گنجور » مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۵

مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم »

بخش ۱۵ - روان شدن خواجه به سوی ده

خواجه در کار آمد و تجهیز ساخت

مرغ عزمش سوی ده اشتاب تاخت

اهل و فرزندان سفر را ساختند

رخت را بر گاوِ عزم انداختند

شادمانان و شتابان سوی ده

که بری خوردیم از ده مژده ده

مقصد ما را چراگاه خوش‌ست

یار ما آنجا کریم و دلکش‌ست

با هزاران آرزو‌مان خوانده است

بهر ما غرس کرم بنشانده است

ما ذخیرهٔ دَه زمستانِ دراز

از برِ او سوی شهر آریم باز

بلک باغ ایثار راه ما کند

در میان جان خودمان جا کند

عجلوا اصحابنا کی تربحوا

عقل می‌گفت از درون لا تفرحوا

من رباح الله کونوا رابحین

ان ربی لا یحب الفرحین

افرحوا هونا بما آتاکم

کل آت مشغل الهاکم

شاد از وی شو مشو از غیر وی

او بهار‌ست و دگرها ماه دی

هر چه غیر اوست استدراج تست

گرچه تخت و ملکت است و تاج تست

شاد از غم شو که غم دام لقا‌ست

اندرین ره سوی پستی ارتقا‌ست

غم یکی گنجی‌ست و رنج تو چو کان

لیک کی در گیرد این در کودکان‌؟

کودکان چون نام بازی بشنوند

جمله با خر گور هم تگ می‌دوند

ای خران کور این سو دام‌هاست

در کمین این سوی خون‌آشام‌هاست

تیرها پران کمان پنهان ز غیب

بر جوانی می‌رسد صد تیر شیب

گام در صحرای دل باید نهاد

زانکه در صحرای گِل نبوَد گشاد

ایمن‌آباد است دل ای دوستان

چشمه‌ها و گلستان در گلستان

عج الی القلب و سر یا ساریه

فیه اشجار و عین جاریه

دِه مرو دِه مرد را احمق کند

عقل را بی نور و بی رونق کند

قول پیغامبر شنو ای مجتبی

گورِ عقل آمد وطن در روستا

هر که در رُستا بود روزی و شام

تا به ماهی عقل او نبود تمام

تا به ماهی احمقی با او بوَد

از حشیش دِه جز اینها چه‌دْرَوَد‌؟

وانکه ماهی باشد اندر روستا

روزگاری باشدش جهل و عمی

دِه چه باشد؟ شیخ واصل ناشده

دست در تقلید و حجت در زده

پیشِ شهرِ عقلِ کلّی‌، این حواس

چون خرانِ چشم‌بسته در خراس

این رها کن صورت افسانه گیر

هِل تو دُردانه تو گندم‌دانه گیر

گر به دُر ره نیست هین بر می‌ستان

گر بدان ره نیستت این سو بران

ظاهر‌ش گیر ار چه ظاهر کژ پرد

عاقبت ظاهر سوی باطن برد

اولِ هر آدمی خود صورت است

بعد از آن جان کاو جمال سیرت است

اولِ هر میوه جز صورت کی است؟

بعد از آن لذت‌، که معنیِ وی است

اولاً خرگاه سازند و خرند

تُرک را زان پس به مهمان آورند

صورتت خرگاه دان معنیت تُرک

معنیت ملّاح دان صورت چو فُلک

بهر حق این را رها کن یک نفس

تا خر خواجه بجنباند جرس

حاشیه‌ها

با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

وزن:	فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
قالب شعری:	مثنوی
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۳۵

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: خواجه به سوی ده روانه می‌شود و برای سفر خود آماده می‌شود. اهل و فرزندانش نیز همراه او در شتاب به سمت ده حرکت می‌کنند، زیرا آنجا مقصد خوش و کریمی است که آرزوهایشان را در آنجا تحقق می‌بخشند. خواجه در دل خود غم و شادمانی را توامان احساس می‌کند و به دوستانش هشدار می‌دهد که عقل از شادی‌های بیهوده دوری کند. با توجه به خطرات موجود در راه، او به نیاز به تکیه بر عقل و دوری از جهل اشاره می‌کند و می‌خواهد تا دوستانش به حقیقت توجه کنند. در پایان، از آن‌ها می‌خواهد که به ظاهر دیرینه خود چنگ بزنند و به جوهر واقعی وجودشان پی ببرند.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# خواجه در کار آمد و تجهیز ساخت

مرغ عزمش سوی ده اشتاب تاخت

هوش مصنوعی: خواجه وارد عمل شد و وسایل سفر را آماده کرد و با شتاب به سمت ده حرکت کرد.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# اهل و فرزندان سفر را ساختند

رخت را بر گاوِ عزم انداختند

هوش مصنوعی: خاندان و فرزندان سفر را آماده کردند و بار را بر روی گاو عزم، که به سفر می‌رفت، گذاشتند.

# شادمانان و شتابان سوی ده

که بری خوردیم از ده مژده ده

هوش مصنوعی: شادی و شتاب در دل‌هاست که به سوی ده حرکت می‌کنیم، زیرا از ده خبر خوشی به ما رسیده است.

# مقصد ما را چراگاه خوش‌ست

یار ما آنجا کریم و دلکش‌ست

هوش مصنوعی: مقصد ما چراگاه خوشی است، زیرا یار ما در آنجا مهربان و دلپذیر است.

# با هزاران آرزو‌مان خوانده است

بهر ما غرس کرم بنشانده است

هوش مصنوعی: به خاطر آرزوهای زیاد ما، خداوند بر ما نعمت‌ها و برکات فراوانی ارزانی داشته و از کرمش درختانی را به بار نشاند.

# ما ذخیرهٔ دَه زمستانِ دراز

از برِ او سوی شهر آریم باز

هوش مصنوعی: ما در این دَه زمستان طولانی، ذخیره‌هایی از نعمت‌ها و برکات که به خاطر او (خدا) به دست آورده‌ایم، به سوی شهر (مقصد نهایی) خواهیم آورد.

# بلک باغ ایثار راه ما کند

در میان جان خودمان جا کند

هوش مصنوعی: خوشبختی و نیکی‌ای که به واسطهٔ ایثار و گذشت حاصل می‌شود، همانند باغی است که ما را در زندگی‌مان راه می‌دهد و روح‌مان را جایگاه خود می‌سازد.

# عجلوا اصحابنا کی تربحوا

عقل می‌گفت از درون لا تفرحوا

هوش مصنوعی: عجلوا به معنای شتاب کنید، و اصحاب ما به معنی دوستان ما خطاب به آنهاست. در اینجا به دوستان توصیه می‌شود که زودتر اقدام کنند تا سود ببرند، ولی عقل از درون به آنها هشدار می‌دهد که شاد نشوند و به خوشحالی نپردازند.

# من رباح الله کونوا رابحین

ان ربی لا یحب الفرحین

هوش مصنوعی: خداوند گفته است که شما پیروزی‌ها را به دست آورید، چرا که پروردگار من، خوشحالی‌های بی‌جا را دوست ندارد.

# افرحوا هونا بما آتاکم

کل آت مشغل الهاکم

هوش مصنوعی: شاد باشید و به آرامی از آنچه به شما داده شده خوشحال شوید، زیرا هر چیزی که به شما می‌رسد، شما را مشغول می‌کند و از حقایق مهم غافل می‌سازد.

# شاد از وی شو مشو از غیر وی

او بهار‌ست و دگرها ماه دی

هوش مصنوعی: از او شاد باش و به غیر او دل‌خوش نباش، زیرا او بهار زندگی است و باقی چیزها مانند ماه دی (که سرد و ناپسند است) هستند.

# هر چه غیر اوست استدراج تست

گرچه تخت و ملکت است و تاج تست

هوش مصنوعی: هر چیزی که غیر از خداوند است، باعث شکست و سقوط تو خواهد شد، حتی اگر آن چیزها مثل تخت، حکومت و تاج به نظر باارزش بیایند.

# شاد از غم شو که غم دام لقا‌ست

اندرین ره سوی پستی ارتقا‌ست

هوش مصنوعی: از غم شاد شو زیرا غم در واقع وسیله‌ای برای رسیدن به وصال و اتصال به عشق الهی است و در این مسیر، سیر به سمت بالا و ارتقا وجود دارد.

# غم یکی گنجی‌ست و رنج تو چو کان

لیک کی در گیرد این در کودکان‌؟

هوش مصنوعی: غم همچون یک گنج باارزش است و رنج تو مانند معدن است، اما این موضوع را چه کسی درک می‌کند؟ آیا کودکان قادرند آن را بفهمند؟

# کودکان چون نام بازی بشنوند

جمله با خر گور هم تگ می‌دوند

هوش مصنوعی: کودکان وقتی نام بازی را می‌شنوند، همه با شادی و هیجان به سمت آن می‌دوند، حتی اگر مانند خر بی‌فکر عمل کنند.

# ای خران کور این سو دام‌هاست

در کمین این سوی خون‌آشام‌هاست

هوش مصنوعی: ای خرهای کور، در این سمت، دام‌هایی وجود دارد که در کمین شما هستند و در سمت دیگر، خطراتی جدی و خون‌آشام وجود دارد.

# تیرها پران کمان پنهان ز غیب

بر جوانی می‌رسد صد تیر شیب

هوش مصنوعی: تیرهای ناپیدا و پنهان از کمان، به طور ناگهانی و از عالم غیب به سمت جوانی می‌آید و او را هدف قرار می‌دهد، در حالی که شدت این تیرها بسیار زیاد است.

# گام در صحرای دل باید نهاد

زانکه در صحرای گِل نبوَد گشاد

هوش مصنوعی: برای رسیدن به درک واقعی و عمیق، باید قدم در دشت دل گذاشت، چرا که در دشت مادی و بی‌ارزش، جایی برای گشایش و رستگاری وجود ندارد.

# ایمن‌آباد است دل ای دوستان

چشمه‌ها و گلستان در گلستان

هوش مصنوعی: دل مانند ایمن‌آباد (محل امن و راحت) است، ای دوستان، که در آن چشمه‌ها و گلستان‌ها وجود دارد و به زیبایی و سرسبزی قرین است.

