سجاد در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » منوچهر » بخش ۷:
با سلام در بیت 22 بگردد جهان گر بگردد سوار صحیح نیست باید نوشته شود بگردِ جهان گر بگردد سوار
احمد در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۱۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱:
این بیت چقدر محشره:
عارف مجموع را در پس دیوار صبر
طاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفت...
امیر وثوقی در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۲۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۱:
با سلام مجدد خدمت دوستان بزرگوار،خواستم این غزل ناقص را اندکی تصحیح کرده ام امیدوارم نقصان این حقیر را ببخشایید.
حافظ که در حافظمان تا ابد باشد
اشعارش با شعور،همراه هماره باشد
گوید در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود
کین شاهد بازاری وآن پرده نشین باشد
من نیز همی خواهم گستاخ شوم لیکن
در باب گلاب و گل،چندی سخنم باشد
آن گل در بوستان چندی شاهد ماند
تا چشم نظربازان،مشهود همی باشد
وز خاک برون آمد وز غنچه شکوفا شد
محنت بکشید تا دل،زآذر پر شرر باشد
چون فهم بکرد آن گل در خاک بقایی نیست
با رایحه ای می خواست،در خاطره ها باشد
مرد خدا دانست در خاک بقایی نیست
خواست که با نیکی،خاطره اش باشد
گل ز فراق یار اشک بریخت چون آب
آب دیدگان گل،گلاب همی باشد
گل پرده نشین و آن گلاب شاهد شد
تا بروی پرده و روی و دیده ها باشد
گل و گلاب هر دو پرده نشین باشد
ار هشیاری و رند،هر دو شاهد باشد
مهفر در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۲۶ دربارهٔ عارف قزوینی » تصنیفها » شمارهٔ ۱۴ - از کفم رها:
در بیت دوم به اشتباه به جای کلمه مدار نوشته شده است مدارد
رامش در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۴۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶۴:
شبی گفتی بدلداری شبت را روز گردانم
چو شمع آسیا جانم بر آن پیغام میگردد
سالهای 62 و63 تا همیشه که یادم می یاد این بیت ورد زبانم بود و پس ذهنم، انتظاری غریب و عجیب بدون اینکه بفهمم و شاید بعد از 35 سال فهمیدم این شعر نهال چه آرزویی رو در من ایجاد کرد که ازش بیخبر بودم.
حقیقتا خداوند از رگ گردن به ما نزدیکتره و این انسان بی معرفت و ناسپاسه که خودش رو ارزون و مفت به دنیا فروخته.
دلتون روشن
راضیه در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۴۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۰۵:
مصراع اول بیت ماقبل آخر اینگونه صحیح است : چون توان از شربت دینار شیرین ساختن ...
مهراد فانی در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۵۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷:
البته با بررسی بیشتر به این وزن میرسیم فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلات
مهراد فانی در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷:
با سلام،
به نظر بنده وزن این غزل باید فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن باشه، چون در ابتدای اکثریت مصرع ها با فاعلاتن شروع شده مثل مصرع اول سینه از آتش دل...
ور در دیگر مصرع ها نیز با اختیارات شاعری فاعلاتن میشه، مثل مصرع آخر، اگر که رو به صورت کِه تلفظ کنیم، که نخفتیم هم فاعلاتن میشه، اگر امکانش هست، بررسی کنید، با تشکر از سایت خوبتون
بختیار بختیاری "آگاه". در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۱۷ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۶:
با سلام.
به نظر حقیر ، مصراع اول ثبت شده، ، خارج از وزن می باشد.
با مهر: " آگاه"
بختیار بختیاری "آگاه". در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۱۴ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۶:
با سلام بر فرزانگان و فرهیختگان.
اولّین مصراع این رباعی ی فاخر، به نظر حقیر، خارج از وزن ثبت شده است،
تا نظر دیگر دوستان چه باشد.
با مهر: " آگاه" .
.
مجتبی در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۵۱ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۴:
این شعر را دلیر نظیر (دالر نظروف)، خواننده تاجیک در قطعهای با عنوان «رودکی» به خوبی خوانده است.
پیوند به وبگاه بیرونی
جلال در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۰۲ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۸۱ - متردد شدن در میان مذهبهای مخالف و بیرونشو و مخلص یافتن:
عباس اقای محترم ، نگاه واقع بیننانه این است که بگوییم پیامبران به اندازه درک و شناختی که از حق داشته اند ، سخن گفته اند
مهدی در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۴۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳۰:
به نظربنده اکثریت اشعارمولوی در راستای خودشناسی وخداشناسی می باشد وتشویق برای خداشناسی هرکسی که خداروبه طورصحیح شناخت ودردرن خودش جستجوکرد عاشقش میشه شوریده میشه معشوق راجویان شوددکان اوویران شوداشاره یه درآمدروحانیون و کیشیش وراهب هستش که از راه دین درآمددارن درشعربه خودآ به این موضوع به صراحت اشاره کرده که توخود اویی به خودآ
عیان در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۵۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۸:
بنشین بر لب جو و گذر عمر ببین
کاین اشارت ز جهان گذران مارا بس
حافظ در لحظه لحظه از گذر زمان بر این جهان را با دید باز حس می کرده است،و چنان آبی که در یکه لحظه از جوی و آن مکان گذشت دیگر باز نخواهد گشت.
و در بیت دوم منظورش آن است که این جهان پر رمز و راز هرلحظه درحال تغییر است و این گذشت مبهم را کافی می داند برای اشارات نامحدود جهان
مرضیه در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۱۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۶:
معنی این مصرع رو کسی اگر میدونه ممنون میشم راهنمایی کنه: در شواد حیرت از یاد جمالت بیخودیم
راضیه در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۴۳ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۵۲:
نهال خوش ثمر رهگذار طفلانیم به این معناست که نهانی که میوه می دهد طفلان به قصد رسیدن به میوه مرتب به این نهال سنگ پرتاب می کنند و لذا به جهت تداوم این روند می گوید موسم فراغت ما بر مسیر گریز است یعنی آسایشی نداریم و آسایش از دست ما فراری است . دوستی برگریز است را برگ ریز تفسیر کرده است . این هم تعبیری جالب است یعنی زمان آسایش ما فصل خرانی است که دیگر درخت گل و میوه ای ندارد .
صبا در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۲۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۸:
با سپاس از توضیحات خوب دوستان بزرگوار، صورت فلکی جوزا دو پیکر که معادل سومین برج از بروج دوازده گانه (خردادماه) است با جوزا (جبار) که صورت فلکی در هیئت مردی با حمایل (شمشیر و تیردان) است متفاوت است.
امیر در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۵۴ دربارهٔ ملکالشعرا بهار » قصاید » شمارهٔ ۷۹ - دماوندیۀ دوم:
سلام. لطفا تصحیح بفرمایید:
هرّای تو افکند زلازل
از نور و کجور تا نهاوند (نه از نیشابور تا نهاوند!)
نیشابور نادرست است. زیرا شهرهای نور و کجور در نزدیکی دماوند واقع اند، پس زلازل از آنجا تا نهاوند افکنده می شود. نیشابور چه ربطی به دماوند دارد؟ ضمنا نور و کجور بیت را خوش آهنگ تر هم می کند.
کمال داودوند در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۰۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۴:
6813
سپهر در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۲۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷: