آن سوسن سپید شکفته به باغ در

یک شاخ او ز سیم و دگر شاخ او ز زر

پیراهنیست گویی دیبا ز شوشتر

کز نیل ابره استش و از عاج آستر

کز خلق به خلقت نتوان کرد قیاسی

وز خوی و طبیعت نتوان کردن بیزار

کشتی حسنات و ثمراتش بدرودی

دشوار تو آسان شد و آسان تو دشوار

چون سیم درونست و چو دینار برونست

آکنده بدان سیم درون لؤلؤ شهوار

بر سرش یکی غالیه‌دانی بگشاده

واکنده در آن غالیه دان سونش دینار

تا من بشدم خانه، در اینجا که رسیده‌ست؟

گردید به کردار و بکوشید به گفتار

پستانکتان شیر به خروار گرفته

آورده شکم پیش و ز گونه شده رخسار

اندام شما زیر لگد خرد بسایم

زیرا که شما را به جز این نیست سزاوار

از بند شبانروزی بیرون نهلدشان

تا خون برود از تنشان پاک، بیکبار

سه ماه شمرده نبرد نام و نشانشان

داند که بدان خون نبود مرد گرفتار

بانگشت خطی گرد گل اندر بنبشتم

گفتم که شما را نبود زین پس بازار

حقا که بسی تازه‌تر و نوتر از آنید

من نیز از این پس ننمایمتان آزار

گوید که مرا این می مشکین نگوارد

الا که خورم یاد شه عادل مختار

این یافتن ملک به شمشیر نباشد

باید که خداوند جهاندار بود یار

دشمن ز دو پستان اجل شیر بنوشد

بگذارد حنجر به دم خنجر پیکار

زین دست بدان دست، به میراث تو دادند

از دهر بد این شه را، این ملکت بسیار

ای ملک زدایندهٔ هر ملک‌زدایان

ای چارهٔ بیچاره و ای مَفزَع زوار

از پای افاضل تو کنی خار زمانه

وز بستر غفلت تو کنی ما را بیدار

وز تو بپذیراد ملک هر چه بدادی

وز کید جهان حافظ تو باد جهاندار

وین پر نگارینش بر او باز نبندند

تا بگذرد آذر مه و آید (سپس) آذار