ای از نظرم رفته، نظر سوی که دارم؟
دل کز تو ستانم، به خم موی که دارم؟
تسلیم جفایت چه کنم، گر نکنم جان
چون باز رهم، قوت بازوی که دارم؟
گفتی که تو این بیدلی از روی که داری؟
از روی تو دارم، دگر از روی که دارم؟
هر جا که یکی روی نکو جان من آنجاست
یارب، به چنین خو که منم خوی که دارم؟
تیری که مرا هست به سینه ز کمانی
من دانم و دل کز خم ابروی که دارم؟
دشمن زندم طعن و کند دوست ملامت
من سوخته دل گوش به سر کوی که دارم؟
اندازه من نیست که برگیرم از آن چشم
کان چشم که برگیرم از آن، سوی که دارم؟
دستی که دو تا ماند به بالین فراقم
گر باز رسم، در ته پهلوی که دارم؟
گویند که رو، خسرو و زو جادویی آموز
چندین دگر از نرگس جادوی که دارم؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل گفتوگوی عاشقی است با معشوقی که از برابر چشم او دور شده است. شاعر با تکرار پرسش «از که دارم» نشان میدهد که جز معشوق کسی را ندارد: دل، نگاه، زخم ابرو، بیدلی و افسونزدگیاش همه از اوست. او به طعنهٔ دشمن و سرزنش دوست اعتنایی نمیکند و در پایان، خسرو در پاسخ به کسانی که میگویند از معشوق جادو بیاموز، میگوید که خود پیشتر افسون چشم او شده است.
هوش مصنوعی: ای که از برابر چشمم رفتهای، جز تو به چه کسی نگاه کنم؟ اگر دلم را از تو پس بگیرم، آن را در حلقهٔ موی چه کسی جز تو جای دهم؟
هوش مصنوعی: اگر جانم را تسلیم ستم تو نکنم، چه کار دیگری از دستم برمیآید؟ برای رهایی از تو نیروی بازوی چه کسی را دارم؟ یعنی هیچ پشتیبانی ندارم.
هوش مصنوعی: به من گفتی این بیدلی و دلباختگی را از روی چه کسی داری. پاسخ میدهم: از روی تو دارم، از روی چه کس دیگری میتوانم داشته باشم؟
هوش مصنوعی: هر جا رویی زیبا باشد، جان من همانجاست. خدایا، با چنین خویی که در من است، این خوی را از چه کسی گرفتهام؟ شاعر از دلبستگی خود به هر زیبارویی شگفتزده است و خود را سرزنش میکند.
هوش مصنوعی: تیری که از کمانی در سینه دارم، تنها من و دلم میدانیم که از خم ابروی چه کسی خوردهام.
هوش مصنوعی: دشمن مرا طعنه میزند و دوست سرزنشم میکند، ولی من دلسوخته گوشم تنها به سوی کوی معشوق است و به سخن آنان توجهی ندارم.
هوش مصنوعی: در توان من نیست که چشم از آن چشم زیبا بردارم، زیرا اگر چشم از آن بردارم، به سوی چه کسی نگاه کنم؟
هوش مصنوعی: دستی که در شبهای جدایی خمیده زیر سرم بر بالین مانده است، اگر دوباره به وصال برسم، آن را زیر پهلوی چه کسی جز تو بگذارم؟ یعنی تنها تو را در آغوش خواهم گرفت.
هوش مصنوعی: به من میگویند ای خسرو، برو و از او جادوگری بیاموز. اما من خود از چشم جادوگر و نرگسمانند چه کسی اینهمه افسونزدگی دارم؟ یعنی همین اندازه افسونی که از چشم او گرفتهام بس است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مستم دگر این بیخودی از بوی که دارم
دیوانگی از غمزهٔ جادوی که دارم
ای دل ز جنونم گله داری، عجب از تو
همسایگی فتنه ز پهلوی که دارم
مست آمده ام از عدم ای جمع بگویید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.