# عج الی القلب و سر یا ساریه

فیه اشجار و عین جاریه

هوش مصنوعی: عجله کن تا به دل برسی و رازهای آن را بشناسی، زیرا در دل درختان و چشمه‌های جاری وجود دارد.

# دِه مرو دِه مرد را احمق کند

عقل را بی نور و بی رونق کند

هوش مصنوعی: به روستای احمق نرو که خرد و روشنایی انسان را از او می‌گیرد و او را به بی‌خودی می‌کشاند.

# قول پیغامبر شنو ای مجتبی

گورِ عقل آمد وطن در روستا

هوش مصنوعی: پیامبر می‌گوید، ای مجتبی! عقل در روستاها به مانند گوری است که دیگر نمی‌تواند رشد و درخشندگی خودش را حفظ کند.

# هر که در رُستا بود روزی و شام

تا به ماهی عقل او نبود تمام

هوش مصنوعی: هر کسی که در روستا زندگی می‌کند و فقط روز و شب را می‌گذرانند، تا زمانی که درک و شعور کامل نداشته باشد، به اندازه یک ماهی عقل و فهم نخواهد داشت.

# تا به ماهی احمقی با او بوَد

از حشیش دِه جز اینها چه‌دْرَوَد‌؟

هوش مصنوعی: اگر کسی تا آخر عمر در یک دهکده بماند و از زندگی محدود و نادانی خود راضی باشد، چه چیز دیگری می‌تواند از این وضعیت ناپسند به دست آورد؟

# وانکه ماهی باشد اندر روستا

روزگاری باشدش جهل و عمی

هوش مصنوعی: کسی که در روستا زندگی می‌کند و مانند ماهی است، ممکن است مدت‌ها در جهل و نادانی بماند.

# دِه چه باشد؟ شیخ واصل ناشده

دست در تقلید و حجت در زده

هوش مصنوعی: ده چه ارزشی دارد، وقتی کسی که به مقامات عالی نرسیده هنوز به تقلید و استدلال‌های غیرمستند چنگ زده است؟

# پیشِ شهرِ عقلِ کلّی‌، این حواس

چون خرانِ چشم‌بسته در خراس

آس دو سنگ گرد و مسطح است که بر هم نهاده و به وسیله آن غلات را آرد کنند. اگر با چارپا بگردانند آنرا «خراس» و اگر با آب بگردانند «آسیاب» و نیز آسیاب نام عام این محل نیز هست. نوع کوچک دستی را ‌«دستاس‌» نامند.

# این رها کن صورت افسانه گیر

هِل تو دُردانه تو گندم‌دانه گیر

(فعلا) معنا را رها کن و به ظاهر داستان توجه کن؛ (فعلا) مروارید معنا را بهل و بگذار و گندم‌دانه‌ی صورت را بگیر.

# گر به دُر ره نیست هین بر می‌ستان

گر بدان ره نیستت این سو بران

هوش مصنوعی: اگر به در (یعنی مروارید) دسترسی نداری، پس شراب بنوش. و اگر نمی‌توانی به آن راه برسی، به این سو بیفت و حرکت کن.

# ظاهر‌ش گیر ار چه ظاهر کژ پرد

عاقبت ظاهر سوی باطن برد

هوش مصنوعی: اگرچه به ظاهر چیزی نادرست و کژ به نظر می‌آید، در نهایت این ظاهر می‌تواند به درک باطن و حقیقتی عمیق‌تر منجر شود.

# اولِ هر آدمی خود صورت است

بعد از آن جان کاو جمال سیرت است

هوش مصنوعی: هر انسانی ابتدا فقط به شکل ظاهری‌اش شناخته می‌شود، اما پس از آن، جان و روح اوست که زیبایی باطنی‌اش را نشان می‌دهد.

# اولِ هر میوه جز صورت کی است؟

بعد از آن لذت‌، که معنیِ وی است

هوش مصنوعی: هر میوه ابتدا یک ظاهر دارد، اما بعد از آن، لذتی که از طعم و معنی آن می‌برند اهمیت دارد.

# اولاً خرگاه سازند و خرند

تُرک را زان پس به مهمان آورند

هوش مصنوعی: در ابتدا گرازها را برای بارکشی و کار آماده می‌کنند و سپس آنها را به مهمان می‌آورند.

# صورتت خرگاه دان معنیت تُرک

معنیت ملّاح دان صورت چو فُلک

هوش مصنوعی: ظاهر تو را مانند خرگاه (پناهگاه) تصور کن و باطن تو را مانند ترک، که نوعی قایق یا کشتی است. در واقع، جسم تو همچون یک کشتی است که دریا (معنیت) آن را حمل می‌کند.

# بهر حق این را رها کن یک نفس

تا خر خواجه بجنباند جرس

هوش مصنوعی: به خاطر خدا، این دنیای زودگذر را یک لحظه رها کن تا کاملاً متوجه شوی که خواجه (انسان کامل) از تو چه می‌خواهد و با تو چگونه همراه است.

بخش ۱۵ - روان شدن خواجه به سوی ده به خوانش عندلیب
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

پیشنهاد مشق شعر

معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۶۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

م. احمدی در ‫۱۴ سال قبل، پنجشنبه ۱۳ مهر ۱۳۹۱، ساعت ۱۴:۰۵ نوشته:

ده مرو، ده مرد را احمق کند
بیت هایی در مذمت روستا و زندگی روستایی، برای ما که تفکر عصرمان تلقین انباشت صفا و صمیمیت در روستا، قدری عجیب و دشوار هضم است.

گویی آدم بی ادبی که ارزش طبیعت را نمی داند، تا گردن در زندگی کثیف شهری غوطه ور است و طعم هوای پاک و بوی گیاه به مشامش نرسیده، از برج عاج دود گرفته خویش در باب روستا حکم می دهد.

تصویری که از عنفوان کودکی در ذهن ما نقش بسته (« خوشا به حالت/ ای روستایی/ که شاد و خرم/ در روستایی ») کماکان توسط تمام رسانه ها و ابزارهای آموزشی ترویج و تبلیغ می شود، کماکان در صحت و سقمش خدشه ای وارد نیست و هر آن کس که اصالت آن را زیر سوال ببرد، اگر نه مجرم، دست کم کوته فکر دانسته می شود. ماجرا محدود به جماعت شهرنشین نیست، بی شک روستاییان نیز تصور مشابهی از خود دارند.

اما این ابیات نه کار هزالی مخالف خوان است و نه محصول طبع بی ذوق طبیعت ندیده ای که از سر جهل یا لج چنین می سراید. اینها چند بیتی است از دفتر سوم مثنوی معنوی، درآمد حکایت عجیب مولاناست درباره آن مرد شهری که مرد روستایی را در خانه خود پناه داد، بعد به دعوت روستایی به روستا رفت و آنجا با بی مهری و کم توجهی او مواجه شد، تا حدی که مجبور شد شب را زیر باران و توفان چشم به بیابان بدوزد و سلاح به دست مراقب حمله گرگ باشد: « آن کمان و تیر اندر دست او/ گرگ را جویان همه شب سو به سو »، و الی آخر.

تیغ حمله مولوی علیه زندگی روستایی بسیار تیز است و برنده.
طبق قاعده نانوشته بهترین مثال برای توضیح یک ایده، رادیکال ترین مثال است. او حکایتی نقل می کند که میزان قساوت مرد روستایی نمک نشناس در ان باور نکردنی است. از همین چند بیت مشخص است که مولوی انسانی شهرنشین است و شیفته شهر و فضای آن، و بیزار است از روستا و فرهنگ روستانشینی. اما نکته اصلی این است که تفکر شهری در کار او هم نمود دارد.

مثنوی معنوی را اغراق نیست اگر نخستین کتاب شهری ادبیات فارسی بدانیم، به خاطر فرمی که مولوی برای نوشتن آن اختیار کرده است. مثنوی کتابی است چهل تکه، با فقدان انسجامی کاملاً عامدانه و می توان گفت رادیکال، که هر لحظه خواننده اش را با برش های ناگهانی و حکایت در حکایت آوردن های غیرمنتظره شگفت زده می کند.

خواندن مثنوی به قدم زدن در شهر بی شباهت نیست، می توان آن را نمونه ای دانست برای روایت موزیل و بنیامین در باب زندگی شهری: در پیاده روهای هر کلانشهر، پیاده روی به معنای مواجهه دم به دم یا چیزهای تازه است: کالا هایی که برای اولین بار در ویترین ها می بینیم، تغییرات فضای خیابان ها و مغازه ها، و از همه مهم تر عابران پیاده. ساکن کلانشهر در هر پیاده روی صدها چهره جدید می بیند. هر قدم برای او آبستن مواجهه با چهره ای است که لحظه ای پیش انتظار مواجه با آن را نداشت.

زندگی شهری زندگی تکه پاره و فاقد انسجامی است، زندگی ای است در جریان مدام و تغییر و تحول همیشگی، تجربه دائمی شوک و غافلگیری. حال آنکه زندگی روستایی زندگی ثبات و سکون است؛
زندگی تکرار سرسختانه چشم انداز و خانه ها و آدم ها. مفهوم «پرسه زدن» در روستا هرگز محقق نمی شود، چون پرسه زدن به معنای ورود به انبوهی از آدم های ناشناس است که نفس ازدحام شان پرسه زن را در آن بین تنها بر جا می گذارد؛ اتفاقی که در روستا هرگز نمی افتد.

کتاب مثنوی، به لحاظ تعدد و تکثر ایده ها و تفکرها، و همچنین به لحاظ فقدان انسجام فرمی آن، کتابی حیرت انگیز است. از رادیکال ترین و پیشروترین ایده هایی که بسیار از زمان خود جلوترند، تا متحجرترین ایده ها در آن به وفور یافت می شود، گاه حتی به فاصله یکی دو بیت از هم. فرم تو در توی کتاب که تجربه شوک را امکان پذیر می سازد، به این تکثر کمک می کند.

