اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۲۱۲ - القضا و القدر
تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست
سودت نکند یاری هر یار که هست
تقدیر به هر قضاءِ ناچار که هست
در خواب کند هر دل بیدار که هست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به موضوع قضا و قدر میپردازد و تأکید میکند که تا وقتی وعده تقدیر به پایان نرسیده، هیچ یاری برای انسان نفعی نخواهد داشت. او به این نکته اشاره میکند که قضا و قدر اجتنابناپذیرند و در حقیقت، تقدیر باعث میشود حتی دلهای بیدار نیز در خواب بمانند. این شعر به مفهوم لبهای بسته تقدیر و ناتوانی انسان در تغییر آن میپردازد.
هوش مصنوعی: تا زمانی که زمان وعدهٔ هر کار نرسد، هیچ یاری و کمکی نمیتواند به تو سود برساند، حتی اگر آن یار بهترین باشد.
هوش مصنوعی: تقدیر، به هر شکلی که باشد، ناگزیر است و هر دلی که بیدار و هوشیار باشد، در نهایت در خواب و غفلت به سر میبرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست
سودی ندهد یاری هر یار که هست
تا زحمت سرمای زمستان نکشد
پر گل نشود دامن هر خار که هست
تا در نرسد وعده هر کار که هست
سودت نکند یاری هر یار که هست
تقدیر به هر قضای ناچار که هست
در خواب کند هر دل بیدار که هست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.