در عشق، چو رودکی، شدم سیر از جان

از گریهٔ خونین مژه‌ام شد مرجان

القصه که: از بیم عذاب هجران

در آتش رشکم دگر از دوزخیان

دیدار به دل فروخت، نفروخت گران

بوسه به روان فروشد و هست ارزان

آری، که چو آن ماه بود بازرگان

دیدار به دل فروشد و بوسه به جان

رویت دریای حسن و لعلت مرجان

زلفت عنبر، صدف دهن، در دندان

ابرو کشتی و چین پیشانی موج

گرداب بلا غبغب و چشمت توفان

دیدار به دل فروخت نفروخت گران

بوسه با جان فروشد و هست ارزان

آری چو چنان ماه بُوَد بازرگان

دیدار به دل فروشد و بوسه به جان

ای خالق ذوالجلال وحی رحمان

سازندهٔ کارهای بی سامانان

خصمان مرا مطیع من می‌گردان

بی‌رحمان را رحیم من می‌گردان

جانست و زبانست زبان دشمن جان

گر جانت به کارست نگه‌دار زبان

شیرین سخنی بگفت شاه صنمان

سر، برگ درختست، زبان باد خزان

چندین چه زنی نظاره گرد میدان

اینجا دم اژدهاست و زخم پیلان

تا هرکه در آید بنهد او دل و جان

فارغ چه کند گرد سرای سلطان

رفتم به طبیب و گفتم از درد نهان

گفتا: از غیر دوست بربند زبان

گفتم که: غذا؟ گفت: همین خون جگر

گفتم: پرهیز؟ گفت: از هر دو جهان

رویت دریای حسن و لعلت مرجان

زلفت عنبر صدف دهان در دندان

ابرو کشتی و چین پیشانی موج

گرداب بلا غبغب و چشمت طوفان

فریاد و فغان که باز در کوی مغان

می‌ْخواره ز می نه نام یابد نه نشان

زآنگونه نهان گشت که بر خلق جهان

گشته‌ست نهان گشتن او نیز نهان

هستی به صفاتی که درو بود نهان

دارد سَرَیان در همه اعیان جهان

هر وصف ز عینی که بود قابل آن

بر قدرِ قبولِ عین، گشته‌ست عیان

ای نیمشب گریخته ز رضوان

وندر شکنج زلف شده پنهان

ای سرو نارسیده بتو آفت

ای ماه نارسیده بتو نقصان

ای میوه دل من ،لابل دل

[...]

دیدیم نهان گیتی واصل جهان

از علت و عار برگذشتیم آسان

آن نور سیه زلانقط برتر دان

زان نیز گذشتیم نه این ماند و نه آن

آنها که همی دهند از دیده نشان

در عین تحیراند و در بحر گمان

سریست نهان ز دیده عالمیان

آن را که نمودند به بستند دهان

دیدیم نهان گیتی و اصل جهان

از علت و عار برگذشتیم آسان

آن نور سینه زلانقط برتر دان

زان نیز گذشتیم نه این ماند و نه آن

هم درد دل منی و هم راحت جان

هم فتنه برانگیزی و هم فتنه نشان

من پای ز جان برون نهادم زمیان

جان داند با تو و تو دانی با جان

ای آنکه تویی نور دل و شمع روان

تا بی خبرم از تو، نه پیدا نه نهان

بی من تو به کام خویش ای جان جهان

من بی تو چنانم که مبادی تو چنان

این نافرمان دل، ار پذیرد فرمان

دشواری منِ خوار شود، سخت آسان

درمانده به دست دلم، ای جان جهان

درمانده به دل بتر که درمانده به جان

تا دور شدی تو از من ای سرو روان

شد خون دلم به دو رخ از دیده روان

جانی و دلی داشتم ای سرو روان

در وصل تو دل دادم و در هجر تو جان