حکایات مثنوی ناگهان قطع می شوند و حکایتی دیگر از میانه راه آغاز می شود، حکایت دوم هنوز به ته نرسیده حکایتی دیگر افسار کتاب را به دست می گیرد، و گاه پایان حکایت نخست به ده ها صفحه بعد موکول می شود.

خواندن مثنوی تجربه شگفت زدگی روایی بی وقفه است، و به این لحاظ می توان این کتاب عظیم را نخستین کتاب شهری ادبیات فارسی نامید.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ناشناس در ‫۱۳ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۲۷ آبان ۱۳۹۱، ساعت ۱۸:۰۴ نوشته:

افق دید و زاویه ی نگاه:
در حدیثی آمده است که هر کس روزی در ده بماند،یک ماه احمق می شود و اگر یکماه در ده بماند،عمری احمق خواهد ماند:" مَن سَکَنَ فِی القُری یوماً ، تَحَمَّقَ شهراً و مَن سَکَنی فِی القری شهرأ ، تَحَمَّقَ دَهرأ ." (حدیث شماره29) این حدیث یک دلالت جامعه شناسانه ی قوی دارد که طبق آن هر چه محیط انسان کوچک تر باشد، افق های ذهنی او محدود تر خواهد بود. لذا خداوند سیر و سفر و تعقل و تدبر در حین این سیر و سفر را توصیه می کند .مولوی در شرح این حدیث می گوید:
ده مــرو،ده مــرد را احمــق کنــد عقل را بی نـور و بـی رونـق کنــد
قــولِ پیغمبـر شنــو ای مجتبـــی گــورِ عقــل آمـد،وطـن در روستـا
هـر که در رُستـا بود روزی و شـام تـا به مـاهی عقـل او نبــود تمـام
وان که ماهی باشد انــدر روستــا روزگاری باشدش جهــل و عَمـی[13]
ده چه باشد! شیخِ واصل نـا شــده دست در تقلیـد و در حجّت در زده

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امین کیخا در ‫۱۲ سال و ۱۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ آذر ۱۳۹۲، ساعت ۲۳:۲۶ نوشته:

تهجیز می شود بسیجیدن

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امین کیخا در ‫۱۲ سال و ۱۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ آذر ۱۳۹۲، ساعت ۲۳:۲۸ نوشته:

وطن لغتی است از فارسی و گرفتن ان از فارسی به این گونه است نخست میهن بوده است که از میتن درست شده است و از میتن به عربی موطن راه یافته است و وطن را از موطن گرفته اند و نه وارون ولی حالا دواوین محترم می نویسند وطن خانه شتر مرغ است در بیابان !

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امین کیخا در ‫۱۲ سال و ۱۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ آذر ۱۳۹۲، ساعت ۲۳:۳۰ نوشته:

م . احمدی خردمند مردی است درود به نگاه امروزی تان

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امین کیخا در ‫۱۲ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۶ آذر ۱۳۹۲، ساعت ۰۱:۵۹ نوشته:

تجهیز را به اشتباه تهجیز نوشته ام

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ناشناس در ‫۱۲ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۲، ساعت ۱۰:۴۶ نوشته:

زبان مولوی زبان قرآن است. در قرآن ده (قریه) به جایی گفته میشود که افراد با ایمان حضور ندارند:
سوره یس
وأضرب لهم مثلاً اصحاب القریة اذ جائها المرسلون (13)
میبینید که به یک شهر بزرگ (أنطاکیه) که اهالی آن کافرند میگوید ده (قریه) ولی چند آیه بعد وقتی در همین ده یک نفر (حبیب نجار) ایمان می آورد به آن می گوید شهر:
و جاء من أقصا المدینة رجل یسعی قال یا قوم إتبعوا المرسلین (20)
در همین شعر اخیر نیز همین استعاره وجود دارد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

هادی در ‫۱۲ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۲، ساعت ۱۱:۴۷ نوشته:

زبان مولوی زبان قرآن است. در قرآن ده (قریه) به جایی گفته میشود که افراد با ایمان حضور ندارند:
سوره یس
وأضرب لهم مثلاً اصحاب القریة اذ جائها المرسلون (13)
میبینید که به یک شهر بزرگ (أنطاکیه) که اهالی آن کافرند میگوید ده (قریه) ولی چند آیه بعد وقتی در همین ده یک نفر (حبیب نجار) ایمان می آورد به آن می گوید شهر:
و جاء من أقصا المدینة رجل یسعی قال یا قوم إتبعوا المرسلین (20)
در همین شعر اخیر نیز همین استعاره وجود دارد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امین کیخا در ‫۱۲ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۲، ساعت ۱۳:۳۶ نوشته:

به عربی مصر یعنی شهر افزون بر مدینه

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

بهروز در ‫۱۲ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۲، ساعت ۱۳:۴۵ نوشته:

از اینکه انسان موجودی اجتماعی است کمالش در گرو اجتماع بودنش است , در اجتماع است که جهات متفاوت عقل ذهور می کند در صورت رشد متناسب ره به سوی کمال می پیماید روستا اجتماعی کوچک است لذا خیلی از جهات ذهنی ذهور و بلوغ نمی یابند.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

علی اقا در ‫۱۲ سال و ۶ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۶ فروردین ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۵۸ نوشته:

من تماسهای زیادی با روستائیان داشته ام و اکثر قریب به اتفاق ایشان را افرادی بی اعتقاد به مبانی مذهبی/شرور /بی ادب و فاسد یافته ام لذا به سروده این شاعر اسمانی ایمان کامل دارم

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ناشناس در ‫۱۲ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۲۷ فروردین ۱۳۹۳، ساعت ۰۱:۰۸ نوشته:

تماس های شما برادر کافی نیست روستاییان جهان زیادند و نیز شهر های جهان و من و شما بسیار کوچکیم برادر .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

یونس در ‫۱۲ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۱۴ تیر ۱۳۹۳، ساعت ۱۰:۴۷ نوشته:

ده مرو ده مرد را ابله کند عقل را بی نور و بی رونق کند
البته که سخن بسیار بجا و پسندیده ای است ولی باید قبول کرد که ده 50 سال پیش هم با دهات امروزی خیلی فرق داره چرا که هم اکنون عصر ارتباطاته و هر خبری که تو دنیا باشه دیگه روستایی و شهری نمیشناسه و بدست همه میرسه (جز عده ای که کلاً تو این فازها نیستن) فارغ از اینکه در ایران اینترنت و ماهواره در چه شرایطی هست که اون موضوعی دیگه س

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حیدری در ‫۱۲ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۱ مرداد ۱۳۹۳، ساعت ۱۵:۵۴ نوشته:

با اینکه پدربزرگ بنده هم حتی در شهر به دنیا آمده اند ولی اصالتی روستایی دارم و به همین علت مناطق روستایی زیاد رفتم، با رفتار و اخلاق و شخصیت روستاییان آشنا هستم. راستش اعتقادم بر این بود که همه انسان ها یکسانن و اینکه بخوایم به کسی برچسب روستایی بزنیم که اون رو تحقیر کنیم کار بسیار غیراخلاقی و غیر انسانی میدونستم. هر موقع هم که اشتباه یا رفتار بدی میدیدم از این قشر پای روستایی بودنشون نمیذاشتم. ولی از وقتی باغی در روستای خودمون خریداری کردیم و بیشتر بینشون زندگی کردیم فهمیدم که واقعا روستایی ها خیلی بی فرهنگ هستند و واقعا از انسانیت به دورند. طوری شد که من از روستایی ها متنفر شدم! این موضوع رو وقتی به یکی از کسایی که خیلی قبولشون دارم در میون گذاشتم، این شعرو برام خوندند! چه حق گفته حضرت مولانا...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

رضا در ‫۱۲ سال قبل، دوشنبه ۱۴ مهر ۱۳۹۳، ساعت ۱۳:۲۱ نوشته:

سلام خدمت دوستان
بنده چون در دانشگاه مدرس درس روستا هستم خدمتتان عرض می کنم که تفسیرهای شما ناتمام است تا وقتی که متوجه یک نکته ی مهم نباشید و آن نکته این است که مولوی و امثال ایشان در دوره ی سنت می زیسته اند و قیاس ده و شهر را در آن دوره انجام داده اند یعنی قیاس دهی در اصفهان با اصفهان، دهی در یزد با یزد، ده شیرازی با شیراز ، ده نیشابوری با خود شهر نیشابور و ...؛ شهرهایی که هیچکدام از آلودگی ها و مسائل شهر امروز را نداشته اند و خود بسیار به روستای امروزی شبیه بوده اند و فقط به لحاظ علمی و سیاسی و نظامی و ... پیشرفته تر بوده اند. یعنی حال و هوای کوچه های شهر همان حال و هوای کوچه های امروز روستاهای خوب بوده در ضمن امکانات هم بوده؛ در آن زمان اصلا تصور نمی شده که شهر آلوده تر، بی اخلاق تر و ... از روستاست چون تمام فضای زیستی آنها پاک و مذهبی و طبیعی و سالم و... بوده از این رو قیاس فقط قیاس علم و امکانات بوده و نه قیاس دیگر؛ بی شک اگر مولوی در زمان معاصرزندگی می کرد، شهر امروز را زیر باد فحش و ناسزا می گرفت. با تحولاتی که برای شهرها به وجود آمده، رجوع به شعر مولوی فقط این را می رساند که در زمان ایشان، علم در روستا ناچیز بوده و نه هر نتیجه ای که دوستان می خواهند بگیرند. در بعضی موارد روستا بهتر است و در برخی موارد شهر و هر بخش باید با تحقیق معلوم شود و حکم کلی نباید داد. مثلا ما الان روستاهای بسیار فاسد هم داریم، اما در کل فساد، طلاق، بی اخلاقی و ... در شهرها بیشتر است....
یا حق

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ناشناس در ‫۱۲ سال قبل، پنجشنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۳، ساعت ۱۳:۰۰ نوشته:

