عنان دل ز خودرایی به فریادم نگه دارد
بنالم کاندر آن دل ناله مظلوم ره دارد
دل دیوانه ام را گنج در ویرانه افتادست
گدایی عشق بازی با جمال پادشه دارد
چو گوید کفر مجذوبی به استغفار حاجت نیست
کسی کز عشق گمره شد چه پروای گنه دارد
مرا گر هست کبری در دماغ از کبریای اوست
حباب از جوش دریا باد نخوت در کله دارد
تجلی جمالی هست در هرجا که ذوقی هست
بیابان شور اگر می آورد یوسف به چه دارد
فقیری را که شب ها تکیه گاه از خشت آن در شد
چنان خوابد که گویی تکیه بر خورشید و مه دارد
حکایت های عهد دوستی را کرده ام از بر
چو هندویی که بهر سوختن هیزم نگه دارد
همان بهتر که نگشایی سر راز دل ما را
که حرف هجر خونین نامه ما را سیه دارد
به خاک پای گلبن می نویسد شکوه از غربت
اگر بر شاخ طوبا بلبلی آرامگه دارد
شبیخون غم از پا درنمی آرد «نظیری » را
ز اشک و آه شب سلطان ما خیل و سپه دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عرفانی از حال عاشقی میگوید که با ناله و نیاز، امید دارد به دل معشوق راه یابد. شاعر گدایی خود را در برابر جمال پادشاهانهٔ معشوق مایهٔ افتخار میداند و کفر و غرورِ مجذوب را برخاسته از عشق و کبریای معشوق میشمارد. سپس از سوز هجران و غربت سخن میگوید و در پایان، اشک و آه شبانه را لشکری میداند که او را در برابر هجوم غم پایدار نگه میدارد.
هوش مصنوعی: امید است که معشوق عنان دل خود را از خودرأیی بازدارد و به فریاد من برسد. پس ناله میکنم، چون در آن دل، نالهٔ ستمدیده راه پیدا میکند و اثر میگذارد.
هوش مصنوعی: دل دیوانهٔ من در ویرانه به گنجی رسیده است. حال او مانند گدایی است که با زیبایی پادشاه عشق میورزد.
هوش مصنوعی: اگر مجذوبِ از خود بیخود سخنی کفرآمیز بگوید، نیازی به توبه و استغفار ندارد. کسی که در راه عشق گمراه شده، از گناه چه باکی دارد؟
هوش مصنوعی: اگر در سر من غروری هست، از بزرگی و کبریای معشوق است. حباب هم از جوشش دریاست که باد غرور در کلاه دارد.
هوش مصنوعی: هر جا ذوق و شوقی باشد، جلوهای از زیبایی هست. اگر بیابان شور و آشفتگی پدید میآورد، چاه هم یوسف را در خود دارد؛ یعنی هیچ جایی از جلوهٔ جمال خالی نیست.
هوش مصنوعی: درویشی که شبها خشتِ درگاه معشوق را بالش خود کرده، چنان آسوده میخوابد که گویی بر خورشید و ماه تکیه زده است.
هوش مصنوعی: داستانهای پیمان دوستی را از بر کردهام، مانند هندویی که هیزم نگه میدارد تا با آن بسوزد. یعنی این یادها را نگه داشتهام تا مایهٔ سوختن من شوند.
هوش مصنوعی: بهتر است مُهر راز دل ما را نگشایی، چون سخنِ جدایی نامهٔ خونآلود ما را سیاه کرده است.
هوش مصنوعی: بلبلی که حتی بر شاخهٔ درخت طوبی در بهشت آشیانه دارد، باز هم شکایت غربت را بر خاک پای بوتهٔ گل مینویسد. یعنی عاشق در بهترین جاها هم دلتنگ معشوق و وطن خویش است.
هوش مصنوعی: شبیخون غم، نظیری را از پا درنمیآورد، چون سلطانِ ما از اشک و آهِ شبانه لشکر و سپاهی در اختیار دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
امیر این گویدم زیرا که او دلها نگه دارد
به نزد خویشتن هرکهتری را پایگه دارد
چه باشد گرچو من مداح در هر شهرو ده دارد
ز مدح اندر نماندهر که از رادی سپه دارد
به نزد میر ابو یعقوب نیک ایمن نگه دارد
[...]
نه میر و شه بود هر کو کله دارد قبا بندد
که میر و شه کسی باشد که عالم را نگهدارد
نخیزد از قبا میری که موری هم قبا دارد
نیاید از کله شاهی که شاهین هم کله دارد
زچشم بد خدا آن پاک دامن را نگه دارد
که این پروانه گستاخ در فانوس ره دارد
شکستم شهپر دل را زبیباکی، ندانستم
که این باز سبک پرواز نقش دست شه دارد
مسخر کرد خط آن روی آتشناک را آخر
[...]
نظامالسلطنه، سرخط از این دو پادشه دارد
که این سان مرد و، مردانه سر از بهر کله دارد
خداوند این نگهدارنده ما را نگه دارد
گذشت آنگه که میگفتند: می خوردن گنه دارد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.