ای نونهال دولت ای تازه نخل شاهی

در سایه تو هستند آسوده مرغ و ماهی

از برای خاطر غیرم جگر خون می‌کنی

دیده‌ام را از فراق خویش جیحون می‌کنی

در وصل می‌تپد دل در هجر می‌رود جان

نه تاب وصل دارم نه طاقت جدایی

هر کس به قید مهرات افتاد ای پری‌رو

تا حشر نیست او را از قید تو رهایی

من نمی‌خواهم که بر من بنگری میرم اگر

کز نگاهی هر زمان درد من افزون می‌کنی

می‌کشد هر لحظه‌ام غیرت که در بزم وصال

محرمان را از برای غیر بیرون می‌کنی

جهان به زیر نگین است چون سلیمان را

صفات حسن وی از حد وصف مستغنی‌ست

لطف‌ها کرده‌ای به دل دانم

کی رضا از طبیب شد بیمار

شام تا صبح ز غم گریه‌کنان

صبح تا شام به راهت نگران

چشم ما را کجا ز مهلت خواب

خواب اگر هست به چشم دگران

گوزنی که بودی سزاوار شیر

سپهرش به چنگال روباه داد

در فراقت بنگر صورت بی‌جان شده‌ام

پای‌کوب ستم محنت هجران شده‌ام

ماه سر زد همچو مهر خاوری از کوهسار

یا که دست موسوی از جیب شب شد آشکار

مه چنان زیبنده شد امشب که ترسم آسمان

از خجالت برنیاید آفتاب خاوری

خوشم به هجر که امید وصل در وی هست

به روز وصل ز بیم فراق می‌لرزم

من که از وصل تو دورم ز خدا می‌خواهم

هر که در روی تو بی‌من نگرد کور شود

ز تیغ و تفنگت جهانی خراب

به یک دست آتش به یک دست آب

همه خوبان ز چشم بدترند

من از آن چشم خوب می‌ترسم

افعی کاکل تو بر سر گنج حسنت

پاسبانی‌ست که کس قادر دزدیدن نیست

شاهباز نگهت عزم شکاری دارد

مرغ دل می‌تپد از شوق که پرواز کند

سپه مهر تو آمد به دلم ماوا کرد

پادشاهی‌ست که در خانه درویش آمد

اگر پیاله تهی شد چه غم که از مستی

شراب از مژه‌ام در پیاله می‌ریزد