شام هجران مرا صبح نمایان آمد
محنت آخر شد و اندوه به پایان آمد
نفس باد صبا باز مسیحائی کرد
مگر از زلف خم اندر خم جانان آمد
شکر ایزد که دگر بار، به کوری رقیب
دلبرم شاد رخ و خرّم و خندان آمد
عجبی نیست گرم از کرم پیر مغان
رنج راحت شد و هم درد به درمان آمد
گرچه بسیار چشیدی ستم زهر فراق
دلبر شاد به بزمت شکرستان آمد
ساقیا! ساغر لبریز از آن باده بده
که ز خمخانهی حق، هدیه به مستان آمد
مطرب آغاز کن آن نغمهی داوودی را
که ز الحان خوشش، جان به سلیمان آمد
مژده ای صدرنشینان صف میکده، باز
که صبوحی ز حرم مست و غزلخوان آمد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از پایان شب جدایی و رسیدن صبح وصال سخن میگوید: نسیم صبا بوی زلف معشوق را آورده و معشوق، برخلاف میل رقیب، شادمان بازگشته است. شاعر این گشایش را از لطف پیر مغان میداند و از ساقی شرابی میخواهد که از میخانهٔ حق هدیه آمده است و از مطرب نغمهای داوودی. در بیت پایانی به اهل میخانه مژده میدهد که صبوحی از حرم، مست و غزلخوان بازگشته و بدینسان حرم و میکده را به هم پیوند میدهد.
هوش مصنوعی: شب جدایی من به صبح روشن رسید؛ رنج و غم من تمام شد.
هوش مصنوعی: نسیم صبا دوباره مانند مسیح زندهکننده شد و جان بخشید؛ گویا از زلف پرپیچوخم معشوق گذشته و بوی او را آورده است.
هوش مصنوعی: خدا را شکر که بار دیگر، برخلاف میل رقیب و با وجود حسادت او، معشوقم شادمان و خندان نزد من آمد.
هوش مصنوعی: شگفت نیست اگر به لطف و بخشش پیر مغان (مرشد) رنجم به آسایش و دردم به درمان تبدیل شده باشد.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خود میگوید: هرچند زهر تلخ جدایی را بسیار چشیدی، اکنون معشوق شاد و شیرینسخن، مانند سرزمینی پر از شکر، به مجلس تو آمده است.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جامی لبریز از آن شرابی به من بده که از میخانهٔ حق، یعنی از جانب خدا، به عنوان هدیه برای مستان (عاشقان) آمده است؛ مراد شراب معرفت و عشق الهی است.
هوش مصنوعی: ای نوازنده، آن آواز داوودی را آغاز کن که از نغمههای خوش آن، سلیمان هم جان تازه گرفت و به شوق آمد.
هوش مصنوعی: ای کسانی که در بالای مجلس میخانه نشستهاید، مژده باد که صبوحی دوباره از حرم، مست و غزلخوان بازگشته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ساقیا خیز که گل باز به بستان آمد
بلبل مست دگر باره به دستان آمد
می بگردان که برین تشت نگون سار فلک
دم به دم چون قدح دور تو گردان آمد
در چنین دور به بستان رو با خانه میا
[...]
یار پیمان شکنم با سر پیمان آمد
دل پر درد مرا نوبت درمان آمد
این چه ماهیست که کاشانهٔ ما روشن کرد
وین چه شمعیست که بازم به شبستان آمد
بخت باز آمد و طالع در دولت بگشاد
[...]
دلبرا چشم خوشت آفت مستان آمد
نشنة لعل تو سر چشمه حیوان آمد
پرتوی ز آینه روی جهان آرایت
مطلع حسن و لطافت مه تابان آمد
شمه ای از سر گیسوی عبیر افشانت
[...]
در میخانه کزو عقل پریشان آمد
حلقه اش حلقه جمعیت رندان آمد
نخرامد سوی باغ نظرم سرو قدش
که گلش خون دل و خار ز مژگان آمد
بنده پیر مغانم که گدایان درش
[...]
از سفر با رخ افروخته جانان آمد
رفت چون ماه و چو خورشید درخشان آمد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.