|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی ابراز احساسات و درد دل شاعر است. شاعر از گدایی صحبت میکند که میخواهد به بتی مشرک متصل شود و در پی برقراری ارتباطی با اوست. او از ثروت و قدرت شگفتی که این ارتباط میتواند به ارمغان بیاورد، سخن میگوید. اما در عین حال، شاعر از بیبهره بودن خود از زیباییهای حقیقی و لذتهای زندگی شکایت دارد و تنها اشک و آه را به عنوان نتیجه تلاشهایش میبیند. در واقع، احساس ناکامی و بیثمری در زندگی او مشهود است.
هوش مصنوعی: اگر گدایان با واسطهای از یک بت مؤثر، شراب و لذتی به دست آورند، نشاندهندهی آن است که این حالت برای آنها حاکی از قدرت و ثروت شگفتانگیزی است. این وضع مانند شیر مرغ و جان آدمی است، که نشان از اهمیت و ارزش دارد.
هوش مصنوعی: من از آن عقیقی که به لعل میدرخشد، چیزی جز اشکهای مداوم به دست نیاوردم و از آن چهرهی درخشان نیز جز آتش درون و نالههای مکرر نصیبم نشده است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.