رفتم از خطهٔ شیراز و به جان در خطرم
وه کزین رفتن ناچار چه خونین جگرم
میروم دست زنان بر سر و پای اندر گل
زین سفر تا چه شود حال و چه آید به سرم
گاه چون بلبل شوریده درآیم به خروش
گاه چون غنچهٔ دلتنگ گریبان بدرم
من از این شهر اگر برشکنم در شکنم
من از این کوی اگر برگذرم درگذرم
بی‌خود و بی‌دل و بی‌یار برون از شیراز
«میروم وز سر حسرت به قفا مینگرم»
قوت دست ندارم چو عنان میگیرم
«خبر از پای ندارم که زمین میسپرم»
این چنین زار که امروز منم در غم عشق
قول ناصح نکند چاره و پند پدرم
ای عبید این سفری نیست که من میخواهم
میکشد دهر به زنجیر قضا و قدرم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شهر شیراز دور می‌شود و با نگرانی از حالش به آینده می‌اندیشد. او با دلی شکسته و حزین، در مسیر سفر دست و پا می‌زند و در عذاب عشق و جدایی به سر می‌برد. احساس نارضایتی و ناامیدی از وضعیتش به وضوح مشخص است؛ او نمی‌تواند از غم عشق رهایی یابد و حتی نصیحت‌ها و پندهای دیگران نیز کمکی به حالش نمی‌کند. به رغم تلاشش برای ادامه دادن، او خود را در زنجیر قضا و قدر احساس می‌کند و به شدت به گذشته و خاطراتش دلتنگ است.
هوش مصنوعی: از شیراز رفتم و اکنون در یک وضعیت خطرناک قرار دارم و افسوس که ناچاری از رفتن، باعث درد و رنج عمیق من شده است.
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از رفتن به سفری بی‌خبر و ناچار سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که در این سفر چگونه در حالتی از ناامیدی و اندوه دست به دامن درختان و گل‌ها می‌شود، تا ببیند نتیجهٔ این سفر چه خواهد بود و سرنوشتش چه می‌شود.
هوش مصنوعی: گاهی مانند بلبل سرگشته با شوق و هیجان به آواز درمی‌آیم و گاهی مانند غنچهٔ افسرده، دست به گریبان می‌شوم و از غم و ناراحتی به خود می‌پیچم.
هوش مصنوعی: اگر از این شهر بروم، در خودم می‌شکنم و اگر از این کوی عبور کنم، همچنان در دل‌مشغولی باقی می‌مانم.
هوش مصنوعی: بدون آگاهی و ناراحتی، با دل و یاری بی‌وجود از شیراز خارج می‌شوم و برمی‌گردم به عقب و با حسرت به شهری که ترک می‌کنم، نگاه می‌کنم.
هوش مصنوعی: من قدرت ندارم و نمی‌توانم کنترل اوضاع را به دست بگیرم، چرا که نمی‌دانم پایم را کجا بگذارم و بر زمین می‌افتم.
هوش مصنوعی: من امروز این‌قدر غمگین هستم و به حالت دلشکسته درآمده‌ام که حتی نصیحت و مشاورهٔ پدرم در مورد عشق هم نمی‌تواند برای من راه‌حلی بیابد.
هوش مصنوعی: عبید، این سفری نیست که من در جستجوی آن هستم؛ بلکه روزگار مرا به زنجیر تقدیر و سرنوشت گرفتار کرده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میروم وز سر حسرت به قفا مینگرم
خبر از پای ندارم که زمین میسپرم
همین شعر » بیت ۵
بی‌خود و بی‌دل و بی‌یار برون از شیراز
«میروم وز سر حسرت به قفا مینگرم»
ای شهی کز همه شاهان چو همی در نگرم
خدمت تست گرامی تر و شایسته ترم
تا همی زنده بوم خدمت تو خواهم کرد
از ره راست گذشتم گر ازین در گذرم
دل من شیفته بر سایه، و جاه و خطرست
[...]
من بیچاره مگر بر رخ آن مه نگرم
که چو در وی نگرم جامه بتن در بدرم
بزبان با سخن او سخن مه نبرم
بر لب او که همی گوید شهد و شکرم
تو دهی بوسه و من خامش بوسه شمرم
[...]
میروم از غم عشق تو چنان بی‌خبرم
که ندانم به کجا یا به چه اندیشه درم
همچو روی تو همه کار من آراسته بود
وه، که چون موی تو اکنون همه زیر و زبرم
تیغ هجران تو گر زخم چنین خواهد زد
[...]
ای بزرگی که چو من راه مدیحت سپرم
همه بر شارع اقبال بود رهگذرم
مهر و کین تو نهد قاعدۀ کون و فساد
کرد صدباره ازین منهی فکرت خبرم
چون نهد روی بدین گنبد پیروزه نمای
[...]
عمری است که در راه تو پای است سرم
خاک قدمت بدیدگان میسپرم
زان روی کنون آینه روی توم
از دیده تو بروی تو مینگرم
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.