در باغ ز عدل شاه فرخ سیما

آن سعد که دولت است بر وی ایما

از حرص شود نرگس اکمه بینا

در شکر شود سوسن الکن گویا

کردی ز جهان نظام عثمان کم و کاست

تا خود بنشینی اندر این ملکت راست

ایزد دگری قهر تو را بگمارد

ای بس عمر و علی و عثمان که وراست

دلتنگم و دیدار تو درمان من است

بی‌مهر رخت زمانه زندان من است

در هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی

آنچ از غم هجران تو بر جان من است

انصاف ملک حلق ستم بگرفته است

بازوش به تیغ ملک جم بگرفته است

وقت است که زیر چنگ را بنوازم

چون شاه به جنگ شهر بم بگرفته است

ساقی دگر آن ساغر ناساز آورد

وآن چنگی جنگ ناخوش آواز آورد

در خاطر کس نبود باز آمد غز

فعل بد ما برفت و غز باز آورد

تا خال عدس شکل شبیخون آورد

غلتان چو نخود ز چشم من خون آورد

سودای دو چشم ماش‌گون تو مرا

از پوست برنج‌وار بیرون آورد

طوطی لبش چو در شکر آویزد

از بحر دلش موج سخن برخیزد

چون ابر که بر فرش چمن در بیزد

از درج لبش لؤلؤ معنی ریزد

گر خامه هزار سال تحریر کند

در قصه اشتیاق تقصیر کند

این شرح به کاغذ و قلم ناید راست

دل در بر توست با تو تقریر کند

شاهی چو تو از عدم نیامد به وجود

محراب در تو را بزد چرخ سجود

نوشروان را دو رخ نهادی در عدل

مر حاتم را سه ضربه دادی در جود

قد تو سزای تاج و کت می‌آید

وز یک سخن تو صد نکت می‌آید

از مشک تبت بوی نیاید چندان

کز خوی تو بوی مملکت می‌آید

چون ... از گل تر بگشاید

وز قهقه پسته از شکر بگشاید

جانم در طلبه خرد دربندد

چشم سر کیسه گهر بگشاید

زد تیغ ملک بر دل دشمن دی نار

با دولت گفت رونقی با دین آر

گر می‌بخشند پادشاهان دینار

جان می‌بخشد خسرو عدال دینار

هر روز کشم من از تو آزار دگر

هر روز خورم من از تو تیمار دگر

خوی تو دانم و دل ساده کند

هر بار شفاعتم که این بار دگر

امشب منم و لعل لب لؤلؤ پاش

پر جام می و خانه تهی از اوباش

از صبح دگر قرطه زربفت مخواه

یک هفته در این قبای اکسون می‌باش

رفتم به طریق بر پی تازه عدل

تا چست در آمدم به دروازه عدل

واکنون سر بار فضل می‌بگشایم

در مطرح ملک تو به آوازه عدل

شو خاک دلی که باد دارد عالم

وز آب خرد کن آتش سودا کم

چون خاک مشو سغبه بادی هر دم

وز آب طرف فرونشان آتش غم

از وزر بترسم و وزیری نکنم

میرم ز گرسنگی و میری نکنم

با آن که دو جاه است و دو حضرت در یزد

در قعر دو بئر من دبیری نکنم

تیری که به او داد عدو پاسخ شاه

آمد به نظاره رخ فرخ شاه

وآورد کلید قلعه و پیش کشید

شکرانه بوسه‌ای که زد بر رخ شاه

ای وارث ملک جم تو زیبا ملکی

از فر و جمال آفتاب فلکی

خلق و خلقت هر دو به هم خوب شوند

ای شاه نگویی ملکی یا ملکی

ای شاه عجم شاه تو شاه عجمی

می‌زیبد بر تو افسر محتشمی

جمله هنری چشم بدت بادا دور

یک عیب تو را هست به دست حشمی