مولانا
»
مثنوی معنوی
»
دفتر چهارم
»
بخش ۲۷ - دیدن درویش جماعت مشایخ را در خواب و درخواست کردن روزی حلال بیمشغول شدن به کسب و از عبادت ماندن و ارشاد ایشان او را و میوههای تلخ و ترش کوهی بر وی شیرین شدن به داد آن مشایخ
آن یکی درویش گفت اندر سمر
خضریان را من بدیدم خواب در
گفتم ایشان را که روزی حلال
از کجا نوشم که نبود آن وبال
مر مرا سوی کهستان راندند
میوهها زان بیشه میافشاندند
که خدا شیرین بکرد آن میوه را
در دهان تو به همتهای ما
هین بخور پاک و حلال و بیحساب
بی صداع و نقل و بالا و نشیب
پس مرا زان رزق نطقی رو نمود
ذوق گفت من خردها میربود
گفتم این فتنهست ای رب جهان
بخششی ده از همه خلقان نهان
شد سخن از من دل خوش یافتم
چون انار از ذوق میبشکافتم
گفتم ار چیزی نباشد در بهشت
غیر این شادی که دارم در سرشت
هیچ نعمت آرزو ناید دگر
زین نپردازم به حور و نیشکر
مانده بود از کسب یک دو حبهام
دوخته در آستین جبهام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: درویشی روایت میکند که در خواب از مشایخ غیبی روزی حلال خواست و آنان او را به کوهستان فرستادند و به همت خود میوههای تلخ کوهی را در دهانش شیرین کردند. از آن روزی، سخنوری جذابی در او پدید آمد، اما او آن را مایهٔ فتنه دانست و موهبتی پنهان خواست؛ سخن از او گرفته شد و به جایش شادی درونی بیمانندی یافت که او را از نعمتهای بهشت بینیاز میکرد. حکایت با اشاره به چند سکهای که از دوران کسب در آستینش دوخته بود به ماجرای بخش بعد راه میبرد.
هوش مصنوعی: درویشی در ضمن حکایتی گفت که من خضرصفتان، یعنی مردان حق و مشایخ غیبی، را در خواب دیدم.
هوش مصنوعی: از آنان پرسیدم که روزی حلالی که گناه و عقوبتی در پی نداشته باشد از کجا به دست آورم و بخورم.
هوش مصنوعی: آنان مرا به سوی کوهستان فرستادند و از درختان آن بیشه برایم میوه میریختند.
هوش مصنوعی: و گفتند خداوند به برکت همت و توجه ما آن میوههای تلخ و ترش کوهی را در دهان تو شیرین کرده است.
هوش مصنوعی: گفتند: هان، این روزی پاک و حلال را بیحساب و بیدردسر بخور، بیآنکه رنج حمل و رفتوآمد و فراز و نشیب کسب را بکشی.
هوش مصنوعی: پس از خوردن آن روزی، قدرت سخنگفتن تازهای در من پدید آمد و لذت گفتارم عقلها را مجذوب و مبهوت میکرد.
هوش مصنوعی: گفتم: پروردگارا، این شهرت و جذب مردم مایهٔ فتنه و آزمایش است؛ به من موهبتی عطا کن که از همهٔ مردم پنهان باشد.
هوش مصنوعی: آن قدرت سخن از من گرفته شد و به جای آن دلی خوش و شاد یافتم و مانند انار رسیده از شدت شادی و ذوق از درون میشکفتم.
هوش مصنوعی: با خود گفتم اگر در بهشت هم چیزی جز همین شادی که در جان و سرشت من نهاده شده نباشد،
هوش مصنوعی: دیگر آرزوی هیچ نعمتی را نخواهم داشت و به سبب این شادی به حوریان و شیرینیهای بهشت اعتنایی نمیکنم.
هوش مصنوعی: از دوران کسب و کار، یکی دو سکهٔ ناچیز برایم باقی مانده بود که آن را در آستین جبهام دوخته بودم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.