برخیز تا زیارت ماتمسرا کنیم
جان را برای قطره اشکی فدا کنیم
بر مرهم مسیح بخندیم و بگذریم
هر درد را به حسرت دردی دوا کنیم
داغیم و کار ما سفر ملک سینههاست
تا خویش را به چاک غمی آشنا کنیم
بستند در به روی تمنای هر دو کون
فرصت غنیمتست نمازی ادا کنیم
در سجده اوفتیم چو بینیم روی دوست
عید شهادتست بیا تا دعا کنیم
کو یک جهان نظاره که در طور وصل دوست
امروز یک نماز تماشا قضا کنیم
پر مهربان حنجره ماست تیغ ناز
دیگر شکایت از غم هجران چرا کنیم
گر سر به پای غم نفشاندیم بخل نیست
میخواستیم در طلب دوست پا کنیم
در لرزه اوفتیم فصیحی درین چمن
گستاخ اگر چو شمع طواف صبا کنیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده همراهش را فرا میخواند که به ماتمسرای عشق برود و درد و اشک را بر درمان و آسایش ترجیح دهد. در این غزل، عشق با زبان عبادت بیان میشود: نماز، سجده، دعا و قضای نماز همه به دیدار دوست و شهادت به تیغ ناز او پیوند میخورند. کشته شدن به دست معشوق عید و مایهٔ پایان شکایت از هجران است. در بیت پایانی، شاعر هشدار میدهد که گستاخی در برابر محبوب، عاشق را مانند شمعی در برابر باد صبا به لرزه میاندازد.
هوش مصنوعی: برخیز تا به زیارت ماتمسرا (خانهٔ غم و سوگ) برویم و جان خود را در برابر یک قطره اشک فدا کنیم.
هوش مصنوعی: به مرهم شفابخش مسیح بخندیم و از آن بگذریم و هر دردی را با حسرتِ دردی دیگر درمان کنیم؛ یعنی عاشق درمان نمیخواهد و درد را بر شفا ترجیح میدهد.
هوش مصنوعی: ما خودْ داغ عشقیم و کارمان سفر در سرزمین سینههاست، تا خود را با شکاف و زخم غمی آشنا کنیم.
هوش مصنوعی: در را به روی آرزوی هر دو جهان بستهاند؛ اکنون که از خواهش دنیا و آخرت رها شدهایم، فرصت را غنیمت بشماریم و نمازی خالص به جا آوریم.
هوش مصنوعی: چون روی دوست را ببینیم به سجده میافتیم؛ امروز عید شهادت است، بیا تا دعا کنیم. شهادت در راه معشوق برای عاشق مانند عید است.
هوش مصنوعی: کجاست جهانی از نگاه و تماشا، تا در طورِ وصال دوست امروز نمازی از تماشا را که از دست رفته است قضا کنیم؛ تماشای جمال دوست را به عبادتی تشبیه میکند که باید جبران شود. اشاره به کوه طور و تجلی بر موسی است.
هوش مصنوعی: تیغ ناز معشوق با حنجرهٔ ما بسیار مهربان است و آن را میبُرد؛ پس دیگر چرا از غم هجران شکایت کنیم، چون کشته شدن به دست او خود نوعی وصال است.
هوش مصنوعی: اگر سر خود را در پای غم نیفشاندیم و فدا نکردیم از بخل نبود؛ میخواستیم سر را پا کنیم و با آن در طلب دوست راه برویم.
هوش مصنوعی: ای فصیحی، اگر در این چمن مانند شمع گستاخانه به گرد باد صبا بگردیم، به لرزه میافتیم؛ همانطور که شعلهٔ شمع در برابر باد میلرزد و خاموش میشود، گستاخی در برابر محبوب ما را نابود میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
برخیز تا به عهد امانت وفا کنیم
تقصیرهای رفته به خدمت قضا کنیم
بیمغز بود سر که نهادیم پیش خلق
دیگر فروتنی به در کبریا کنیم
دارالفنا کرای مرمت نمیکند
[...]
آن به که روز عید به می التجا کنیم
عیش گذشته را به صبوحی ادا کنیم
با پیر می فروش برآریم خلوتی
یک چند خانقاه به شیخان رها کنیم
از صوت نای و نی بستانیم داد عید
[...]
ما خاک راه را به نظر کیمیا کنیم
صد درد دل به گوشهٔ چشمی دوا کنیم
در حبس صورتیم و چنین شاد و خرّمیم
بنگر که در سراچهٔ معنی چهها کنیم
رندان لاابالی و مستان سرخوشیم
[...]
ای دل بیا بکوی خرابات جا کنیم
با پیر میفروش بجان اقتدا کنیم
بر آستان پیر خرابات سرنهیم
بر عهد بندگی و ارادت وفا کنیم
خود را ز قید زهد و ریایی برون بریم
[...]
ای دل بیا که تا بخدا التجا کنیم
وین درد خویش را ز در او روا کنیم
امید بگسلیم ز بیگانگان تمام
زین پس دگر معامله با آشنا کنیم
سر در نهیم در ره او هرچه باد باد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.