به زخم ضربت هجران دلم فگار تو کردی

به رنج غصه تن زار من نزار تو کردی

به شهر خویش مرا بود عیش و ناز و تنعم

غریب و عاشق و مسکین و بی‌قرار تو کردی

مرا که خاطر مجموع بود در همه بابی

چو زلف خویشتن آشفته‌روزگار تو کردی

نمودی آن رخ چو لاله‌زار و چهره زردم

به خون دل ز ره دیده لاله‌زار تو کردی

بسا که گوهر عشق تو در خزینه جانم

نهان ز خلق جهان بود و آشکار تو کردی

میان صومعه‌داران همیشه بود مقامم

کنون به میکده‌ام رند و باده‌خوار تو کردی

قرار روح دل‌آزرده از قرار تو بردی

قرین ناله‌ زارش به هر قرار تو کردی