گر باد بر آن زلف پریشان زندت

مه طال بقا از بن دندان زندت

ای از دل و جان عزیزتر خوار مدار

درد دل بنده را که بر جان زندت

گر خسته دلم خدمت دل‌داری خواست

با ما ز چه خلقی ز خصومت برخاست

می‌بشکیبم ز یار و می‌گویم راست

گو بکشیدم به این جنایت که مراست

نیک آن لب همچو ناردان شیرین است

گویی مگر از رغم زبان شیرین است

نشگفت اگر لبت چنان شیرین است

جان است ز روی لطف جان شیرین است

با درد دل مرا نبردی بوده است

ز آن درد که جرعه‌ای و مردی بوده است

معذورم اگر دردسری آوردم

کآن دردسرم از سر دردی بوده است

جان حال دلم دوش پریشان دیده است

وز عشوه‌خری‌هاش پشیمان دیده است

این حال کز این تن خراب رنجور

آن در پی دل نمی‌رود آن دیده است

دل‌دار من از زاری کارم خجل است

هر چند به خون ریختن از من بحل است

ای وی گله نیست ولیکن چه کنم

چون صورت حال من همه درد دل است

اندر بندی کز او دلم پرخون است

ای ماه چگونه‌ای وصالت چون است

گر در بندی مخور غم ای جان کامروز

در بند تو صدر هزار دل افزون است

با لعل تو گیرم که شکر می‌بایست

یا با جزعت نرگس تر می‌بایست

با حسن تو این طره بند اندر بند

بس نیست که این بند دگر می‌بایست

آخر به چرم این همه کین می‌بایست

آزار دل زار حزین می‌بایست

پرهیز کن از خون دل بی‌گنهم

اکنون خود رفت پیش از این می‌بایست

ای آن که غم تو را به هر دل وطنی است

در هر طرفی تو را چو من ممتحنی است

اندر حق من عقوبت دیگر کن

کاین هجر نه اندازه کار چو منی است

در راه جفا چون تو جفازیبی نیست

وز نقد وفا چون تو تهی‌ حسنی نیست

گر صد چو من از عشق تو چون موی شود

زاین واقعه بر موی تو آسیبی نیست

آخر همه تخم جور می‌باید کاشت

یک رایت مردی نباید افراشت

گر با تو بگویند بدانی آخر

کاین سوخته دل را به از این باید داشت

گر سرخ شده است چشم آن روح‌نژاد

از درد مدان که هرگزش درد مباد

در آینه رنگ رخ خود کرده نگاه

عکس رخش از آینه بر چشم افتاد

گر بر سر من سنگ ملامت بارد

ممکن نبود که دل تو را بگذارد

آخر روزی گذر کند بر دل تو

کاین سوخته‌دل به ما امیدی دارد

دل همت خدمت تو در سر دارد

اندازه او نیست چه گویی یارد

از این دل خسته مرا می‌خارد

ترسم که بر تواش اجل می‌آرد

چون دیده هرآنچه داشت تا رخ بر کرد

غم دست تلف به رخت صبر اندر کرد

آن دل که به حیله بال صبری می‌زد

سودای تو بار دیگرش پرپر کرد

ایام به زیر پای جورم بسپرد

با کس نفسی دلم به شادی نشمرد

از جام حهان مرا نه صاف است و نه درد

ضایع‌تر از این عمر به سر نتوان برد

از بس که دلم ز بهر جانان غم خورد

دل‌سوخته گشتند به من بر زن و مرد

نتوان خوردن از این فزون‌تر غم و درد

از دوست چو روزی نبود چتوان کرد

بی‌خون سرشک من یکی جوی نماند

بی‌قصه من هیچ سر کوی نماند

در پیش تو ای هیچ غمت مانده به پیش

زآن خوار شدم که کس نکوگوی نماند

این ابر مرا بر آتش هجر نشاند

واین آب رویم ز دیده خون‌ها افشاند

گر ابر ز غنچه گل به صحرا آرد

باری گل ما ز ابر در غنچه بماند