خدایا جز تو ما را نیست حافظ
گدا تا پادشا را کیست حافظ
به محنت خانه غربت شب و روز
غریب بی نوا را کیست حافظ
شب تاریک و بی ره در بیابان
من بی رهنما را کیست حافظ
ز موج قلزم زخار خونخوار
خدا را، ناخدا را کیست حافظ
ز دست اندازی شیطان سرکش
من بی دست و پا را کیست حافظ
نباشد رهنما گر لطف عامش
تو میگو خالدا خود کیست حافظ؟
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست میکند که تنها و بییاورانش را در تحمل سختیها و مشکلات زندگی کمک کند. او به وضعیت انسانی که در غربت و تنهایی قرار دارد اشاره میکند و از خداوند میخواهد که راهنمایی برای او باشد. شاعر در قالب پرسشهایی به دنبال یافتن حامی و پشتیبان در برابر چالشهاست و نشان میدهد که بیکمک الهی، انسان تنها و آسیبپذیر است. این شعر به انزوای انسانی و نیاز او به راهنما و پشتیبانی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: خدایا، جز تو کسی دیگر نیست که ما را حمایت کند، چه کسی میتواند از پادشاه care کند؟
هوش مصنوعی: در روزها و شبهای سخت زندگی در غربت، چه کسی را پیدا میشود که به حال یک شخص بینوای غریب رسیدگی کند و بر او رحمت آورد؟
هوش مصنوعی: در دل شب تاریک و بیراههی بیابان، من که هیچ راهنما و راهگشایی ندارم، نمیدانم چه کسی میتواند مرا یاری کند.
هوش مصنوعی: از امواج خروشان دریا که خطرناک و تاریک هستند، پرسش این است که چه کسی میتواند از خدا و نجاتدهندهاش محافظت کند؟
هوش مصنوعی: از دست شیطان سرکش، من که ناتوان و بیچارهام، چه کسی میتواند کمک کند؟
هوش مصنوعی: اگر رهنما و هدایتگری از لطف او نیست، بگو که در این عالم کیست که به خاطر خود مهربانیها و بزرگیاش، توانایی هدایت دیگران را داشته باشد؟
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.