خیال ابرویت ار سجده می کنم پیوست
خیال کج نرود طین سر خیال پرست
نظر به چشم تو گفتم مگر نظر دارم
خیال چشم تو بر گوشه نظر بنشست
سواد خامه پرگار گردش قمری
چو خورده دهنت نقطه خیال نبست
گرفت غالیه گون سنبل تو دامن گل
کشید زلف تو مه را چو ماهی اندر شست
کدام جان که ز داغ محبت تو نسوخت
کدام دل که به درد جراحت تو نخست
به ناز اگز بنشینی چو گل به پهلوی سرو
بود هر آینه در جنب اعتدال تو پست
ز دست رفتم و هیچم ز دست بر نامد
ز دست رفته خود را چرا نگیری دست
چو دست ها همه در دامن عنایت اوست
بدار دست ملامت ز دامن من مست
کنون که نرگس مخمور جام زر برداشت
بیار باده که ابن حسام توبه شکست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با وصف ابرو، چشم، دهان، زلف و قامت معشوق آغاز میشود و همه را برتر از ماه و سرو و گل مینشاند. سپس عاشق از سوختگی همهٔ جانها در عشق او و از ناتوانی خود میگوید و از معشوق دستگیری میخواهد. در پایان ملامتگر را از سرزنش بازمیدارد و با رسیدن بهار و جام زرین نرگس، شراب میطلبد و از شکستن توبهاش خبر میدهد.
هوش مصنوعی: اگر پیوسته در برابر خیال ابروی تو که چون محراب است سجده میکنم، کسی دربارهٔ این سرِ خیالپرست گمان نادرست و کج نبرد؛ این سجده از سر عشق است، نه گمراهی.
هوش مصنوعی: به چشم تو نگاه کردم و گمان بردم شاید از آن بهره و نظری بیابم، اما خیال چشم تو در گوشهٔ چشم من جای گرفت و ماندگار شد.
هوش مصنوعی: حتی قلمِ پرگارِ گردش ماه نیز نتوانست نقطهای به کوچکی دهان تنگ تو را تصور کند و بکشد؛ دهان تو از هر نقطهای خردتر است.
هوش مصنوعی: زلف سنبلمانندِ مشکین تو دامن گلِ چهرهات را فرا گرفت و گیسوی تو ماه رخسارت را مانند ماهی در قلاب گرفتار کرد.
هوش مصنوعی: کدام جان است که از داغ عشق تو نسوخته باشد و کدام دل است که از درد زخمی که تو زدهای مجروح نشده باشد؟
هوش مصنوعی: اگر با ناز مانند گل در کنار سرو بنشینی، سرو بیگمان در برابر قامت موزون و راست تو کوتاه و فرومایه مینماید.
هوش مصنوعی: از خود بیخود و از پا افتاده شدم و هیچ کاری از دستم برنیامد؛ چرا دستِ منِ از دست رفته را نمیگیری و یاریام نمیکنی؟
هوش مصنوعی: خطاب به ملامتگر: چون همهٔ دستها به دامن لطف و عنایت او آویخته است، دست سرزنش را از دامن منِ مست بردار.
هوش مصنوعی: اکنون که نرگسِ خمارآلود جام زرین خود را برداشته و بهار آمده است، شراب بیاور که ابن حسام توبهاش را شکست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دلیل نصرت حق زخم نیزه عربست
از اوست هر چه به شرک اندر از بدی شغب است
رسیده ماه محرم به سال پانصد و شصت
به بارگاه وزیر خدایگان بنشست
که تا نظر کند اندر جمال طلعت او
که هیچ شه را مانند او وزیری هست
خجستهرای و همایونلقا و فرّخفال
[...]
کسی نرست ز دنیا مگر خدای پرست
در این زمانه هر آن کس که او به مرد برست
جهان بی خبر آن است و جای بی ادبان
سریر کفر بلند و سرای ایمان پست
رها مکن که جهان تاج بر سر تو نهد
[...]
رئیس دولت و دین ای اسیر دست اجل
شدی و رفت بهین حاصل جهان از دست
زمانه نی در مردی در کرم بشکست
سپهر نی دم شخصی دم هنر دربست
دلم حریق وفاتت چو کرد خاکستر
[...]
چنان به موی تو آشفتهام، به بوی تو مست
که نیستم خبر از هر چه در دو عالم هست
دگر به روی کسم، دیده بر نمیباشد
خلیل من، همه بتهای آزری بشکست
مجال خواب نمیباشدم ز دستِ خیال
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.