سلام بر دوستان
همانطور که قبلا ذکر شد، روستا پدیده ای متعلق به دوره ی سنت است که باید با همان معیارها مورد قضاوت قرار گیرد اما انسان مدرن برای شناخت آن دست به دامان علوم امروزی که ذاتا علومی جرء نگر هستند شده و از این رو شناخت پدیده های دوره ی سنت برای انسان مدرن به صورت کلی میسر نیست. با این مقدمه عرض می کنم که امروزه در رشته های برنامه ریزی، جامعه شناسی و معماری به روستا پرداخته می شود؛ بنده از منظر دروس معماری روستایی با شما صحبت می کنم که در دانشکده های معماری سراسر کشور تدریس می شود. در این درس که در دو ترم و 6 واحد ارائه می شود، ابتدا تعاریف مختلف صاحبظران از روستا بررسی می شود و وجوه مختلفی که ایشان در تعاریف خود از روستا به آنها اشاره کرده اند مورد واکاوی قرار می گیرد؛ مانند وسعت، جمعیت، نوع معیشت، روابط اجتماعی و ... در ادامه سیر تاریخی روستا نشینی مورد مطالعه قرار می گیرد و تطورات این پدیده در طول تاریخ بررسی می شود با تاکید بر دوره ی معاصر و سیاستهای دولتها قبل و بعد انقلاب در مورد روستاها؛ در ادامه دانشجویان سفر چند روزه ای به روستاهای اتنخاب شده در طول ترم خواهند داشت و طبق چک لیست مفصلی که در اختیار دارند برداشتهایی از روستا خواهند داشت و تعدادی قابل توجهی از نقشه خانه های روستا را برداشت خواهند نمود پس از برگشت تا انتهای ترم مشغول تدوین و ارائه اطلاعات برداشت شده به صورت سمینار و آلبوم به کلاس خواهند بود. در ترم بعد تمام انرژی کلاس صرف معاصر سازی داشته های اصیل معماری روستایی بر اساس تئوری های توسعه خواهد شد که هم ما به روز شویم و هم ارزشهای معماری مان از دست نرود؛ کاری که کشورهای توسعه یافته انجام داده اند؛ روستاهای آنان نه نماد عقب ماندگی هستند و نه از حالت روستایی خود خارج شده و به شهر تبدیل شده اند.
متاسفانه روستائیان ما درآمد مناسبی ندارند و از طرفی مدام از طریق رسانه ها زرق و برق زندگی شهری به آنها تزریق شده و برای آنان یک زندگی رویایی در شهر ترسیم میشود و از آن طرف هم امکانات امروزی به او داده نمی شود؛ مانند معتادی که معتادش کنی و مواد به او نرسانی؛ طبیعی است که او یا مهاجرت می کند به شهر و یا اگر نکند انواعی از عقده ها دارد که بر سر شهر نشینانی که به زعم او از امکانات بهره بیشتری برده و برای خوشگذرانی به روستاها آمده و بعضا ویلا می خرند، خالی می کند و اینگونه بی اخلاق می شود.
این مختصری بود از درس روستا در دانشکده های معماری
در مورد دوستانی هم که راجع به قریه در قرآن صحبت کرده اند ارجاعشان می دهم به تفاسیر مختلف و مقالات متعدد راجع به این موضوع؛ قریه در لسان قرآنی مفهومی عام دارد و هر نوع شهر و روستا و آبادی دیگری را شامل می شود.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سلام در ‫۱۱ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲ آذر ۱۳۹۳، ساعت ۰۹:۲۴ نوشته:

گسترش افق دید، افزایش فعالیت های مغز ی، بهره گیری از توان ذهنی، و طوفان فکری در میان ازدحام جمعیت باعث افزایش قدرت ذهنی می شود. در مقابل انجام فعالیت‌های بدنی و درگیری با سختی های طبیعت، کم بودن جمعیت اطراف باعث آرامش روحی و اتکا به توان جسمی می شود. و عدم مواجه با مشکلات فکری در سایه آرامش ذهنی طبیعت، مجال فعالیت های ذهنی را کم می کند. این مثل دو سلیقه بشری (فعالیت ذهنی یا فعابیت بدنی) را در بر میگیرد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

اسفند در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۳، ساعت ۱۳:۴۸ نوشته:

باید قبول کرد که در طول تاریخ همواره روستا و ده مورد استثمار و بهره کشیمراکز قدت که در شهر ها قرار گرفته اند،شده است و نی=تیجه آن هم همان هست که شاعر به آن خوب اشاره می کند .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سید محسن در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۸ تیر ۱۳۹۴، ساعت ۰۷:۳۹ نوشته:

سلام خدمت همه علاقه مندان به شعر و ادب فارسی ،
مذمت روستایی در بعضی از روایات وارده از حضرات معصومین علیه السلام نیز آمده است و علت این مذمت بخاطر بخاطر ذات روستایی نیست بلکه بخاطر آن است که در آن دوره روستا چند صفت مذموم داشت
اول اینکه سواد در روستا وجود نداشت و گر هم داشت بسیار اندک بود و علاقه به علم آموزی رونق نداشت و در روایتی آمده است انسان یا عالم است یا متعلم(دانش آموز) و از گروه سوم بعنوان همج رعا یاد شده است یعنی گوسفندان سرگردان
دوم اینکه تعصب در روستا شدید بود و جایی که تعصب باشد از پذیرش حق استنکاف می شود همانطور که در بیان روایات ما از عرب ها بعنوان قوم متعصب یاد می شود و حتی آمده است که اگر اسلام در غیر عرب ظهور میکرد عربها از پذیرش آن امتناع می کردند
بنا بر این بخاطر وجود این دو خصیصه یعنی بی سوادی و عصبیت در میان اهالی روستا مورد مذمت بودند و هرجا که این دو صفت باشد مورد مذمت خواهد بود و البته این دو صفت در روستا رخت بر بسته و بسیاری از اهالی روستا اهل علم بوده و فرزندان خود را نیز به علم آموزی و طی مدارج عالیه ترغیب می کنند
لذا این شعر باید در محدوده زمانی قدیم تفسیر شود و امروز موضوعیت ندئارد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

روفیا در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۸ تیر ۱۳۹۴، ساعت ۱۵:۴۳ نوشته:

پس از برخواندن همه دلایل مذمت روستا از دیدگاههای گوناگون ، یک روستایی به اقتضای شغلش که با آب و گل کلنجار میرود فرصت کنش و واکنش با آدمیان را کمتر در اختیار داشته و طبیعی است که اندیشه هایش به سبب طبیعت ساده و انفرادی کار و زندگی اش بالغ نشوند . به عبارتی premature باقی مانده و developed نمی شود .
فرض کنید در کلانشهری مثل تهران اگر رانندگی ندانید دشواری هایی خواهید داشت .اگر رانندگی بدانید ولی مسلط نباشید بدون شک تصادف خواهید کرد . پس ناگزیرید در آن مسلط شوید . اگر با وجود تسلط راننده نامسلط دیگری موجبات تصادفتان را فراهم آورد ناچارید با او گفتگو کنید . اگر اصول اولیه یک گفتمان منطقی و پیچیدگی های جامعه شناختی شهر تهران را ندانید در حل این اختلاف نه چندان مهم به مشکلات جدی بر خواهید خورد . این در حالی است که یک روستایی شاید به هیچ یک از این مهارتها نیاز چندانی نداشته باشد و بقایش بدون کسب این مهارتها نیز تامین شود .
صرفنظر از مقایسه شهر جغرافیایی و روستای جغرافیایی بر این باورم مولانا در اینجا به مقایسه شهر وجود و روستای وجود پرداخته است . و روستای وجود هر آنجاست که ما جز آب و گل در آن چیز دیگری نبینیم . بسان آن روستایی که صدای خر خود را از میان صاعقه و طوفان شناخت ولی انسانی را که بارها مهر او شامل حالش شده بود نشناخت ! و شهر وجود هر جاییست که ما در آن در تعامل با انسانها حقیقت و خدا را ببینیم .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

دکتر ترابی در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۲۸ تیر ۱۳۹۴، ساعت ۰۲:۴۳ نوشته:

ای کاش دوستان پیش از آلودن قلم به ناسزا ، اندکی می اندیشیدند و پاره ای از این پرسشها را پاسخ میگفتند.

فردوسی، بیرونی، رودکی، ناصر خسرو و...
در کدام شهر دیده به جهان گشوده اند؟
خواجگان و میرزایان تاریخمان از کدام شهر برخاسته اند؟
نیاکان طاهرین یکی از سادات حاشیه نویس چطور؟
آیا در آن روزگار شهر به مفهوم امروزی یا آنروزی در زادگاهشان وجود داشته است ؟.
مسولیت جنگهای خانمانسوزی که صدها هزار کرور مردم را در طول تایخ به کام مرگ فرستاده است بر عهده‌ی کیست؟
دور نرویم، چه کسانی بزرگترین فاجعه‌ی زیست بومی جهان را ایجاد کرده اند؟
و بسیار پرسشهای دیگر ازین گونه.
کلاهتان را به داوری بخوانید !
روستاییان بسیار بیش از فیلسوفان ، عارفان، زاهدان و....در باره‌ی جهان میدانند ، جهان واقعی
پرماسیدنی در باره‌ی چرخه‌ی جاوید زندگی ، پاسداری از آب و خاک ، همان که شهریان کمر به نابودی آن بسته اند .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

روفیا در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۴، ساعت ۱۳:۱۰ نوشته:

آقای دکتر ترابی گرامی
سلام
در جهان تنها یک رویارویی بیش نمی بینیم .
رویارویی دانایی و نادانی ...
کسی با روستایی دشمنی ندارد . اگر هم برخی دارند با جهل روستایی دشمنی دارند . جهل هر کجا باشد ناخوشایند است . چه از جانب روستایی چه شهری .
هر جا نیز شاهد اختلافی هستیم حتما یا یکی از دو سوی نزاع جهل دارند یا هر دو سو . وگرنه دانایی و دانایی هرگز در تعامل با یکدیگر به ورطه نزاع کشیده نمی شوند .
اگر روستایی رفتار و گفتار بخردانه از خود نشان دهد چه کسی به او خرده میگیرد ؟
جای دوستان خالی چند روزی در مزرعه ای در خطه شمال سرگرم باغداری بودم .
در بازدیدهای فراوانی که از این ناحیه داشتم بندرت روستاییان را در حال پاسداری از آب و خاک دیدم جز یک ماه در سال که پژواک همهمه شالیکاران موسیقی زندگی را در چین و شکن دره ها می پراکند .
با خود اندیشیدم پس کدام قشر از ایرانیان براستی کار می کند ؟!
کارمندان ، روستاییان ، ادبا ، پزشکان یا دولتمردان ؟!
کدامیک از ما توانستیم چیزی به نظم و هارمونی دنیای پیرامونمان بیفزاییم یا دست کم نظم موجود را بفهمیم و آنرا حفظ کنیم؟

