خانهٔ تست دل و دیده زباران سرشک

گر چکد آب در آن خانه در این خانه بیا

شد ز نطارگیان خانهٔ همسایه خراب

مه من با تو که فرمود که بر بام آ

در عهد تو ما را همه با غیر خطابست

سر پنجهٔ مژگان و گریبان عتابست

تمام عمر به بیداری حیات گذشت

اجل بیا که کنون وقت استراحت هست

خواستم تا سینه بخراشم بناخن جسم زار

در میان پنجه‌ام مانند مو در شانه ماند

آنجا که آبروی نماید هلال را

چون ناخن گرفته بزیر زمین کنند

وقت حاجت مفت از نامرد بردن عیب نیست

جوش شهوت مرد را افتادهٔ زن می‌کند

آبم بکن ای شرم بنزدیکی آن کو

شاید بغلط یار ز من دست بشوید

باعث راندنم از بزم بجز عار نبود

ورنه کس را بمن و بودن من کار نبود

گشتم چنان ضعیف که گر آتشم زنند

دودم بپای خویش به روزن نمی‌رسد

تو گر با گل نشینی سالها، عادت نگردانی

وگر یکدم نشیند با تو گل، خوی تو می‌گیرد

با صد کرشمه آن بت سرمست می‌رود

خود می‌کند خرام و خود از دست می‌رود

مارا زبان شکوه ز بیداد چرخ نیست

از ما خطی بمهر خمرشی گرفته‌اند

گریه‌ام گر سبب خندهٔ او شد چه عجب

ابر هرچند که گرید رخ گلشن خندد

رخ تو تاج نزاکت ز یاسمین گیرد

سلام لاله و گل را در آستین گیرد

نگاه از آن رخ پر آب و تاب بگریزد

چنانکه شب پره از آفتاب بگریزد

شیشه خالی گشت و ما را غم ز دل خالی نشد

صد سبو می باعث یک ذره خوشحالی نشد

هر آن تن را که دیدم بود مشتاق

که افسر باشدش گو سر نباشد

من بیدار در کویش تمام شب زنم یارب

که گر آید بچشمم خواب، خواب پاسبان آید

صد کشته زنده کرده بهر سو عجب مدار

گر تیغ یار دعوی عیسی دمی کند