ره ناز مگیر

خوی بد روزگار ناساز مگیر

دستم‌گیری پای ز من باز مگیر

ای دوست به یکباره ره ناز مگیر

هر صبح شوم به خلوت آباد سحر

وز یاد تو و مهر (؟) داد سحر

از مهر تو بر باد دهم جان عزیز

گر بوی برآورد به من باد سحر

در کار تو ای مرهم هر خستگیم

از بهر صلاح توست آهستگیم

ور نه دانی که از تو سیری نبود

زاین گونه که با تو هست دلبستگیم

باز ای مستمند بیاری دشمن

در کوی بلا و فتنه کردی مسکن

آخر من و تو اگر نه‌ایم از آهن

یا بر تن خویش رحم کن و یا بر من

با دشمن اگر یار شدت صحبت نو

بر هر چه تو را به دل خوش آید می‌رو

در جمله دل وقت تو خوش می‌باید

حال دل بنده هر خواهی گو شو

ای دل چو فراق یار دیدی خون شو

وای دیده موافقت کن و جیحون شو

ای جان تو عزیزتر نه‌ای از یارم

بی‌اوت نخواهم ز تنم بیرون شو

خوردی خوردم تو خون من دم ذم تو

بردی بردم تو جان من من غم تو

دانم که نخواهی و نخواهم هرگز

ای جان جهان تو کام من من کم تو

ای از تو به صد زبان مرا رای گله

در شوق تو کم کرده سراپای گله

گر دوستی این است که دیدم ز تو من

پس نیست ز هیچ دشمنی جای گله

من بهر تو دل به هیچ دلدار مده

تو داد دلم اندک و بسیار مده

در جمله فدای هیچ دل سوخته را

با یار جفاکار سر و کار مده