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

mehr در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۴، ساعت ۲۰:۱۰ نوشته:

دکتر ترابی گرامی و بانو روفیای عزیز
بنازم به قلمتان که هر سازی میزنید نوایی خوش است
لعنت بر آن عللی که من دهاتی ر ا از گلزار ده به لجنزار شهر کشاند که هم طبیعت را تخریب کنم و هم آن صفای باغ و در و دشت را وآن خلوص پاک و طینت بی آلایش و درویش منشی را با روح حرص و کنج تاریک کارگاه های آلوده هوا عوض کنم
هم در روستا و هم در شهر انسان سالم سالم است و انسان شرّ شرّ
جناب ترابی حظ وافر بردم از منطق شما
و بنازم به عشقی که در نگاه بانو روفیا ست که از هر دری سخن بگویی پنجره ای به صفای روحش باز میشود
همین ها مرا بس
خلوص نیت تو گوهر نسفته ی توست
به هوش باش که این گو هر یست لالایی
مهری

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

روفیا در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ تیر ۱۳۹۴، ساعت ۱۷:۵۸ نوشته:

مهری بانوی عزیز
سپاسگزارم که میخوانی و می اندیشی .
اگر حاشیه های خواهرت را خوانده باشی حتما شور و اشتیاق او را برای سر در آوردن از اسرار جهان حس کردی !
یکی از این اسرار که پیشینیان هوشمند ما آن را دریافته و در اختیار ما گزارده اند راز " نابرده رنج گنج میسر نمی شود " است ...
البته این تنهادر مورد گنج صدق نمی کند .
بلکه هر دستاوردی در جهان بدون شک با پرداخت هزینه آن میسر است .
ما به شوقی به شهر آمدیم . ارتباطات ، تسهیلات ، شغل ، نمایشگاه های هنری ، جنب و جوش و تکاپوی شهر نشینی ، بیمارستان ، مدرسه خوب و ... همه از جاذبه های شهری اند .
ولی برای برخورداری از آنها ناچار از پرداخت هزینه ایم .
هزینه آن تنفس در هوای آلوده و تحمل ترافیک و ناامنی و ... است .
این rule of universe همه جا بدون استثنا کار میکند .
اگر انسان منظمی باشید از نظم خود لذت می برید اما بهایش را با رنج کشیدن از بی نظمی های ناخواسته می پردازید .
اگر هنرمند شدید زیبایی را بهتر میفهمید ولی زشتی ها و ناهنجاریها بیش از آن مقداری که یک انسان بی بهره از هنر را می آزارد شما را رنجور میکند .
اگر پاکیزه باشید از بهداشت و پاکیزگی بهره مند میشوید ولی دیگر قادر نیستید در مواقع اضطرار در یک رستوران نه چندان پاکیزه غذا میل کنید .
اگر ساکن روستا شدید از هوای فرحبخش و آرامش آن بهره مند خواهید شد ولی دیگر نمی توانید توقع داشته باشید در میان مردم اطرافتان احمد شاملو و محمد رضا شجریان و سیمین بهبهانی و رخشان بنی اعتماد را ببینید .
نه اینکه آنها الزاما شهری زاده اند . بلکه به همان دلایلی که شما مهاجرت کردید آنها هم همان کرده اند .
پوزش میخواهم از اینکه با سخنان ظاهرا پیش پا افتاده صفحه های گنجور عزیز را سیاه می کنم .
میخواهم بگویم من وجود یک پدر مهربان و عادل را حس میکنم که زیر سایه اش تا آنجا که من میفهمم قوانینی خدشه ناپذیر حاکم است .
که من میتوانم بر مبنای آن قوانین پدیده های جهان را بهتر بفهمم و تصمیمات درست تری در زندگی بگیرم .
دوست دارم این حس امنیت را با شمای دوست سهیم شوم .
کل عالم صورت عقل کل است
اوست بابای هر آنکو عاقل است
چون کسی با عقل کل کفران فزود
صورت کل پیش او هم سگ نمود
صلح کن با این پدر عاقی بهل
تا که فرش زر نماید آب و گل
من که صلحم دایما با این پدر
این جهان چون جنت استم در نظر
شاخه ها بینم مثال ماهیان
برگها کف زن مثال مطربان

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

mehr در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱ مرداد ۱۳۹۴، ساعت ۰۲:۰۵ نوشته:

درودی دوباره روفیا بانوی عزیز و سلام به آقای دکتر ترابی
منظور از من در نوشته ی قبلی من نوعی بود
تا آنجا که اجدادم را می شناسم تا هشت پشت زاده ی تهران بوده اند
و قبل از آن هم گویا اهل مازندران
روفیای عزیز
همانطور که جناب دکتر ترابی فرمودند آیا همه ی بزرگان ما اهل شهر بوده اند ؟
و آیا هزینه ای که در قبال شهر نشینی می پردازیم مساوی آنچه که از دست داده ایم هست؟ آیا اجداد ما مهندس نبوده اند قناتهای پر آب را آیا شهر نشینان دایر کردند . آیا ادیب نبوده اند .؟ که ما به دنبال شاملو ها به شهر کوچ کنیم .آیافرخی سیستانی را با آن نظم دلاویز و فاخرش میتوان با شاملو مقایسه کرد . مردم قدر آنچه که دارند نمیدانند . از روستا به شهر میآیند تا درس بخوانند مهندس شوند و از صبح تا شب کنج کارخانه یا دفتر به صفحه ی کامپیوتر خیره شوند تا طرح جاروبرقی بهتری را بریزند و بعد برای تحلیل نرفتن عضلات ، تعطیلاتشان را در باشگاههای ورزشی بگذرانند. و هزاران کارگر روستایی آزاد از ده گریخته لابلای پیچ و مهره های و دستگاهها بلولند تا سرمایه داران کرورکرور بر سود سالیانه ی خود بیافزایند ، آیا از دست دادن آزادی مساوی هزینه ی بردگی ست . کدام تسهیلات را نمیتوان در روستا بوجود آورد که در شهر میتوان
. کوتاهی و حرص استثمارگران را دستاورد محسوب کردن کم لطفی ست
زندگی ساده ی ما را گرفته اند و رستوران و نمایشگاه نقاشی و تجمل پرستی را ارزش کرده اند . چرا نباید روستا همطراز شهر باشد؟ به کشورهای اسکاندیناوی سفر کرده اید ؟ تمام روستاها همان امکانات را دارا هستند که شهرها .
این rule of universe همه جا بدون استثنا کار نمیکند
اغلب کسانی استثمار میشوند که به امیدی و خیره به زرق و برقی و خدای ناکرده به حرصی راهی شهرهایند. آسایش طلبی را نیز به آنها اضافه بفرمایید.
من قلمم قاصر است از پرداختن به آنچه در خاطرم میگذرد . از دکتر ترابی گرامی میخواهم نظرشان را بفرمایند.
آن بیتی هم که از غزلی آوردم به خاطر بی آلایشی و خلوص نیتی ست که در هردو شما بزرگوران دیده ام .
باتشکر که به این شاگردتان بها داده اید
مهری

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

روفیا در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲ مرداد ۱۳۹۴، ساعت ۰۰:۳۷ نوشته:

نه اینکه نشود مهری بانو !
میشود ...
ولی باید هزینه اش را بپردازیم ،
چرا ما چنین نمیکنیم ؟
آیا برای منافع سرمایه داران ؟
نه ،
برای خودمان ، هیچ دیاری کاری را برای منافع دیگران انجام نمی دهد ،
ما این وضعیت فعلی را ترجیح میدهیم ،
ما لذت کمتر با درد کمتر را برگزیدیم ،
ما آماده تحمل درد بیشتر با لذت بیشتر نیستیم !

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

زضازاده در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲ مرداد ۱۳۹۴، ساعت ۱۶:۵۷ نوشته:

من با کلیه ی نظرات دوستان و اساتید محترم موافقم و اساسا چیزی که مایه ی تمایز است
نگاه و وسعت فکر انسان است که اورا شکل می دهد و در این میان
هیچ فرقی نیست بین شهری و دهاتی
اگر شما انبساط نظر نداشته باشی و به پیرامونت با نگاهی بسته و محدود بنگری
همان آدمی می شوی که در قصه ی مولوی می باید از آن شدن و همسایگی اش پرهیز کرد
چه
او شما را به آن محدودیت می خواند و پر و بال شمارا می چیند
دنیایتان را دنیایی کوچک و حقیر می کند
و چون در روستا ایده ی استفاده از صنعت و تکنولوژی کم و دور از دسترس و پرزخمت به نظر می آید
تعامل حیوانات و نباتات
و رابطه ی این دو با انسان
بیشتر به دیده می آید
پندار این که این تعامل
کوچک و مهجور است
در ذهن متبادر می شود
و هر گاه که انسان وسعت فکر و صعه ی صدر می یابد و طوری دیگر و خارج از قایده ی روستا می اندیشد و اندیشه های متعالی و فراپیرامونی می یابد
خود با محیط روستا در تضاد می شود و پیشرفت و ترقی ی خود را در ترک روستا می بیند
ما نمی توانیم منکر این شویم که آب خرد ماهی ی خرد پرورد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شاهرخ در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۳ مهر ۱۳۹۴، ساعت ۰۰:۵۱ نوشته:

مراد مولانا از ده در بیت ده مرو، ده مرد را احمق کند. جامعه بسته است. اگر به کتاب جامعه باز ودشمنان آن اثر کارل پوپر مراجعه کنید، ویژگیهای جوامع بسته را که منجر به حماقت پروری می شود، در خواهید یافت.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

دکتر ترابی در ‫۱۱ سال قبل، چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۳۹۴، ساعت ۰۶:۲۳ نوشته:

