هر دم آید ز لب مشتاقم

شکوه ای از غم دیرینه برون

مهری از بوسه به لب باید داشت

تا نریزد سخن از سینه برون

با هر نفس بیاد تو آهی کشیده‌ایم

این بار غم به جرم نگاهی کشیده‌ایم

غم را به سوی میکده بردیم و این حریف

غافل که امشبش به چه راهی کشیده‌ایم

گر خلق با بهار طرب خیز سرخوشند

اهل نظر ز جلوه پائیز سرخوشند

جمعی به بانگ مستی شب زنده دارها

بعضی به صوت شیخ سحرخیز سرخوشند