فغان ز کج روی روزگار و مکر و فنش
که پور فاطمه را دور کرد از وطنش
دریغ و درد سلیمان کربلا را کرد
زمانه سخت لگدکوب ظلم اهرمنش
ز کینه گشت تنش پایمال سم ستور
شهی که جان جهانی،فدای جان و تنش
حمیت عربی بین، که با تن عریان
به خاک رفت و نکردند کوفیان کفنش
به جان آنکه به پوشند بر تنش کفنی
ز پیکرش بربودند کهنه پیرهنش
به شام رفت سرش در میان طشت طلا
یزید زد ز ستم، چوب بر لب و دهنش
ز داس ظلم و ستم، بوستان طاها را
ز بیخ و بن ببریدند سرو یا سمنش
کنار نهر، لب تشنه، شد جدا افسوس
دو دست از تن عباس میرصف شکنش
بیا ببین ز نجف یا علی تو زینب را
که خصم بسته به بازو، ز راه کین، رسنش
نشسته بر سر نعش پدر، به چشم پرآب
سکینه آنکه بود عندلیب خوش سخنش
زبس به پیکر شه، بود زخم بر روی زخم
نبود جای یکی بوسه در همه بدنش
اگرنه سوز حسین است بر دل «ترکی»
چگونه شعله زند بر دل آتش سخنش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مرثیه در سوگ امام حسین و واقعهٔ کربلاست و از دوری او از وطن آغاز میکند. سپس مصیبتها را یکایک برمیشمارد: پایمال شدن پیکرش زیر سم اسبان، بیکفن ماندن و ربوده شدن پیراهنش، بردن سرش به شام و چوب زدن یزید بر لبانش، بریده شدن دستان عباس، اسارت زینب و گریهٔ سکینه بر پیکر پدر. در پایان شاعر آتشِ سخن خود را برآمده از سوز حسین در دلش میداند.
هوش مصنوعی: فریاد از ناراستی روزگار و نیرنگ و حیلهاش که فرزند فاطمه، یعنی امام حسین، را از وطنش مدینه دور کرد.
هوش مصنوعی: دریغ و درد که روزگار، سلیمانِ کربلا یعنی امام حسین را سخت زیر پای ستم مردمان اهریمنخو لگدکوب کرد.
هوش مصنوعی: از روی کینه، تن شاهی که جان همهٔ جهان فدای جان و تنش است، زیر سم اسبان پایمال شد.
هوش مصنوعی: غیرت عربی را ببین که حسین با تن برهنه به خاک افتاد و کوفیان او را کفن نکردند. این بیت طعنه به بیغیرتی کوفیان است.
هوش مصنوعی: به جای آنکه کفنی بر تنش بپوشانند، پیراهن کهنهاش را هم از پیکرش ربودند.
هوش مصنوعی: سرش را در طشتی زرین به شام بردند و یزید از روی ستم با چوب بر لب و دهان او زد.
هوش مصنوعی: با داس ظلم، سرو و یاسمنِ بوستان پیامبر، یعنی فرزندان و خاندان او، را از ریشه بریدند.
هوش مصنوعی: افسوس که کنار نهر، با لب تشنه، دو دست عباس، سردار صفشکن حسین، از تنش جدا شد.
هوش مصنوعی: ای علی، از نجف بیا و زینب را ببین که دشمن از روی کینه بازوانش را با ریسمان بسته است.
هوش مصنوعی: سکینه که چون بلبلی شیرینسخن بود، با چشم گریان بر سر پیکر پدرش نشسته است.
هوش مصنوعی: بر پیکر شاه چنان زخم روی زخم نشسته بود که در همهٔ بدنش جای یک بوسه هم نمانده بود.
هوش مصنوعی: اگر سوز حسین در دل ترکی، یعنی خود شاعر، نبود، سخنش چگونه چنین آتشین بر دلها شعله میزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شگفت نیست چو با تیغ در مصاف آید
که تیغ کوه بلرزد ز دست تیغ زنش
لب ملوک همی بوسه بر بساطش داد
هنوز ناشده از لب طروات لبنش
هزار توبه شکسته ست زلف پر شکنش
کجا به چشم در آید شکست حال منش؟
دل شکسته اگر زلف او بیا غالی
کم از هزار نیابی به زیر هر شکنش
مرا دو دیده ز حسرت سپید گشت چنانک
[...]
درست گشت همانا شکستگّی منش
که نیک از ان بشکست زلف پر شکنش
دل شکسته به زلفش اگر برآغالی
کم از هزار نیابی به زیر هر شکنش
دگر ندید کسی تندرست زلفش را
[...]
رها نمیکند ایام در کنار منش
که داد خود بستانم به بوسه از دهنش
همان کمند بگیرم که صید خاطر خلق
بدان همیکند و درکشم به خویشتنش
ولیک دست نیارم زدن در آن سر زلف
[...]
قبا و پیرهن او که می رسد به تنش
من از قباش به رشکم، قبا ز پیرهنش
کرشمه می کند و مردمان همی میرند
چه غم ز مردن چندین هزار همچو منش
عجب، اگر نتوان نقش خاطرش دریافت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.