حمیدرضا نوشته:

مصرع اول بیت اول و مصاریع دوم تمام ابیات نوعی تبدیل وزن از «فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن» به «فاعلاتن فاعلن مفاعلن مفاعلن» که علی رغم آن که شعر موزون و آهنگین به نظر می‌رسد فکر می‌کنم در قواعد معمول تبدیل وزنهای عروض نمی‌گنجد (هر چند در این مورد مطمئن نیستم) و می‌تواند یکی از شواهد نارساییهای عروض قدیم باشد.

رسته نوشته:

جز مصرع دوم از بیت ششم این متن مطابق چاپ فروزانفر است .
در چاپ فروزانفر مصرع دوم بیت ششم چنین است :
غافلم نی عاقلم، بیا بیا، بیا بیا.
ظاهرا این شعر برای رقص بوده است و باالبداهه در حال رقصیدن و یا برای رقصندگان سروده شده است. غزل بعدی ( ۱۵۷ ) کپی همین غزل است که به چارچوب قوانین سفت و سخت عروضی در آمده است.

حمیدرضا نوشته:

@رسته:
ممنون از توضیحات شما.
مرجع در دسترس من عروض دکتر شمیسا ست که تا آنجا که من در ذهن دارم «اختیارات شاعری» ذکر شده در آنجا فقط تبدیل هجای کوتاه به بلند را در «فعلاتن» به «فاعلاتن» در ابتدا (و فقط ابتدای) بحور مبتنی بر فعلاتن پوشش می‌دهد.

رسته نوشته:

موضوع : اختیارات شاعری
یک منبع در دسترس برای عروض را در این پیوند می توانید بیابید:

http://edu.tebyan.net/textbooks/0030/index.htm
کتابی است جالب که نویسنده ی ( و یا نویسندگان ) آن از تمام نظرات در باره ی عروض آگاه بوده (اند)، جه از نظرات خانلری و چه مخالفان خانلری، چه نادر پور و چه ابوالحسن نجفی.
خوب است که آن کتاب را به گنجور پیوند بزنید.