به زخم ضربت هجران دلم فگار تو کردی
به رنج غصه تن زار من نزار تو کردی
به شهر خویش مرا بود عیش و ناز و تنعم
غریب و عاشق و مسکین و بی‌قرار تو کردی
مرا که خاطر مجموع بود در همه بابی
چو زلف خویشتن آشفته‌روزگار تو کردی
نمودی آن رخ چو لاله‌زار و چهره زردم
به خون دل ز ره دیده لاله‌زار تو کردی
بسا که گوهر عشق تو در خزینه جانم
نهان ز خلق جهان بود و آشکار تو کردی
میان صومعه‌داران همیشه بود مقامم
کنون به میکده‌ام رند و باده‌خوار تو کردی
قرار روح دل‌آزرده از قرار تو بردی
قرین ناله زارش به هر قرار تو کردی