ای از چو تو شیرین لبی صد شور در هر انجمن
آن را که آمد یاد تو چون من برفت از خویشتن
گردن کشان حسن را در زر پای تست سر
ای پست پیش قامتت بالای سرو ونارون
چون نافه آهوی چین پر مشک گشتی سربسر
گر باد بوی زلف تو بردی سوی خاک ختن
اندر میان عاشقان صد کشته وخسته بود
چشم ترا در هر نظر زلف ترا در هر شکن
گر برفروزی روی خود ور بر فشانی موی خود
هم مشک پاشی بر هوا هم لاله پوشی بر سمن
بر نیکوان سلطان تویی سلطان نیکویان تویی
خود خسرو خوبان تویی ای دلبر شیرین سخن
قند ونبات اندر دهان آب حیات اندر لبان
مه داری اندر برقع وگل داری اندر پیرهن
با روی همچون گلستان هر گل ازو صد بوستان
شاید که عار آید ترا از لاله و از یاسمن
نشد سیف فرغانی خموش اندر صفات حسن تو
بلبل کجا گوید سخن چون گل نباشد در چمن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل یکسره در وصف زیبایی معشوق است: لب شیرین، قامت برتر از سرو، زلف مشکبو و چشم و زلفی که عاشقان را میکشد. شاعر معشوق را پادشاه خوبان میخواند و او را برتر از گل و لاله و یاسمن میداند. در بیت پایانی، سیف خود را بلبلی میشمارد که حضور گلِ جمال معشوق او را به سخنگویی بیوقفه واداشته است.
هوش مصنوعی: ای کسی که لبی شیرین داری و از تو در هر مجلسی صد شور و غوغا برپاست؛ هر کس به یاد تو بیفتد، مانند من از خود بیخود میشود.
هوش مصنوعی: سرِ گردنفرازانِ زیبایی زیر پای توست و همه پیش تو خاضعاند؛ ای کسی که بلندی سرو و نارون در برابر قامت تو کوتاه و پست است.
هوش مصنوعی: اگر باد بوی زلف تو را به سرزمین ختن میبرد، همهٔ خاک آنجا مانند نافهٔ آهوی چین سراسر پر از مشک میشد.
هوش مصنوعی: در میان عاشقان صدها کشته و زخمی هست؛ چشم تو با هر نگاه و زلف تو با هر پیچ و خم، عاشقی را میکشد یا زخمی میکند.
هوش مصنوعی: اگر چهرهات را برافروزی و گیسویت را پریشان کنی، هم در هوا مشک میپراکنی و هم بر چهرهٔ سپید چون سمنت، رنگ لاله مینشانی.
هوش مصنوعی: تو پادشاه همهٔ زیبارویانی و خود شاه خوبانی، ای دلبرِ شیرینگفتار.
هوش مصنوعی: در دهانت قند و نبات و در لبانت آب حیات است؛ زیر روبندت چهرهای چون ماه و در پیراهنت تنی چون گل داری.
هوش مصنوعی: با رویی چون گلستان که هر گلش به اندازهٔ صد بوستان است، سزاوار است که از لاله و یاسمن عار داشته باشی و آنها را در برابر خود ناچیز بدانی.
هوش مصنوعی: سیف فرغانی در وصف زیبایی تو خاموش نشد؛ زیرا بلبل تنها وقتی گل در چمن باشد سخن میگوید، و زیبایی تو همان گلی است که او را به سخن آورده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گلبن نوان اندر چمن عریان چو پیش بت شمن
نه یاسمین و نه سمن نه سوسن و نه نسترن
ای ساربان منزل مکن جز در دیار یار من
تا یک زمان زاری کنم بر رَبع و اَطلال و دِمَن
رَبع از دلم پرخون کنم خاک دمن گلگون کنم
اطلال را جیحون کنم از آب چشم خویشتن
از روی یار خرگهی ایوان همی بینم تهی
[...]
از غرب سوی شرق زن بد خواه را بر فرق زن
بر فرق او چون برق زن مگذار ازو نام و نشان»
کز باده می زاید فرح
در سینه غمگین من
آنجا که بود آن دلستان با دوستان در بوستان
شد گرگ روبه را مکان شد کوف و کرکس را وطن
بر جای رطل و جام می گوران نهادستند پی
بر جای چنگ و نای و نی آواز زاغ است و زغن
سنگ است بر جای گهر زهر است بر جای شکر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.