آن گنج نهان خواست نماید شانرا

بر پای نمود عالم امکان را

بنمود به خود جلوه در اسماء و صفات

کرد آینۀ جمال خود انسان را

ای بی خبر از خویش، خبر نیست ترا

پس ماندی و از پیش، خبر نیست ترا

تو زادۀ عشقیّ و وفایت کیش است

زین نسبت و زین کیش خبر نیست ترا

گر راهروئی براستی این، راه است

کن پیروی از آنکه ز ره آگاه است

زنهار فریب هر کسی را مخوری

بی راهه مرو در این بیابان، چاه است

یا رب همه عمرم به خطا گر بگذشت

ایّام فراغتم مُکدّر بگذشت

امروز بجز تو چاره‌ای نیست مرا

دریاب مرا که آبم از سر بگذشت

بُستانِ شباب و عمرم بی بر گردید

خاکم ز غم هجرِ تو بر سر گردید

افسوس بر ایّام جوانی که تمام

بگذشت به محنت و مُکدّر گردید

در بستر وصلِ یار، باید آسود

یا آنکه به جان، ره وصالش پیمود

گر دست دهد، ور نه به هر حال و دمی

فارغ ز خیال او نمی‌باید بود

نیم رخِ خود، یار پریچهره نمود

از من دل و عقل و دین و آرام ربود

گفتم که به کامِ دل به بینم سیرش

چون خر مگس معرکه نگذاشت حسود

ای دل به درست بودن خویش، مکوش

ور بشکند ازغصّه، مَنال و مَخروش

بر دست برند تا درست است سبو

امّا چو شکست، می‌نهندش بر دوش

گر مست شدی ناله کن، امّا مَخروش

ور گرم شدی، بسوز پنهان و مَجوش

گر دَمدمه‌ای ز عشق، آموزندت

دم درکش و بنشین به کناری، خاموش

از هستیِ خویش بی تو من بیزارم

هر دم ز غم هجر تو در آزارم

چون دست نمی‌دهد که رویت بینیم

جان تُحفه دهم، گر بکشی تو زارم

با مِهر توتا مُهرۀ دل باخته‌ام

با غیر تو از وفا نپرداخته‌ام

آئین تو چون جور و جفا و ستم است

با جور و جفا و سِتَمت ساخته‌ام

گر دست دهد، رو به کنارش بنشین

ور نه به طریق انتظارش بنشین

گر در حَرمِ وصال راهت ندهند

رو بر سر خاک رهگذارش بنشین

با او اگرت سِرّ است وعهدِ یاری

شرط است که دل زغیر او برداری

با دوست غیور است و به بیگانه غفور

این هر دو بود، شرایط دلداری

تا آنکه تو از هستی خود با خبری

در کوی وصالِ یار راهی نبری

ای حائری ار وصال او می‌طلبی

باید ز سَر هستی خود درگذری

بطاعت کوش اگر خواهی در توحید بگشائی

به واجب نارسی تا گَرد امکان، دور ننمائی

گرت بر سر هوائی هست، دل را از آن‌ صفائی ‌ده

به آن صیقل، توان زنگار از این آئینه بزدائی