جمله ادراکات بر خرهای لنگ

او سوار باد پران چون خدنگ

پیش یوسف دعوی خوبی مکن

جز نیاز و آه یعقوبی مکن

ناز را روئی بباید همچو ورد

چون نداری گرد بد خوئی مگرد

سرد باشد چشم نابینا و باز

[...]

گر زینهارت آرزو زی رایت سردار چم

زن‌قحبه کشتن کیش کن، زن‌قحبه گشتن تا به کی؟

نیست از زلف بتان مصلحت آزادی دل

مرغ پر ریخته را دام پناهی دگر است

نکته عشق نمودم به تو هان سهو مکن

ورنه تا بنگری از دایره بیرون باشی

چشم باز و گوش بازو این عمی

حیرتم در چشم بندی خدا

ز پوی کنیزان ایوان و لرد

برآمد به گردون گردنده گرد

شد از نیم سوزان سرخ و کبود

زمین پر ز آذر هوا پر ز دود

درخشیدن چوب آتش زده

[...]

آسوده‌تر نه ملک خراسان گرفته‌ای

آهسته‌تر نه رایت سنجر شکسته‌ای

راست گویم نه درین واقعه حافظ تنهاست

فرشته‌ای است بر این بام لاجورد حصار

که پیش آرزوی بیدلان کشد دیوار

چنان زد بر بساطم پشت پائی

که هر خاشاک من افتاد جائی

اظهار عجر پیش ستم‌باره سود نیست

اشک کباب باعث طغیان آتش است

اگر عقلت منم زنهار مستیز

چه پائی دیر، تا زود است بگریز

کرد آنچه در اطراف جهان بود حواله

دیگر نه به من عمه به جا ماند و نه خاله

نافه زلفی و آئینه جامی کافی است

نه مرا چون دگران دعوی چین تا حلب است

چو دست از همه حیلتی درگسست

حلال است بردن به شمشیر دست

ام النسا ببین که چه بیداد کرده‌ای

و از کین چها در این ستم آباد کرده‌ای

کشتی مرا که زنده کنی زاده عزیز

بنگر که را به قتل که دلشاد کرده‌ای

در عزل این غلام و به اخراج این کنیز

[...]

آنکه صلحش هزار خون ریزد

تا چه خیزد اگر به جنگ آید

جز آنکه به مغلوبه شوم کشته چه تدبیر

صف بسته سپاه مژه و من تن تنها

ناله عاشق به گوش مردم دنیا

بانگ مسلمانی و دیار فرنگ است