گنجور

غزل شمارهٔ ۲۵

 
هلالی جغتایی
هلالی جغتایی » غزلیات
 

به چه نسبت کنم آن سرو قد دلجو را؟

هرچه گویم به از آن است، چه گویم او را؟

مشنو، از بهر خدا، در حق من قول رقیب

که نکو نیست شنیدن خبر بدگو را

آن که بد خوی مرا داد چنان روی نکو

کاشکی خوی نکو دهد آن بدخو را

تیغ بر من چه زنی، حیف که همچون تو کسی

بهر آزادی سگی رنجه کند بازو را

چشمت آهوست، نظر سوی رقیبان مفکن

پند بشنو، به سگان رام مکن آهو را

بس که دارم المی بر دل از ازردن او

شب همه شب به خس و خار نهم پهلو را

چون هلالی صفت روی نکو گویم و بس

که بسی معتقدم این صفت نیکو را

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: منبع هلالی | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

علی محمدی نوشته:

پاره‌ی دوم بیت چهارم این‌گونه باید باشد:
بهر آزار سگی رنجه مکن بازو را، و این به یک سنت آزمون تیغ به مرگ سگ بازمی‌گردد.

دکتر غلامعلی حامدبرقی نوشته:

با عرض سلام با توجّه به تذکّر آقای علی محمدی: حیف که همچون تو کسی بهر ” آزار ” سگی رنجه کند بازو را
صحیح است و منظور از سگ دراینجا
” خود شاعر ” است!

کانال رسمی گنجور در تلگرام