اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۲۱۳ - القضا و القدر
خوش باش که در ازل بپرداخته اند
نرد من و تو بی من و تو ساخته اند
بر نطع قضا به کعبتین تقدیر
نرد من و تو بی من و تو باخته اند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی در باب قضا و قدر است و سرنوشت انسان را به بازی نرد مانند میکند که در ازل بر بساط قضا و با تاس تقدیر، بدون حضور و اختیار ما، چیده و بازی شده است. شاعر از این نکته نتیجه میگیرد که باید خوش و آسوده بود، چون نگرانی و تدبیر ما چیزی را در سرنوشت از پیش رقمخورده دگرگون نمیکند.
هوش مصنوعی: شاد و آسوده باش، زیرا کار ما در روز ازل به انجام رسیده است؛ بازی نرد سرنوشت من و تو را بیآنکه ما حضور یا اختیاری داشته باشیم، از پیش چیدهاند.
هوش مصنوعی: بر صفحهٔ بازیِ قضا و با تاسهای تقدیر، بازی نرد ما را بیحضور و دخالت من و تو انجام دادهاند؛ یعنی نتیجهٔ کار ما از پیش رقم خورده و تلاش ما در آن اثری ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آن را که به صحرای علل تاختهاند
بی او همه کارها بپرداختهاند
امروز بهانهای درانداختهاند
فردا همه آن بود که درساختهاند
اهل طبرستان همه چون فاخته اند
کز سلّۀ بید خانه پرداخته اند
زان همچو شکر در آب بگداخته اند
کایشان چو شکر خانه زنی ساخته اند
یک عالم از آب و گل بپرداختهاند
خود را به میان ما در انداختهاند
خود گویند راز و خود میشنوند
زین آب و گلی بهانه بر ساختهاند
تا ساخته شخص من و پرداختهاند
در زیر لگد کوب غم انداختهاند
گوئی من زرد روی دلسوخته را
چون شمع برای سوختن ساختهاند
یک عالم از آب و گل بپرداخته اند
خود را به میان آن در انداخته اند
خود می گویند و باز خود می شنوند
از ما و شما بهانه بر ساخته اند
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.