ای عاشقان ای عاشقان مائیم عشق دلبران
چون عشق سودی بی زیان کاری نباشد در جهان
یاری نهانی شد عیان در صورت جان و جهان
از غیر او نام و نشان کو در همه کون و مکان
عشق آمد و در دل نشست راه برون شد راببست
گفتم بگوی ای خودپرست چون یابی از دستم امان
گفتم که ای سلطان من غایب مشو از جان من
اینست خود درمان من میباش دایم میهمان
جام شراب آتشین داد و بگفتا نوش این
مستی مکن ای بی یقین هشیار باش و کاردان
چون نوش کردم آتشی افتاد در جانم خوشی
در پیش آن عاشق کشی دیدم فنای جاودان
چون زان فنا دیدم بقا دیگر ندیدم جز خدا
ما از کجا غیر از کجا مایی در اویی شد نهان
ایمان عیان از روی او کفر آشکار از موی او
جمله بجست و جوی او در کعبه و دیر مغان
می بین اسیری روبرو حسنش ز هر روی نکو
زیرا که نبود غیر او اندر نهان و در عیان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عارفانه با خطاب به عاشقان آغاز میشود و عشق را کاری سراسر سود میخواند. سپس روایت میکند که عشق در دل نشست، جامی آتشین به شاعر داد و او را به فنا و آنگاه به بقا رساند. در این مقام شاعر جز خدا چیزی نمیبیند و ایمان و کفر و کعبه و دیر را همه جلوه و جستوجوی او میداند. در پایان، اسیری به خود میگوید که در پنهان و آشکار جز او نیست و باید زیباییاش را در همهجا دید.
هوش مصنوعی: ای عاشقان، ما خودِ عشقِ دلبران هستیم. در جهان هیچ کاری مانند عشق نیست که سراسر سود باشد و هیچ زیانی نداشته باشد.
هوش مصنوعی: آن یارِ پنهان در صورتِ جان و جهان آشکار شد. در همهٔ هستی و مکان، از غیرِ او نام و نشانی نیست.
هوش مصنوعی: عشق آمد، در دل جای گرفت و راهِ بیرون رفتن را بست. سپس به من گفت: ای خودپرست، بگو چگونه از دستِ من رهایی خواهی یافت؟ یعنی عشق خودپرستی را برنمیتابد و گریزی از آن نیست.
هوش مصنوعی: به عشق گفتم: ای پادشاهِ من، از جانم دور مشو. درمانِ دردِ من همین است، پس همیشه مهمانِ دلم باش.
هوش مصنوعی: جامی از شرابِ آتشین به من داد و گفت آن را بنوش؛ اما ای بییقین، از خود بیخود و سرمست مشو، بلکه هشیار و کاردان باش. یعنی مستیِ عشق باید با هوشیاریِ عارفانه همراه باشد.
هوش مصنوعی: چون آن شراب را نوشیدم، آتشی خوش در جانم افتاد. در برابرِ آن معشوقِ عاشقکش، فنای همیشگیِ خود را دیدم.
هوش مصنوعی: چون از آن فنا به بقا رسیدم، دیگر جز خدا چیزی ندیدم. ما کجا و غیرِ او کجا؟ هستی و خودیِ ما در او پنهان و محو شد.
هوش مصنوعی: ایمان از روی روشنِ او پیداست و کفر از موی سیاهِ او آشکار. همه، چه در کعبه و چه در دیرِ مغان، در جستوجوی او هستند.
هوش مصنوعی: ای اسیری، زیباییِ او را رو در رو و از هر سو نیکو ببین؛ زیرا در پنهان و آشکار جز او هیچچیز نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
انوار و ظلمت را مکان بر جای و دائم تازنان
ای مادر نامهربان هم سالخورده هم جوان
چون کرد پیشآهنگ را در زیر محمل ساربان
بر پشت پیشآهنگ شد از خیمه شمع کاروان
آن چون مه ناکاسته چون گلبن پیراسته
همچون بهشت آراسته روشن چو خرم بوستان
صافی تن او نسترن بویا بر او یاسمن
[...]
داری تو ای سرو روان بر لاله و بر ارغوان
از مشک و عنبر صولجان از عشقت ای حور جنان
لا تحترق منی الجنان
لا تبل نفسی بالهوان
ای عاشقان ای عاشقان هنگام کوچ است از جهان
در گوش جانم میرسد طبل رحیل از آسمان
نک ساربان برخاسته قطّارها آراسته
از ما حلالی خواسته چه خفتهاید ای کاروان
این بانگها از پیش و پس بانگ رحیل است و جرس
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.