|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به حسی از اندوه و غم ناشی از دوری از معشوق اشاره دارد. شاعر از اشکهایش به عنوان سمبلی برای ابراز درد و حسرت یاد میکند. او به یاد معشوق و زلف او گریه میکند و بیان میکند که بیمعشوق حتی شبنم هم برایش بیمعناست. او خودش را به کودکانی تشبیه میکند که در آرامش مادر نیاز به گریه دارند. در نهایت، شاعر تأکید میکند که در دنیای پر از جفا، او نمیتواند از گریه خودداری کند و تنها در کنار مادرش آرام میگیرد.
هوش مصنوعی: از یاد لبهای شیرینت، اشک میریزم و وقتی به خاطره موهایت فکر میکنم، بیشتر گریه میکنم.
هوش مصنوعی: در نبود تو، این باغ به وضعیت شبنم مانند است؛ حتی اگر در شب، اشکی از چشمانم بریزد، در سحرگاه آن اشکها را جاری میسازم.
هوش مصنوعی: من همچون کودکی هستم که از سختیها و بیرحمیها گریه میکند. وقتی مادر به من میگوید که دیگر گریه نکن، باز هم بیاختیار اشک میریزم.
هوش مصنوعی: در جهانی که پر از رنج و درد است، من اشک ریختن را به کسی نمیسپارم. فقط در پیش پدرم گریه میکنم و نمیخواهم در کنار مادرم ضعفی از خود نشان دهم.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.