بر سر مژگان یار من مزن انگشت
آدم عاقل به نیشتر نزند مشت
پرده چو باد صبا ز روی تو برداشت
ریخت به خاک آبروی آتش زرتشت
پیش لبت جان سپردم و به که گویم
بر لب آب حیات، تشنگیم کشت
پشت مرا گر غمت شکست، عجب نیست
بار فراق تو، کوه را شکند پشت
خون مرا چشم جادوی تو نمیریخت
از پی قتلم لبت به شیر زد انگشت
مغبچگان، پای از نشاط بکوبید
دختر رز میرود به حجلهٔ چرخشت
کافر و مؤمن چو روی خوب تو بینند
آن به کلیسا و این به کعبه کند پشت
دشمن اگر میکُشد، به دوست توان گفت
با که توان گفت اینکه: دوست مرا کُشت؟
آب حیاتش تراود از بن ناخن
آنکه لبت را نشان دهد به سر انگشت
کام، صبوحی نبرد از لب لعلت
تا که به خون جگر چو غنچه نیاغشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از تشنگی و ناکامی در کنار لب یار شکایت میکند. او زیبایی چهرهٔ یار را برتر از آتش زرتشت و کشانندهتر از کعبه و کلیسا میداند. اوج سخن آنجاست که میگوید از ستم دشمن میتوان پیش دوست نالید، اما وقتی خود دوست قاتل است، دادخواهی به کسی ممکن نیست. در پایان، صبوحی نتیجه میگیرد که کام گرفتن از لب یار تنها با خون دل خوردن به دست میآید.
هوش مصنوعی: به نوک مژگان تیز یار من دست نزن؛ همانطور که آدم عاقل با مشت به نیشتر نمیکوبد. یعنی درافتادن با مژگان یار جز زخم و آسیب برای خودت حاصلی ندارد.
هوش مصنوعی: وقتی باد صبا پرده را از روی تو کنار زد، آتش مقدس زرتشت از برابر درخشش چهرهٔ تو آبرویش را از دست داد. شاعر میان باد و خاک و آب و آتش تناسب ساخته است.
هوش مصنوعی: در برابر لب تو جان دادم و این درد را به چه کسی بگویم که بر کنار آب حیات از تشنگی مُردم؛ یعنی نزدیک لب یار بودم و از آن بهرهای نبردم.
هوش مصنوعی: اگر غم تو کمرم را شکست جای تعجب نیست، چون بار جدایی از تو حتی کمر کوه را هم میشکند.
هوش مصنوعی: چشم افسونگر تو خون مرا نمیریخت، اما لب تو که هنوز بوی شیر میدهد و کودکانه و شیرین است، برای کشتن من دست به کار شد.
هوش مصنوعی: ای پسران میکده، از شادی پای بکوبید که دختر رز، یعنی انگور، به حجلهٔ چرخشت میرود. پای کوبیدن هم شادی است و هم لگد کردن انگور برای گرفتن شراب.
هوش مصنوعی: کافر و مؤمن وقتی روی زیبای تو را ببینند، کافر از کلیسا و مؤمن از کعبه روی برمیگرداند و همه به تو رو میآورند.
هوش مصنوعی: اگر دشمن آدم را بکشد، میتوان شکایتش را پیش دوست برد؛ اما به چه کسی میشود گفت که دوست مرا کشت؟
هوش مصنوعی: هر کس با سر انگشت به لب تو اشاره کند، از بن ناخنش آب حیات میتراود؛ یعنی حتی اشاره به لب تو زندگیبخش است.
هوش مصنوعی: صبوحی از لب سرخ تو به کام دل نرسید، مگر وقتی که مانند غنچه خود را در خون جگر غرقه کرد؛ یعنی رسیدن به وصال تو جز با رنج و خون دل ممکن نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.