ناشناس نوشته:

[…] اکتبر ۱۷, ۲۰۰۹ بدست مهدی تار می‌زنم. واسه دلِ خودم دلنگ و دولونگ می‌کنم. دنبال دفتر قبلی می‌گردم که “مرغ سحر” بزنم. وقتی دارم چای می‌ریزم دوباره به این فکر می‌کنم که یه سری آهنگ‌ها هست، یه سری شعرها هست که جاودانه شده، هیچ وقت از بین نمی‌ره، هیچ وقت. همیشه تازه‌ست. واسه خودم می‌زنم زیر آواز “این قفس چون دلم تنگ و تار است” چوون دلم… لم می‌دم روی مبل و چای و توت می‌خورم. واسه خودمم، واسه خودم. دلم تخت و فرش می‌خواد. تسبیحم رو تو دستم می‌گیرم و به صدای جیلینگ‌جیلینگش گوش می‌دم. ذکر نمی‌گم، فقط باهاش بازی بازی می‌کنم. از کتابی که دو هفته پیش خریدم غزل می‌خونم:‌ “گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی/ حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت” لایِ برگه رو تا می‌زنم. سعدی روحت شاد! […]