لبت قوت جان از شکرخنده ساخت
به یک خنده صد کشته را زنده ساخت
دل پاره پاره مرا جمع بود
در آن زلف بادش پراکنده ساخت
چه روی خلاصی بود بنده را
که عشق تو صد شاه را بنده ساخت
ز یک تار مویت که تا پا رسید
پی ما توان عمر پاینده ساخت
برازنده نبود قبای بقا
جز آن زنده دل را که با ژنده ساخت
نبودم به یک بوسه شرمنده ات
به خوابم لبت دوش شرمنده ساخت
لبت دید جامی که بخشید جان
بلی مست را باده بخشنده ساخت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف لب و زلف معشوق است: خندهٔ لب او کشتگان را زنده میکند و زلفش دل عاشق را گاه گرد میآورد و گاه پریشان میکند. شاعر از ناتوانی خود در رهایی از عشقی میگوید که پادشاهان را بنده کرده است. در میانه، بقا را شایستهٔ درویش قانع میداند و در پایان از بوسهای که در خواب گرفته و از لب جانبخش معشوق یاد میکند.
هوش مصنوعی: لب تو با خندهٔ شیرینش برای جانها خوراک و نیرو فراهم کرد و با یک خنده صد کشتهٔ عشق را دوباره زنده کرد.
هوش مصنوعی: دل پارهپارهٔ من در زلف تو گرد آمده و آرام بود، اما باد زلف را آشفت و دلم را دوباره پریشان و پراکنده کرد.
هوش مصنوعی: بندهٔ ناتوانی چون من چه راهی برای رهایی دارد، وقتی عشق تو صد پادشاه را بندهٔ خود کرده است؟
هوش مصنوعی: از یک تار موی بلند تو که تا پایت میرسد، میتوان برای ما عمری دراز و پایدار ساخت؛ یعنی درازی زلف تو مایهٔ عمر جاودان ماست.
هوش مصنوعی: جامهٔ بقا و جاودانگی تنها شایستهٔ آن زندهدلی است که به جامهٔ کهنه و درویشی قناعت کرد و با آن ساخت.
هوش مصنوعی: من هرگز از تو بوسهای نگرفته بودم که شرمندهٔ تو باشم، اما دیشب در خواب لب تو به من بوسه داد و مرا شرمندهٔ لطف خود کرد.
هوش مصنوعی: جامی دید که لب تو جان میبخشد؛ آری، باده مست را بخشنده میکند، و لب تو که خود مست و شرابگون است جانبخش شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.