مهر بانوی گرامی،
دیریست واژگان را از مانا تهی کرده اند، روفیا میگوید
گفتگو از دانایی و نادانی است، راست می گوید، اما
آیا دانایان اند که توانایان اند، یا دارایان؟ که توانایی را نیز از مانا تهی ساخته اند؟
ده امروز دارایی است و ده مردم دهقان ، که این یکی نیز نه آزاد که رعیت خوانده میشود.
چنان که شهر که دیگر مانای سرزمین و میهن ندارد
جنگلی است از سیمان و آهن که مردمان را به بردگی گرفته است.
ورزش گویا برای ورزیدگی تن و جان بوده است، ورزشکاران امروز گلادیاتوران اند در ورزشگاه هایی که از کلوسیوم گرده برداری شده اند به جان یکدیگر می افتند و اربابان اجاره خرید و فروش آنان را در قرار داد گنجانیده اند!
دموکراسی ؟؟ داستان انتخابات یونان را خوانده اید؟
که به قرار زادگاه دموکرسی است ، و فرمایش وزیر دارایی آلمان که فاتحه آنرا خواند : اجازه نخواهیم داد نتیجه انتخاب مردم کوچکترین تغییری در مقررات بدهد
(نقل به مضمون).
دانشگاه ها که می پنداشتیم برای تغییر جهان ، بهزیستی مردمان و انداختن طرحی نو بی شکافتن سقف فلک دانشجو می پذیرند، امروز آنان را برای نگهبانی از نظم موجود تربیت می کنند، در سراسر گیتی، از کران تا به کران، به فرمان لشگر جور.
دوستی که میفرماید از آب خرد ماهی خرد خیزد ، نمی گوید کوسه از دریاست که بر میخیزد و نه از زلال چسمه سار
ببخشایید پر گفتم و گزیده نگفتم پراکنده گویی کردم
درد دل کردم ، دردی که دیرگاهی است در دل دارم.

" دیریست ، تا دروازه دل
به فراخ سترون دشت گشوده ایم
در درازنای سده های سرد سبر، سکوت، سده های سوگوار
دیریست تا چشم به راه سوارانیم
سواران موعود، سواران موهوم
در غبارین آیینه ها، آیینه های زنگارین
دیریست تا گوش جان به سروشان دروغین سپرده ایم
به ندای شب اندیشان، روز پوشان
به غوغای نگهبانان لاله در رهگذار باد
دیریست تا میهمانی مهر، تا خوان خرد مینوی
به سفره دروغ ، به نواله خرافه فروخته ایم
تا الماس سحر به سفالینه شام
تا مروارید بام به شبه شب سودا نموده ایم
سوداگرانی چنین که ماییم!
دیر نخواهد پایید،
که چون " تندیسی گچین " خواهیم فسرد
فرو خواهیم ریخت، جان خواهیم داد، خاک خواهیم شد
و بادمان به خاطره تاریخ خواهد سپرد
سوداگرانی چنین که ماییم "

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

merce در ‫۱۱ سال قبل، چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۳۹۴، ساعت ۱۶:۰۷ نوشته:

عزیزان
مهری بانو ، کوکب بانو ، لیام ، ایزدجو ، ناباور ، ناآشنا ،خواهش می کنم با ایمیل یکبار مصرف بنده چه باایمیل خودتان و چه مثل این یکبار مصرف ، تماس بگیرید تا باهم گفتگو کنیم
merce.merce.merce@gmail.com
ممنون می شوم

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

merce در ‫۱۱ سال قبل، چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۳۹۴، ساعت ۲۱:۲۸ نوشته:

عزیزان
مهربانو ، کوکب نانو ، لیام ،ایزدجو ، ناباور ، ناآشنا
ایمیل تغییر کرد به
mercedesmerce888@gmail.com
ممنون

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محدث در ‫۱۱ سال قبل، یکشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۴، ساعت ۰۴:۰۳ نوشته:

دوستی داشتم که روزی می گفت فرمایش مولانا به اینکه: ده مرو ده مرد را احمق کند، مرتبط با مقولۀ امامت است. ده رفتن یعنی از امام دور شدن و شهر نشستن بودن یعنی بر گرد امام بودن؛ و الکلام ذو شجون.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محدث در ‫۱۱ سال قبل، یکشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۴، ساعت ۰۴:۰۳ نوشته:

اصلاح: شهر نشین بودن.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

هادی در ‫۱۱ سال قبل، سه‌شنبه ۵ آبان ۱۳۹۴، ساعت ۲۳:۲۱ نوشته:

■ سلام بر دوست خوبمان آقای ملک،
این بیت در دفتر سوم مثنوی و در حکایت "فریفتن روستایی شهری را و به دعوت خواندن و با لابه و الحاح بسیار" آمده است، که حکایتی است زیبا و خواندنی ... . ابیات بعدی را می آورم، تا مقصود مولانا روشن شود.
"ده مرو ، ده مرد را احمق کند
عقل را بی نور و بی رونق کند
قول پیغامبر شنو ای مجتبی
گور عقل آمد وطن در روستا
هر که را در رستا بود روزی و، شام
تا به ماهی عقل او نبود تمام ...
ده چه باشد، شیخ واصل ناشده
دست در تقلید و حجت در زده ..."
● زبان مولانا، زبان قرآن است. در قرآن ده (قریه) به جایی گفته می شود که افراد با ایمان حضور ندارند:
سوره یس: وأضرب لهم مثلاً اصحاب القریة اذ جائها المرسلون (آیه 13). می بینید که به یک شهر بزرگ (أنطاکیه) که اهالی آن کافرند می گوید ده (قریه)، ولی چند آیه بعد وقتی در همین ده یک نفر (حبیب نجار) ایمان می آورد به آن می گوید شهر: و جاء من أقصا المدینة رجل یسعی قال یا قوم إتبعوا المرسلین (آیه 20) در همین شعر اخیر نیز همین استعاره وجود دارد.
● بیت دوم، اشارت است به حدیث پیامبر(ص): "در روستا منزل مگزین که ساکن در روستا همچون ساکن در قبر است".
● بیت سوم، بیانی است مبالغه آمیز از مضرت اقامت در "خراب آباد دنیا" که در این ابیات به روستا تشبیه شده است.
● و در بیت چهارم، مولانا منظور از ده را در این حکایت معلوم می کند: ده، شیخی است که به کوی حقیقت نرسیده و تنها دست به دامن تقلید و مغالطه شده است، و خود را در زمره مردان الاهی و راهنمایان حقیقی جا زده اند.
■ این بود مقصود مولانا از "روستا"، در این حکایت. /تمام/

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سید حبیب در ‫۱۰ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۰۴:۲۷ نوشته:

باسلام.
در اینجا خود جناب مولانا صریحا بعد از گفتارش درباره ,ده, یا روستا,
توضیح میدهد ,
که این صورت ماجراست, و شما باطن را در نظر بگیرید.
حتی اگر کژ فهم بودید و فقط صورت و ظاهر قضیه روستا را متوجه شدید , لکن در آخر خواهید فهمید که باطن و پیام چیست.
این را یک محصل دوران متوسطه هم میفهمد.
امان از اظهار نظر نابجا و کژ فهمی و قضاوت نادرست.
مگر میشود , شخصی با این کمالات مثل مولانا,,
اینگونه روستا و روستاییان را تحقیر کند؟؟؟؟!
حتی در تخیلات هم نمیگنجد.
حتی از پیامبر هم بدور است اینگونه روستا و روستاییان را تحقیر کند.
مگر اینکه در آن زمان روستا نشینان یهودی و غیره که از پذیرش اسلام امتناع میکردند و متعصبانه بر کیش خود پایبند مانده بودند .
والا اگر روستاییانی که مسلمان بودند , از صدر اسلام تا کنون , چه زیانی برای مردم داشته اند؟؟؟؟؟!
اصلا مگر شهرها چگونه بوجود آمدند؟؟؟؟
مگر نه اینکه روستاها کم کم به شهر تبدیل شدند.
نمیتوانید بگویید که یک عده شهری آمدند در ناکجا آبادی , یکدفعه یک شهر کامل درست کردند.
همین تهران , مگر اول یک روستا بیش نبوده. ,بروید تاریخ را بخوانید.
یا چرا دور برویم.
ببینید در زمان جنگ چند درصد شهدای ما از روستاییان بوده اند.
یا حکیم ملا صدرا را که همه میشناسید.
میدانید منزلگاهش کجا بود؟؟؟؟
در یکی از روستاهای قم. به اسم کهک.
تقریبا پنج شش سالی میشود , شهرستان شده.
گرچه هنوز بوی روستا میدهد.
البته بسیارند بزرگانی که روستا زاده اند.
خلاصه اینکه جناب مولانا ,, یا پیامبر ,, بزرگتر,,
دانا تر ,, و با ادب تر از این بوده اند که مستقیما به روستا یا روستاییان , اهانت کنند.
شنونده باید عاقل باشد و اصل کلام را در یابد.
نقل این حدیث از پیامبر , با این تفسیر ,, در شان پیامبر نیست.
و به نوعی بی احترامی به مرام ایشان محسوب میشود.
اگر هم چنین حدیثی و یا آیه ای در قران هست ,
فی الواقع تفسیری دیگر دارد, و میتوان آن را بر حسب زمان و مکان , به نحوی احسن تر تفسیر نمود.
........................
گر چه باشد در نوشتن , شیر , شیر.
کمی بیشتر تامل کنیم در خواندن و تفسیر اشعار.
ببخشایید اگر زیاده گویی کردم.
کوچکترین شاگرد شما هستم , بزرگواران.
.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

گمنام-۱ در ‫۱۰ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۲۲:۱۳ نوشته:

آسید حبیب،
به قول خواجه شیراز؛
نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش برود
آنچه با خرقه زاهد، می انگوری کرد
سعی در توجیه این ناسزا گویی ها نفرمایید
مانا ی آنچه گفته همانست که همه میدانیم .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

گمنام-۱ در ‫۱۰ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۲۲:۱۴ نوشته:

