دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت
مرده هجر ز بوی تو همه شب جان داشت
روی تو دیدم و شد درد فراموش مرا
سینه کز ناوک هجرت به جگر پیکان داشت
دل من، گر چه به بیداد شد از زلف تو تنگ
ملک او شد که ز سلطان رخت فرمان داشت
باز با زلف تو بدخو شد و اینک پس ازین
دل دیوانه به زنجیر نگه نتوان داشت
سوزش سینه من دید و کنارم نگرفت
که هنوز این تن بد روز تب هجران داشت
ای که گویی تو که در پیش صنم سجده چه شد
این بدان گوی که آن دم خبر از ایمان داشت
جان که از کوی تو بگریخت شبش خوش بادا
جای او یار نگهداشت که جای آن داشت
نظری کردم و دزدیده مرا جان بخشید
کز رقیبان خنک دزدی من پنهان داشت
خسرو امشب شرف بندگی جانان یافت
مگس امروز سر مایده سلطان داشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از شبی وصال سخن میگوید که لب و بوی یار او را از مرگ هجران به زندگی بازگرداند و دیدن رویش درد جدایی را از یادش برد. سپس از اسارت دل در زلف یار، دوری یار از تنِ تبدار عاشق و بیخبری او از دین در لحظهٔ سجده به معشوق میگوید. در پایان، خسرو این وصال را مانند نشستن مگسی بر سفرهٔ پادشاه، افتخاری بزرگ برای خود میشمارد.
هوش مصنوعی: دیشب لب سرخ تو تا صبح مرا مهمان کرده بود؛ من که از هجران مرده بودم، تمام شب از بوی تو جان داشتم و زنده بودم.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو را دیدم و دردم از یادم رفت؛ همان سینهای که از تیر جدایی تو پیکانها تا جگرش فرو رفته بود.
هوش مصنوعی: دلم هرچند از ستم زلف تو تنگ و پریشان شد، سرانجام ملک و از آنِ زلف شد، زیرا زلف از پادشاهِ چهرهات فرمان و اجازه داشت.
هوش مصنوعی: دل دیوانهام دوباره با زلف زنجیرمانند تو خو گرفت و سرکش شد؛ از این پس دیگر نمیتوان آن را با زنجیر معمولی نگه داشت.
هوش مصنوعی: یار سوز سینهام را دید و مرا در آغوش نگرفت، چون این تن بدبخت هنوز تب هجران داشت.
هوش مصنوعی: ای کسی که سرزنش میکنی که چرا در برابر بت سجده کردی، این سخن را به کسی بگو که در آن لحظه از ایمان و دین خبر داشت؛ من در آن دم از خود بیخبر بودم.
هوش مصنوعی: جانی که از کوی تو گریخت، شبش خوش باد؛ جای او را خود یار نگه داشت و پر کرد، که سزاوار آن جایگاه بود.
هوش مصنوعی: پنهانی نگاهی به او کردم و او دزدانه به من جان بخشید؛ خوشا که این نگاهِ دزدیدهٔ مرا از رقیبان پنهان نگه داشت.
هوش مصنوعی: خسرو امشب افتخار بندگی معشوق را یافت؛ گویی مگسی ناچیز امروز بر سر سفرهٔ پادشاه نشسته بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آن نکو روی که روی ازنظرم پنهان داشت
ازوی این عشق که پیداست نهان نتوان داشت
رفت و از چشم مرا راوق خون افشان کرد
آنکه بر برگ سمن سنبل مشک افشان داشت
جان بدادیم بپیش در آن یار که او
[...]
شبکه طاووس مرا شوق تو بالافشان داشت
یک جهان چشم به هم برزدن مژگان داشت
هرچه جوشید ز موج و کف این قلزم وهم
نفسی بود که در پرده دل توفان داشت
رمز بیرنگی ما فاش شد از شوخی رنگ
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.