هر دل که عشق ورزد از ما و من برآید
کوشم بجان درین کار تا جان ز تن برآید
از عشق نیست خوشتر گشتم جهان، سراسر
سوی یقین گر آید از شک و ظن برآید
زهر فراق نوشم بهر وصال کوشم
حکمش بجان نیوشم تا کام من برآید
گر سر دهم نفس را آتش فتد در افلاک
گر در چمن کشم آه دود از چمن برآید
گر آتش نهانم پیدا شود بمحشر
دوزخ بسوزد از رشک دودش ز تن برآید
گر روی تو به بینم هنگام جان سپردن
قبرم بهشت گردد نور از کفن برآید
بر باد بوی زلفت ار جان شود ز قالب
سنبل ز خاک قبرم مشک از بدن برآید
حمد تو می نگارم بر لوح هر هوائی
شکر تو میگذارم هر جا سخن برآید
گر شعر فیض خواند واعظ فراز منبر
بس آه آتش افروز از مرد و زن بر آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی دربارهٔ عشق است که انسان را از خودبینی رها میکند و از شک به یقین میرساند. شاعر در راه وصال، تلخی جدایی را میپذیرد و برای آتش درونش اغراقهایی میآورد: آهش آسمان و باغ را میسوزاند و دوزخ به آتش او رشک میبرد. سپس دیدار معشوق در لحظهٔ مرگ را مایهٔ بهشت شدن گور میداند و در پایان از تأثیر شعر خود بر شنوندگان مجلس وعظ سخن میگوید.
هوش مصنوعی: هر دلی که عاشق شود از خودبینی و «ما و من» گفتن رها میشود. من در این کار عشق با تمام جان میکوشم تا وقتی که جان از تنم بیرون رود.
هوش مصنوعی: سراسر جهان را گشتم و چیزی خوشتر از عشق نیافتم. اگر کسی از راه عشق به سوی یقین بیاید، از شک و گمان رها میشود.
هوش مصنوعی: زهر جدایی را مینوشم و برای رسیدن به وصال تلاش میکنم. فرمان معشوق را با جان میپذیرم تا آرزویم برآورده شود.
هوش مصنوعی: اگر نفسِ سوزانم را رها کنم، آتش در آسمانها میافتد. اگر در باغ آه بکشم، از باغ دود برمیخیزد.
هوش مصنوعی: اگر آتش پنهان عشقم در روز قیامت آشکار شود، دوزخ از حسادت به آن میسوزد و دودش از تن خودش برمیخیزد.
هوش مصنوعی: اگر هنگام جان دادن روی تو را ببینم، گورم بهشت میشود و از کفنم نور میتابد.
هوش مصنوعی: اگر در حالی که باد بوی زلف تو را میآورد جانم از تن جدا شود، از خاک گورم گل سنبل میروید و از بدنم بوی مشک برمیخیزد.
هوش مصنوعی: ستایش تو را بر صفحهٔ هر هوا و خواهشی مینویسم، و هر جا سخنی گفته شود، شکر تو را به جا میآورم.
هوش مصنوعی: اگر واعظ شعر فیض را بالای منبر بخواند، از مردان و زنانِ شنونده آههای بسیار و آتشین برمیخیزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید
بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم دود از کفن برآید
بنمای رخ که خَلقی والِه شَوَند و حیران
[...]
از روی نو خط یار هر جا سخن برآید
گرد از بهار خیزد دود از چمن برآید
گردند از خجالت سیمین بران قبا پوش
آنجا که یوسف مااز پیرهن برآید
هر چند گفتگو را نازک کند لب او
[...]
صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت
جایی که آن سهی قد، از پیرهن برآید
میدان شناس داغم، مردآزمای شورش
از عهده دل من، کی سوختن برآید؟
نیش وطن دلم را نوش است در غریبی
[...]
دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به جانم یا جان ز تن برآید
بنمای رو که جانها گردد فدای رویت
بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید
هر قوم راست راهی، شاهی و قبلهگاهی
[...]
از حقهٔ دهانش هر گه سخن برآید
آب از عقیق ریزد دُرّ از عدن برآید
از شوق صبح تیغش مانند موج شبنم
گلهای زخم دل را آب از دهن برآید
از روی داغ حسرت گر پنبه باز گیرم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.