ببخشایید ، رنگش به صد آتش نرود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهرام بنازاده در ‫۱۰ سال و ۱ ماه قبل، پنجشنبه ۸ مهر ۱۳۹۵، ساعت ۱۲:۵۲ نوشته:

تمام نظرات در باره ده و روستا ناشی از این است که ظاهرا مثنوی را با چشم بسته میخوانیم
خود مولانا این تمثیلش را توضیح میدهد
"چیست ده شیح واصل ناشده"

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهرام بنازاده در ‫۱۰ سال و ۱ ماه قبل، پنجشنبه ۸ مهر ۱۳۹۵، ساعت ۱۲:۵۳ نوشته:

ده چه باشد شیخ واصل ناشده
دست در تقلید و حجت در زده

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شاهرخ در ‫۱۰ سال قبل، سه‌شنبه ۱۳ مهر ۱۳۹۵، ساعت ۲۱:۳۰ نوشته:

در اغلب ، داستانهای مثنوی، ردپای دو فضا و کیفیت متمایز ومجزا دیده میشود.
در این قصه هم سعی شده آن دو حالت ، به نحوی مشخص تبیین گردد .
ابتدا ،فضای عقلانیت و ثمر اندیش فکر و ،
دیگری فضای بیخودی و متصل به خرد کل .
شهر نمادی از ارتباط صحیح انسان با ذات و فطرت او ، که همان بعد خدائیت اوست ، می باشد .
و ده ، نماینده نفس و تمایلات محدود مادی و ارضای غرایز مبتذل موجود در (( گِل )) ، انسانی است .
از نقطه ای که فرد شهری، فریب ظاهر و تملق روستایی را میخورد ، ارتباط صحیح و سالم خود را از زندگی ( بخوانید خدا ) میگسلد و به امید ( بَر ) خورداری و کسب نتیجه و ثمر ، آرامش و آسایش خود را بازیچه وعده و وعیدهای ( روستایی = نفس ) . مینماید.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

خسرو یاوری کندری در ‫۹ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۰ فروردین ۱۳۹۶، ساعت ۲۱:۲۷ نوشته:

سلام بر دوستان:
ده کنون چون آن دهِ آنروز نیست
در قیاسِ شهر می گیرد دویست
آنچه مولانای ما در شعر بافت
در ده امروزه کی می کردیافت
متشکرم

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمد کندری در ‫۸ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۶، ساعت ۱۰:۰۹ نوشته:

سلام بر شما گرامیان:
اجازه بدهید بیت برجسته شده را از منظری دیگر بنگریم:
آیا خالق، تولید کننده و تکثیردهنده (در اینجا گیاهان و حیوانات را) و بدان کار، برطرف کننده نیازِ عده ی کثیری از انسانها، "ابله" شمره می شود و یا آنکه "مصرف گرایِ بی خاصیت؟" هرچند این دو گروه را هم در شهر می توان یافت و هم در روستا!
آیا دهاتیِ زحمتکشِ بیچاره ای که این بیت شعرِ متعصبانه و یا احساسیِ موردی را بشنود، نمی تواند انگیزه ای برایِ مهاجرتش به شهر شود؟

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

نوروز فولادی در ‫۸ سال و ۷ ماه قبل، شنبه ۱۱ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۰۲ نوشته:

یادداشت های دوستان نوشته مولوی را کاملا تایید می کند:
هرکس از ظن خود شد یار من ---- وزدرون من نجست اسرار من
با احترام به نظر همه دوستان باید اشاره کنم که مولوی بر این باور است که حس پنج گانه موجود در انسان ها کافی برای درک حقایق نیستند. این حقایق می تواند الهی باشد می تواند احتماعی باشد و..... علاوه بر حس های مزبور یک انسان برای این که شان آدمی پیدا کند باید خصیصه یا خصیصه های برتری داشته باشد. به این شعر مولانا توجه کنید:
راه حس، راه خران است ای سوار - ای خران را تو مزاحم، شرم دار
آن چه آدم را بر انسان حیوان مدار متمایز می کند استفاده بهینه از عقل و خرد است. در این داستان ده به معنی عقل محدود(کوچک) و رند ماب و شهر به معنای عقل کل به کار گرفته شده است . مولوی ستم دیده ها را مقصر می داند و نه ستمکاران را. بر این باور است اگر مظلوم نباشد ظالم نخواهد بود. در این داستان هم شهری را که انتظار می رود که از عقلش خردمندانه استفاده کند گرفتار حرص و آز و بهره مندی می افتد و سر انجام مات رند می شود چون از خردش بهره نگرفته است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

فرهاد بیران در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۳۴ نوشته:

همان طور که اساتید بزرگوار هم بیان کردند روستا منظور مکان یا شرایطی است که مانع از یادگیری و دانایی می‌شود و قطعا منظور برتری شهرنشینی بر زندگی در روستا نیست. با زندگی در یک یا دو یا ده روستا یا شهر هم نمی‌توان قاعده‌ای کلی برای مردم یک منطقه صادر کرد!
مراد از روستا می‌تواند همان فردی باشد در مورد چیزی که بر آن احاطه ندارد حکم کلی می‌دهد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهاب در ‫۸ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۴۸ نوشته:

بادرودودوستی:ازمیان پنجاه واندی حاشیه دوسه نفرباتامل ودرنگ نوشته بودندوان اینکه خودحضرت مولانامنظورش راازده بیان فرموده واضحترانکه خواسته حدیث مروی ازپیامبرراتفسیرنمایدتاایندگان وخوانندگان بدانندوده وروستا رابه معنی مصطلحش نگیرندومقلانه جهدننمایندوبردوختنشان سبب تفسیق نگردد. ده چه باشد؟ شیخ واصل ناشده....

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حمید در ‫۸ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۵ مرداد ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۴۳ نوشته:

با سلام
بنده ضمن اینکه مستقبما از لحاظ شغلی با روستاییان سرو کار دارم بعنوان یک کار افرین روستایی و یک نفر برنامه ریز روستایی نیز هستم
روستا بدلیل کوچکی جامعه خود که تعدادی اقوام نزدیک در کنار هم جمع شده و تشکیل یک اجتماع را داده اند دارای ویژگیهای خاص اجتناعیست
رقابت های منفی ،حسادت ،کمبود اطلاعات و وابستگیهای قومیتی ، وابستگی به زمین ،کشاورزی،دامداری و در معرض خطر بودن ،اطلاع دقیق هنه از در امدهای افراد ،پیشینه ،مشکلات شخصی و خانوادگی و جزییات زندگی هم . مواردی است که بینشهای سطحی و بقول معروف دهاتی را بوجود می اورد روستا کوچک است و رفت و امد ها کم پس به حزیی ترین مسایل می پردازند و اینجاست که تنشها اوج میگیرد اگر شخصی قصد کار افرینی در روستایی داشته باشد موانعش انقدر زیاد است که دست اخر منصرف میگردد یا بعد از ایجاد چنان درگیر مشکلات ذاتی روستا که همان تنگ نظری و جزیی نگری است میشود که به جایی نخواهد رسید
این مشکل یک مشکل و بهتر بگویم یک فرهنگ جهانیست و متاسفانه بعد از انقلاب با هوم بی مهابای روستاییانی که اموزش لازم برای نهاحرت ندیده بودند به شهرها روستاها از لحاظ غفرهنگی دچار چالش شذید گریدند و ما میبینیم که روستایی زمان شاه دارای اصالت بیشتر و هویت مستقل تری نسبت به دوره انقلاب ست و ایت روستاییان به یکباره در مسندهای مهم کشوری قرار گزفته و با همان دید محدود عاریت گرفته از م روستاهایشان مجریان نا کار امدی گردیدند که باعث مشکلات بسیاری در کشور شد جالب است بدانید بهترین مدیرانی که میتوانند روستا را بهینه کنند نردمی هستند که اصالتا در شعر زندگی کرده اند نه روستاییان مهاجر که به مدیریت رسبده اند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

علی در ‫۷ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۰۰ نوشته:

ده در این شعر بسیار عالی دیدن و دیندار است
در بیتی تعریف میکند ده چه باشد شیخ واصل ناشده.
در یک جایی در مذمت دین (روستا) حرف از صحرای دل میزند میگه اونجا گلستانه .
مولوی با این شعرش پیته دین و دینداران را میریزه هوا.
والسلام

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

بابک بامداد مهر در ‫۷ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۳۸ نوشته:

درود
نظرهای متفاوت برای روشن شدن واقعیت وقضاوت ناظران سلیم النفس لازمست.به طورکلی واقعیت این است شرایط برای تکامل انسان درمحیط شهری فراهم تراست..همان زاده شدگان درروستا هم تا به شهرنرفته اند،آن نشده اند که اکنون شده اند.حتی همان بزرگان وشاعران ودانشمندان.
بالاخره هرکدام ازما شاید ربشه ای در دهی یا شهری داشته باشیم وازشنیدن خوارشمردن محیط روستایی دلگیرشویم امااین واقعیت راعوض نمی کند.
نسبم شایدبرسد به زنی فاحشه درشهربخارا...بحث نژادپرستی نیست،کیست که قبول نداشته باشدتجربه زندگی درشهر های متمدن و بویژه غربی یک لایه برعمق نگاه اضافه نمی کند. می آنچنان را آنچنان تر می کند.
انسان تعالی وفاصله گرفتن ازخوی اجباری حیوانی وحرکت به سمت انتخاب ظرافتهای تمدن وتکامل را درشهر خیلی بهترپیدامی کند.
مولوی بزرگ زمانیکه شاید اکثریت جمعیت روستایی بوده،بدون ترس ولکنت واقعیت راگفته است
رحمت برآن تربت پاک باد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

علی ت در ‫۷ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۴۳ نوشته:

خوب است توجه کنیم که داستان های مولانا جنبه ی نمادین دارند و بحث در مورد خوبی یا بدی روستایی بودن یا شهری بودن کاملا بیهوده است.
ای برادر قصه چون پیمانه ایست
معنی اندر وی به سان دانه ایست
دانه ی معنی بگیرد مرد عقل
ننگرد پیمانه را چون گشت نقل

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

م.م در ‫۶ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۲۸ نوشته:

شیخ ابوالحسن در ده خرقان میزیست ،
اما سلطان محمود ، ابن سینا ، ناصر خسرو و ....
بخاطر او به خرقان رفتند .
منظور از ده ، مکان محروم از اندیشه گری و اندیشه گر است .
وگرنه شهر لاس وگاس ، شر است نه شهر !

