بیا که از تو دلم یک زمان بیاساید

چو با تو در سخن آیم زبان بیاساید

ز کشتگان خود آخر قدم دریغ مدار

که کشته را ز قدومت روان بیاساید

تواضعی کن و بر خاک عاشقان بگذر

که خاک بی‌شک از آب روان بیاساید

تو را ز مملکت حسن هیچ کم نشود

گر از تو خسته‌دلی رایگان بیاساید

اگر ز چشمه نوش تو شربتی نوشم

دلم ز لذت آن جاودان بیاساید

سخن بگو که بیاساید از لبت جانم

چنان که خسته ز ادراک جان بیاساید

غم و خیال تو خواهم همیشه از دل و جان

که خوش شود دل از این جان از آن بیاساید

ز سوز و ناله من در فراق تو هر شب

کجاست مرغ که در آشیان بیاساید

کجایی ای که فراغت ز ابن عطار است

بیا که از تو دلم یک زمان بیاساید