شوری ز شرابخانه برخاست
برخاست غریوی از چپ و راست
تا چشم بتم چه فتنه انگیخت؟
کز هر طرفی هزار غوغاست
تا جام لبش کدام می داد؟
کز جرعهاش هر که هست شیداست
ساقی، قدحی، که مست عشقم
و آن باده هنوز در سر ماست
آن نعرهٔ شور همچنان هست
وآن شیفتگی هنوز برجاست
کارم، که چو زلف توست در هم
بیقامت تو نمیشود راست
مقصود تویی مرا ز هستی
کز جام، غرض می مصفاست
آیینهٔ روی توست جانم
عکس رخ تو درو هویداست
گل رنگ رخ تو دارد ، ارنه
رنگ رخش از پی چه زیباست ؟
ور سرو نه قامت تو دیده است
او را کشش از چه سوی بالاست؟
باغی است جهان، ز عکس رویت
خرم دل آن که در تماشاست
در باغ همه رخ تو بیند
از هر ورق گل، آن که بیناست
از عکس رخت دل عراقی
گلزار و بهار و باغ و صحراست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عارفانه که با شور و غوغای میخانه آغاز میشود و سرچشمهٔ این شور را فتنهٔ چشم و شراب لب معشوق میداند. عاشق از ساقی باده میخواهد و میگوید کار آشفتهاش تنها با وصال معشوق سامان مییابد و مقصودش از هستی فقط اوست. در نیمهٔ دوم، جان عاشق آینهٔ روی معشوق است و زیبایی گل و بالای سرو و سراسر جهان جلوهای از رخ او شمرده میشود. در پایان، دل عراقی از همین پرتو به باغ و بهار بدل میشود.
هوش مصنوعی: از میخانه هیاهو و شوری بلند شد و از هر سو فریاد و خروش برخاست.
هوش مصنوعی: شاعر میپرسد: چشم معشوق زیبای من چه فتنهای به پا کرد که از هر طرف هزاران غوغا برخاسته است؟
هوش مصنوعی: لبِ معشوق که چون جام است چه شرابی نوشاند که هر کس جرعهای از آن چشید، عاشق و دیوانه شد؟
هوش مصنوعی: ای ساقی، پیالهای دیگر بده؛ من مست عشقم و هنوز مستی آن شراب در سرم باقی است.
هوش مصنوعی: آن فریاد شوریدگی همچنان برقرار است و آن شیفتگی و دلدادگی هنوز از میان نرفته است.
هوش مصنوعی: کار من مانند زلف تو آشفته و درهم است و جز با قامت راست تو، یعنی وصال تو، سامان نمییابد.
هوش مصنوعی: مقصود من از هستی و زندگی تنها تو هستی؛ همانگونه که مقصود از جام، شراب صاف درون آن است، نه خود جام.
هوش مصنوعی: جان من آینهای است برای چهرهٔ تو و تصویر روی تو در آن آشکار است.
هوش مصنوعی: گل رنگ چهرهٔ تو را به خود گرفته است؛ وگرنه رنگ رخسارش از چه رو اینچنین زیباست؟
هوش مصنوعی: اگر سرو قامت تو را ندیده بود، چرا اینچنین رو به بالا کشیده شده است؟ یعنی سرو به هوای قامت تو بالا میرود.
هوش مصنوعی: جهان از پرتو چهرهٔ تو باغی شده است و خوشا به حال کسی که به تماشای آن مشغول است.
هوش مصنوعی: کسی که چشم بینا دارد، در باغ از هر برگ گل تنها چهرهٔ تو را میبیند؛ اشاره به دیدن جلوهٔ حق در همهٔ آفرینش.
هوش مصنوعی: دل عراقی از پرتو چهرهٔ تو به گلزار و بهار و باغ و دشت سرسبز تبدیل شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تا نقش خیال دوست با ماست
ما را همه عمر خود تماشاست
آنجا که جمال دلبر آمد
والله که میان خانه صحراست
وانجا که مراد دل برآمد
[...]
برخیز که موسم تماشاست
بخرام که روز باغ و صحراست
امروز بنقد عیش خوشدار
آن کیست کش اعتماد فرد است
می هست و سماع و آن دگر نیز
[...]
شوری ز دو عشق در سر ماست
میدان دل، از دو لشکر آراست
از یک نظرم دو دلبر افتاد
وز یک جهتم دو قبله برخاست
خورشیدپرست بودم اول
[...]
زین چار خلیفه مُلک شد راست
خانه به چهار حد مهیاست
این خاک ز لطف نور برخاست
وانگاه روان شد از چپ و راست
شد جانوری که آشیانش
برتر ز ضمیر و وهم داناست
هر لحظه ز فیض و فضل آن نور
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.