به کام دل بدیدم خویشتن را
گرفتم در بر آن سیمین بدن را
به دستم داد زلفی کز نسیمش
جگر خون گردد آهوی ختن را
ببوسیدم بنا گوشی که عکسش
طراوت داد برگ نسترن را
صنوبر قامتی کز رشک ساقش
به گِل درماند پا سرو چمن را
نه در پهلو که در چشمش نشاند
اگر چون گل دهد خاری سمن را
جهانی در شکر گیرد هرآن گه
که همچون پسته بگشاید دهن را
چو بنماید سر دندان به خنده
بریزد آبرو درِّ عدن را
ز بویش زنده وا باشد نزاری
به خاکش گر فرستد پیرهن را
اگر بر تربتش روزی نهد دست
بدرّد بر خود از رقّت کفن را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از وصال و در آغوش گرفتن معشوق سیمتن سخن میگوید. سپس زیباییهای او را یکییکی وصف میکند: زلف مشکین، بناگوش، قامت، دهان و دندان، و هر یک را برتر از نمونههای طبیعی چون آهوی ختن، نسترن، سرو و مروارید عدن میداند. در پایان، نزاری از نیروی جانبخش معشوق میگوید: بوی پیراهن یا لمس دست او حتی مرده را در گور زنده میکند.
هوش مصنوعی: خود را به آرزوی دلم کامیاب دیدم و آن معشوق سیماندام را در آغوش گرفتم.
هوش مصنوعی: گیسویی به دستم داد که از بوی خوشش، آهوی مشکدار ختن از رشک جگرش خون میشود.
هوش مصنوعی: بناگوش او را بوسیدم؛ بناگوشی که بازتاب زیباییاش به برگ گل نسترن تازگی و شادابی بخشیده است.
هوش مصنوعی: قامتی چون صنوبر دارد که از رشک ساق او، پای سرو باغ در گل فرو مانده و از رفتن بازمانده است.
هوش مصنوعی: اگر او مانند گل به گل یاسمن خاری بدهد، یاسمن آن خار را نه در پهلو، بلکه از سر عزت در چشم خود جای میدهد؛ یعنی آزار او نیز برای دیگران گرامی است.
هوش مصنوعی: هر گاه دهانش را مانند پستهٔ خندان باز کند، جهانی را در شیرینی و شکر غرق میکند.
هوش مصنوعی: وقتی در خنده دندانهایش را نشان دهد، آبروی مروارید عدن را میبرد، چون دندانش از آن درخشانتر است.
هوش مصنوعی: اگر معشوق پیراهن خود را بر خاک گور نزاری بفرستد، نزاری از بوی آن دوباره زنده میشود؛ این اشارهای است به داستان پیراهن یوسف که بینایی یعقوب را بازگرداند.
هوش مصنوعی: اگر روزی معشوق دست بر گور او بگذارد، نزاری از شدت شوق و رقت دل، کفن را بر تن خود پاره میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
لقب کردهست روحا خویشتن را
به دل در راه داده اهرمن را
شفیع انگیخت پیران کهُن را
که نزد شه برند آن سروبُن را
برای حکم او بنهاد تن را
بسی تیمارداری کرد زن را
چو بگشایی لب شکر شکن را
لبا لب در شکرگیری سخن را
لبت گوید دلیری کن به بوسی
مرا زهره نباشد، صد چو من را
به دل آتش زدی و می دمی دم
[...]
چو ماه آراست برج خویشتن را
منور کرد با آن انجمن را
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.