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

مهدی در ‫۶ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۵۱ نوشته:

با سلام
بسیار تعجب آوراست برخی روستائیان را بی فرهنگ خوانده اند و فاسد.بعد از 700 سال هنوز هم بقول مولانا : مردم اندر حسرت فهم درست
شما که شهر نشینید با فرهنگید و اهل فساد نیستید...
انسان روستایی و شهری چه فرقی دارند؟
گفت در سر عقل باید...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

جهانگیر تجددی در ‫۶ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۳۸ نوشته:

سلام
راستش هیچ کاری به بحث بالا که بی فایده به درازا کشیده ندارم
.
اما با نظرات بزرگواران (مهری و دکتر ترابی)
در زمینه اکادمی که در این جا به هدف بیان شهر و اثرات سکون در ان مطرح شد ، به خصوص دکتر ترابی که به ذات اکادمی و قربانی شدن بشریت در آن اشاره کردند ، موافقم .
به امید روزی که خود و جامعه بشریت از از افسار اکادمی رها ببینیم ...
جهانگیر تجددی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سعید در ‫۶ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۰۸ نوشته:

ده در این شعر نماد عقل جزئی است و شهر نماد عشق کلی است( پیش شهر عقل کلی این حواس چون خران چشم‌بسته در خراس)
برای تعریف عقل کلی و جزئی کتاب با پیر بلخ محمدجعفر مصفا رو حتما مطالعه بفرمایید

در ضمن دوستان برای فهم شعر های مولانا باید به معنی شعر ها توجه کرد تا به حرف مولانا پی بریم و خدای نکرده از ظن خود یار مولانا نشویم واین رو در نظر بگیریم که مولانا در بطن داستان هایش معنی برای اهل معنا دارند و هدف مولانا دریافتن آن هاست
ای برادر قصه چون پیمانه ایست معنی اندر وی مثال دانه‌ایست
دانهٔ معنی بگیرد مرد عقل ننگرد پیمانه را گر گشت نقل

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

مهتا خواهنده کارنما در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۰۴ نوشته:

من از کتاب مثنوی معنوی استفاده میکنم عالی هست

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

آصف کریمی در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۲ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۵۵ نوشته:

بی شک یکجا ماندن و به سفر نرفتن و با آدم های مختلف که از فرهنگ های مختلعند گفتگو و مناظره نکردن و ..... انسان را مجبور میکنه که با همون چند تا آدم ده یا محله ی خودش اختلاط کنه،از طرفی انسان یک موجود اجتماعی البته اجتماعی از نظر مکانی به ویعت کل دنیا و بلحاظ زمانی به وسعت کل تاریخ،بنابراین اگر گاهی می بینیم فردی 60 یا 70 ساله که همیشه ساکن ردستا بدره،متاسفانه بلحاظ فکری کاملا فقیره،انسانها در اجتماع های شهری و تمدنی از طوایف مختلف به زبانهای مختلف و حرفه های مختلف در کنار هم بلحاظ فکری هم افزایی تصاعدی دارند،وقتی با افراد مختلف گفتگو و مناظره میکنیم از افکار و تجربیات آنها استفاده میکنیم و ...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمودرضا عارفیان در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۱۹ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۳۴ نوشته:

بنام خدا .برای اولین بار که این شعر را از مولوی خواندم بسیار ناراحت شدم با خودم گفتم تحقیق کنم ببینم هدف مولوی از این شعر چیست مگر میشود دهی که مرکز تولید و موتور متحرک محصولات وتولیدات یک کشور است انسان را احمق کند به قران متوسل شدم وجوابم را از قران گرفتم ملاک شهرشدن قرآنی با ملاکات شهری فعلی تفاوت دارداز نظرقران ده یعنی جایی که رسول ندارد در مثال قرآنی شهرانطاکیه با حضور رسولان الهی وگرایش مردم شهر شد وبطور خلاصه تمامی نظارتهایی که بدون امامت وامت باشد می شود قریه وامت یعنی داشتن هدف مشترکی که تحت هدایت رهبران دینی است . قطعا برای درک یک شعر یا حدیث یا حتی فهم خود قرآن باید از مفسران قرآن ودانشمندان آن علم کمک گرفت تا به عمق مطلب دست یافت وگاهی ترجمه تحت لفظی یک شعرباعث کدورت وناراحتی ودرگیری های مختلفی میشود که عوارض نامطلوب فراوانی دارد برای همین است که امامان ما(ع) وعلمای ربانی و ولایت فقیه ادامه دهنده ی را ه همان پیامبر(ص) هستند تاما گمراه نشویم.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

وکیل پایه یک دادگستری در ‫۴ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۲ مرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۰۵ نوشته:

سلام یک روایت مرتبط با مصرع(( ده مرو ده مرد را ابله کند...))

رسولُ اللّه ِ صلی الله علیه و آله

یا عَلِیُّ ، لا تَسکُنِ الرُّسْتاقَ ، فإنَّ شُیُوخَهُم جَهَلَةٌ ، و شُبّانَهُم عَرَمَةٌ ، و نِسوانَهُم کَشَفَةٌ ، و العالِمُ بَینَهُم کالجِیفَةِ بینَ الکِلابِ .;

پیامبر خدا صلی الله علیه و آله

ای علی! در روستا سکونت مکن ؛ زیرا که پیران روستا نادانند و جوانانش شرور و زنانش بی پرده و حجاب و عالِم در میان آنها چونان لاشه مرداری است در میان سگان .;

جامع الأخبار : 391/1091 .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محسن، مهدی عراقی در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۲۶ شهریور ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۰۱ نوشته:

ده یجورایی منظور روستا نیست. همه ما دهاتی هستیم و همه شهرها به نسبت شهرهای بزرگتر دهات حساب میشن. تهران هم در مقایسه با شهرهای کشورهای پیشترفته تر از ایران دهاتحساب میشه. منظور مولانا از دهات جاییه که بهتر از اون وجود داره و میشه انسان در اونجا و برای رسیدن به اونجا تلاش کنه.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

علی ک در ‫۲ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۲، ساعت ۰۹:۳۸ نوشته:

واقعا در عجبم، وقتی داشتم نظرات را می‌خواندم با خودم فکر کردم حتما موقعی که دوستان فرهیخته دست به قلم شدند و نظراتشان را نوشتند احتمالا این ابیات هنوز در این بخش ثبت نشده بوده!!! نمیدانم

ده چه باشد شیخ واصل ناشده

دست در تقلید و حجت در زده

پیش شهرِ عقلِ کلی این حواس

چون خران چشم‌بسته در خراس

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

اردشیر یوسفی در ‫۲ سال و ۱۰ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۱ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۲:۴۰ نوشته:

ا. یوسفی

در پاسخ به م. احمدی

دوست عزیز تعریف و ماهیت شهر و ده ماشینی الآن با شهر و ده ۸۰۰ سال پیش بسیار متفاوت هست، پس مقایسه دو فرم و شکل زندگی با فاصله ۸ قرنی نکنید، که اگر شما هم در آنزمان میزیستید، همین نگاه مولانا را به شهر و ده داشتید

هرکه گریزد ز خراجات شهر

بارکش غول بیابان شود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

کوروش در ‫۲ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۰ بهمن ۱۴۰۲، ساعت ۰۲:۴۵ نوشته:

زیبا بود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حسن اکبری در ‫۲ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۴ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۰۱:۱۴ نوشته:

نظرات رو خوندم واقعا عجیب بود ، بنظر بنده ، ده کنایه از فضای محدود ذهن است، شهر فضای بی انتهای وجود، خر کور هم بنده اگر که خودم رو با ذهن یکی بدونم و از الوهیت درونم غافل باشم ، بنده ی خدا میدونسته که همون اول مثنوی گفته هر کسی از ظن خود شد یار من از درون من نجست اسرار من

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهاب عمرانی در ‫۲ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۷ مرداد ۱۴۰۳، ساعت ۱۷:۴۵ نوشته:

دربارهٔ با هزاران آرزو‌مان خوانده است ...

غرس کرم بنشاندن، نهال بخشندگی و کرم کاشتن

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهاب عمرانی در ‫۲ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۷ مرداد ۱۴۰۳، ساعت ۱۷:۵۶ نوشته:

دربارهٔ صورتت خرگاه دان معنیت تُرک ...

فُلک به معنی کِشتی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

فرزین رضائی فر در ‫۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۲۴ نوشته:

درود

از خواندن نظرات کیف کردم

کثرت نظرات خود شهریست پر جنب و جوش و سرشار از تازگی و آنچه پیش بینی نمیکنید و انتظار ندارید

به نظرمن تفکر روستایی و آنچه مولوی را به مذمت آن وا داشته، تعصب است

آنچه در ده و جوامع روستایی خودم را بیش از همه آزرده‌ست تعصب است

تعصب بر هر چیزی جهل است

انسان در روند پیشرفت و تکامل خود متمدن شد، یعنی شهرنشینی میوه پیشرفت است. آنجا که لزوما همه اقوام نسبی و سببی نیستند ولی باز در کنار هم در صلح زندگی میکنند

روستا برای تفرج گهگاهی مناسب و فرح بخش است اما برای زندگی مطلوب نیست نه بخاطر کمبود امکانات برکه بخاطر نبود وسعت دید و تفکر و در نتیجه پیدایش تعصب. تعصب آفت روستاست. روستاییان برکت از رحمت خدا میجویند چون بیشتر کشاورزند و باران رحمت خدا و مایه آبادی کشتزارها و وفور دام است. مردم شهر بیشتر در کار تجارتند و روزی اگر چه وصل به رحمت خداست، اما از دست مردمان (مشتری) میگیرند و باز باید جانب انصاف و انسانیت را رعایت کنند. اما به تجربه میگویم، وای از آن روزی که همین روستایی کشاورز و دامدار صاحب دکان و تجارت شود!

پاینده باشید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

بخش ۱۵ - روان شدن خواجه به سوی ده

تازه‌های نرم‌افزار گنجور